Recensie: Gayle Forman – Als Ik Blijf

Als Ik Blijf van Gayle Forman is een boek waar ik in eerste instantie nog nooit van had gehoord. Hoewel dat wel zou moeten vrees ik. Ik weet ook niet meer hoe ik wel achter het bestaan van dit boek kwam, maar de achterflap maakte me nieuwsgierig.

Boekgegevens

Titel: Als Ik Blijf
Vertaald van: If I Stay
Auteur: Gayle Forman
Uitgeverij: The House Of Books
ISBN: 9044322931
Aantal pagina’s: 223

Samenvatting van het boek

Na een heftig auto ongeluk belandt Mia in een coma. Terwijl zij zich in comateuze toestand bevindt, treedt ze buiten haar eigen lichaam en vertelt haar verhaal. Over haar herinneringen, haar familie, haar vriendin Kim en vriendje Adam. Ze vraagt zich af wat het nut is van wakker worden en of ze niet beter weg kan gaan. Zal Mia ooit uit haar coma ontwaken?

Mening

Toen ik Als Ik Blijf opensloeg, wist ik niet goed wat ik kon verwachten. Ik wist een beetje waar het verhaal over gaat, maar meer ook niet. Gelukkig wordt het in het tweede hoofdstuk al snel duidelijk waar het over gaat. Ik moest wel heel erg wennen aan het perspectief. Hoe vaak lees je een boek waarin de hoofdpersoon in coma ligt en toch allerlei dingen ziet en beleeft? In het begin had ik hier best moeite mee. Wat is nou verbeelding en wat is echt gebeurd?

De hoofdstukken hebben een duidelijke opbouw. Het eerste gedeelte wordt verteld vanuit een comateuze Mia, het tweede gedeelte zijn flashbacks naar het verleden. Om eerlijk te zijn vind ik Mia maar een saai leven hebben. Haar passie voor klassieke muziek overheerst ontzettend en ik houd daar zelf dus echt niet van. Tuurlijk, cool dat je een passie hebt, maar ik vond dit net een tandje te veel. Voor mijn gevoel bepaalt de klassieke muziek het hele leven van Mia. Daardoor vond ik haar maar een duffe doos. Misschien ligt het ook aan het feit dat ik recent veel boeken heb gelezen met powergirls. Ik vind het jammer dat Gayle Forman geen andere kant van Mia heeft laten zien en de focus dus echt op haar liefde voor klassieke muziek heeft gelegd.

Toch las het boek vlot weg. Het is ten eerste niet zo’n dik boek, maar je wilt ook weten of Mia uit haar coma ontwaakt of niet. Het einde vond ik echter wat afgeraffeld. Ik zal niet spoileren, maar het voelde heel gehaast aan. Een epiloog zou voor mij een mooie afronding geweest zijn. Wat betreft de flashbacks, die waren zeker nodig, maar soms waren ze wat te langdradig. Hierdoor kabbelt het verhaal soms maar wat voort. De eerste gedeelten van de hoofdstukken zijn het spannendst om te lezen.

Eindoordeel

Als Ik Blijf heeft een ongewoon vertelperspectief. Hoe vaak wordt er nou een boek geschreven vanuit het perspectief van een hoofdpersoon in comateuze toestand? Het boek las vlot door. Ten eerste is het niet zo’n dik boek, maar je wilt ook weten of Mia ontwaakt of niet. Om eerlijk te zijn vind ik Mia echt een duffe doos. Gayle Forman legt wat mij betreft teveel nadruk op haar liefde voor klassieke muziek, welke haar leven lijkt te beheersen. Ik zou het leuk gevonden hebben om eens een andere kant van Mia te zien. Dat gebeurde even, maar heel kort. Als Ik Blijf is een bijzonder boek met een bijzonder perspectief en ik waardeer het dan ook met 4 sterren. Dit komt voornamelijk wel door de eerste gedeelten van de hoofdstukken.

Recensie: Jodi Picoult – De Tweede Dochter

© Foto: Bol.com

Een aantal jaren geleden hoorde ik voor het eerst over de film My Sister’s Keeper. In het voorjaar stond deze film op Netflix en heb ik deze gekeken. Ik besloot daarna dat ik het boek ook moest lezen. Dat heb ik nu dus gedaan. Vond ik het boek net zo goed als de film? Kleine spoiler, ik vond de film dus goed.

Samenvatting van het boek

De 16-jarige Kate Fitzgerald heeft een zeldzame vorm van leukemie. Verschillende behandelingen mogen helaas niet baten. De enige geschikte donor blijkt Anna te zijn, haar jongere zusje die genetisch gezien in elkaar is geknutseld en een exacte match is met Kate. Echter, Anna wil geen verplichte donor meer zijn. Ze besluit om die reden een advocaat in de arm te nemen, Campbell Alexander. Lukt het haar om de rechtszaak aangaande medische ontvoogding te winnen?

Mening

Na het zien van de verfilming van My Sister’s Keeper waren mijn verwachtingen van het boek hooggespannen. Ik begon ook vol goede moed aan het boek. In het begin dacht ik dat ik het boek ook zeker beter vond dan de film. Ieder personage krijgt een stem, behalve Kate. Anna, hun oudere broer Jesse, hun ouders Brian en Sara, de advocaat Campbell en later de gezinsvoogd Julia komen allemaal aan bod. De geschiedenis van de ziekte van Kate wordt duidelijk door de hoofdstukken van Sara. Wat zo’n ziekte met de hele familie doet, maken Jesse’s hoofdstukken duidelijk.

Tot zover vond ik het boek goed opgebouwd. In het begin vloog ik er doorheen. Echter, na een tijdje was ik er echt helemaal klaar mee. De vele hoofdstukken en perspectieven kunnen er voor zorgen dat een boek langdradig wordt. Dat gebeurt helaas ook bij De Tweede Dochter. Naarmate het boek vorderde, werd het verhaal langdradig en oninteressant. Er hadden wat mij betreft echt wat hoofdstukken uit gemogen. Ik had Sara bijvoorbeeld één groot hoofdstuk gegeven, evenals Brian. Ik vond het boek ook erg filosofisch en soms wat verwarrend. In een hoofdstuk werd opeens midden in een alinea teruggeblikt naar jaren geleden. Heel irritant. Ik had liever gezien dat Jodi Picoult wat meer actie in het boek had gestopt en wat minder geneuzel over planeten, sterren en andere filosofische zaken. Die zijn helaas niet aan mij besteed. Kortom, het eerste en het laatste deel van De Tweede Dochter waren interessant en vloog ik doorheen.

Eindoordeel

Mijn verwachtingen van dit boek waren hoog. Helaas zijn ze niet geheel waargemaakt. De Tweede Dochter was soms erg filosofisch en er hadden echt hele stukken weggelaten kunnen worden. Ik was op een gegeven moment echt helemaal klaar met het boek en hem uitlezen werd een opgave. Ik had er gewoon geen zin meer in. Het begin en het einde van het boek waren het interessantst, een heel stuk van het middelste gedeelte was te filosofisch  naar mijn zin. Ik waardeer het boek met drie sterren en ik vond de film stukken beter.

Recensie: Tess Gerritsen – Ik Weet Een Geheim

© Foto: Bol.com

We hebben er een aantal jaar op moeten wachten, maar in september was het dan zover: een nieuw boek in de Rizzoli & Isles serie. En man, wat keek ik hier naar uit! Ik had deze ook al sinds het kon in de pre-order staan. Maar toch lukte het me nu pas om dit boek te lezen.

Samenvatting van het boek

In Boston vindt een reeks gewelddadige moorden plaats. Als er een slachtoffer wordt gevonden bij wie de ogen zijn uitgesneden, onderzoeken Jane Rizzoli en Maura isles de zaak. Snel worden er meerdere slachtoffers gevonden. Wat hebben deze moorden met elkaar te maken? En wat heeft Holly Devine er mee te maken? Lukt het Maura om afstand te houden van Daniel, de pastoor waar ze gevoelens voor heeft? En lukt het haar om afstand te houden van Amalthea Lank, die op sterven ligt en die iets verbergt? Lukt het Jane om de moordenaar op tijd te vinden?

Mening

Voordat ik begon met lezen, had ik al andere recensies van Ik Weet Een Geheim gelezen. Deze recensies waren niets dan lovend, zoals ik eigenlijk al had verwacht. De Rizzoli & Isles serie is wat mij betreft immers het beste werk van Tess Gerritsen. Heerlijke pageturners, die van begin tot eind spannend en mysterieus blijven.

Het eerste hoofdstuk gaat over Holly, die op de begrafenis van Sarah is. Meteen zijn daar de eerste vragen. Wat is er gebeurd, wie is Holly en waarom doet ze zo vreemd? Haar gedrag is nou niet echt normaal te noemen. Later blijkt dit eerste hoofdstuk nog heel belangrijk te worden. Wat de link is, kan ik niet verklappen, want dan geef ik bijna het hele boek weg.

Zoals we van Gerritsen gewend zijn, is het twaalfde deel in deze serie weer een hele fijne thriller. Tess Gerritsen heeft goede medische kennis. Dat ze vroeger arts is geweest, is duidelijk terug te zien. Dat maakt het verhaal ook zo geloofwaardig. Tevens komt er een ander fenomeen in voor wat we de laatste tijd veel terugzien. Het Boston P.D. krijgt te maken met omstanders die beschuldigingen van politiegeweld naar het hoofd van het team slingert. Daarnaast wordt er gefilmd en gedreigd met het uploaden van de beelden op YouTube. Dit soort wendingen maakt het verhaal eigentijds en daardoor prettig om te lezen. En wat was het toch zenuwslopend! Want wie is nou de dader? Ik ben meerdere keren op het verkeerde been gezet, wat bij een thriller hoort. Maar deze plottwist had ik echt niet zien aankomen.

De schrijfstijl is weer zeer prettig. Wel heb ik het gevoel dat het boek door een Vlaming is vertaald. Helemaal niet erg, maar soms staan er dingen in die ik eerder in het Vlaams herken dan in het Nederlands. Er stond ergens in het boek “opnemen”, waar “afnemen” zou moeten staan. Zo zijn er nog wel meer voorbeelden. Dit was absoluut niet storend, maar wel opvallend.

Eindoordeel

Ik Weet Een Geheim is een boek zoals we dat van Tess Gerritsen gewend zijn, een fijne pageturner met plot twists, dwaalsporen, een goede medische achtergrond en een hoop spanning. Ik heb het gevoel dat deze zaak nog niet is afgesloten. Dit gevoel kreeg ik terwijl ik de laatste hoofdstukken las. Ik ben benieuwd naar het vervolg en kan niet wachten. Ik geef Ik Weet Een Geheim een dikke vette vijf sterren.

Recensie: James Bowen – Bob de Straatkat

Originele titel: A Streetcat Named Bob
In december, toen ik lid werd van Elly’s Choice, verscheen “De Wereld Volgens Bob” in mijn boekenpakket. Dit bleek het tweede deel te zijn van “Bob De Straatkat”. De film kwam op dat moment ook in de bios en ik besloot het boek te kopen. Helaas viel het me enorm tegen.
De aan drugs verslaafde James Bowen woont in een begeleid wonen project in Londen. Hij is straatmuzikant en verdiend daar zijn geld mee. Op een dag zit er een kat in het flatgebouw waar hij woont en zijn leven draait 180 graden.
Eigenlijk is dit het hele verhaal, meer is het gewoonweg niet. Het verhaal las makkelijk weg, maar was absoluut niet boeiend. Het is duidelijk dat de band tussen James en Bob heel sterk is, wat echt heel mooi is. Echter had ik niet de drang om continu door te lezen en was ik het boek snel zat. Er zat geen spanning en sensatie in, waardoor het geen “lekker lezen op de bank met een kopje thee en chocola” gehalte had. Ik heb deze bevindingen over dit boek helaas vaker voorbij zien komen op Goodreads en ik kan niet anders dan het er volledig mee eens zijn. Dit boek ga ik belonen met twee of drie sterren (weet ik nog niet zeker), want het las wel prima weg tijdens mijn in totaal vier uur durende reis van huis naar werk en weer terug. De verfilming van Bob De Straatkat heeft ook niet lang in de bioscoop gedraaid, ik ben dus heel benieuwd hoe dit kan, gezien dit boek wel een enorme hype geweest schijnt te zijn. Zodra deze film op Pathé Thuis verschijnt, zal ik deze denk ik wel gaan bekijken.

Recensie: Markus Suzak – De Boekendief

Originele titel: The Bookthief
Vorige week ben ik begonnen in De Boekendief van Markus Suzak. Ik had er al veel verhalen over gehoord en deze waren zeer positief. Hierdoor werd ik ook nieuwsgierig. Het boek telt 552 pagina’s, wat ik dus weer lekker getimed heb aangezien mijn scriptie binnenkort ingeleverd moet worden.
Liesel Meminger is een meisje dat niet goed kan lezen of schrijven. In 1939, wanneer het boek begint, is dit niet heel vreemd in Nazi-Duitsland. Liesels moeder is arm en staat haar en haar broertje daarom af aan de pleegzorg. Liesels broertje komt echter om op de reis naar Molching, waardoor Liesel alleen bij de Hubermanns belandt. Op de reis naar de Hubermanns stal Liesel haar eerste boek. Hans Hubermann, haar pleegvader, leert haar lezen en schrijven en Liesel wordt aangetrokken door woorden en boeken. Samen met haar beste vriend Rudy gaat ze op dievenpad en steelt ze boeken. Als de oorlog eenmaal is uitgebroken krijgt de familie Hubermann een Joodse onderduiker in huis, welke zeer belangrijk is voor Liesel. Na een luchtaanval verdwijnt hij echter en Liesel hoopt hem ooit nog terug te vinden. Na een groot bombardement verliest Liesel iedereen. Zij heeft het overleefd omdat ze in de kelder zat te schrijven: haar eigen verhaal, De Boekendief. Zal ze Max, de onderduiker, ooit nog terug zien?
Het verhaal werd door een verteller verteld, een observant die het hele verhaal observeert. Wat zijn rol nou eigenlijk is, en wie hij is, is mij het hele boek onduidelijk gebleven. het is zeker geen standaar boek over de Tweede Wereldoorlog. Dit boek vertelt het leven in de oorlog vanuit het perspectief van een kind wat opgroeit in Nazi-Duitsland. Wat zeker een mooi iets is, is dat dit boek laat zien hoe belangrijk het is om te kunnen lezen en schrijven en hoe boeken je even alle ellende doen vergeten. Dit boek is zeker een echte aanrader voor iedereen.