Recensie: Kerry Drewery – Cel 7

Recensie: Kerry Drewery – Cel 7

© Foto: L.S. Amsterdam

In boekbloggersland was er een enorme hype gaande rondom het boek Cel 7 van Kerry Drewery. Ik had zo mijn twijfels of dit boek bij mij zou passen, maar de recensies waren stuk voor stuk lovend. Ik besloot het boek toch op te pakken. Kan ik mee gaan in de hype?

Samenvatting van het boek

Na de moord op reality ster Jackson Paige wordt Martha Honeydew opgepakt en gevangen gezet in de dodencellen. Het publiek stemt door middel van een televisieprogramma of Martha schuldig is of niet. Is ze op de zevende dag nog steeds schuldig bevonden, dan volgt de doodstraf. Het publiek is rechter, de rechtbanken bestaan al jaren niet meer. Maar, is Martha misschien minder schuldig als het lijkt?

Mening

Laat ik meteen even dit zeggen. Cel 7 heeft mijn verwachtingen helaas niet waar kunnen maken. Het boek leest lekker weg. Dit komt omdat de hoofdstukken over het algemeen kort zijn. Wel stoorde ik me gigantisch aan de vele persoonswisselingen. Het ene hoofdstuk werd verteld vanuit de eerste persoon, het volgende weer vanuit de derde persoon enzovoorts. Ik vond dit, vooral in het begin, verwarrend.

Wat betreft het verhaal zelf zijn er best wel wat dingen. Er lopen eigenlijk twee verhalen: het hoofdverhaal met Martha in de dodencel en het tv programma “Dood Is Gerechtigheid” en een bijverhaal met mensen die iets proberen duidelijk te maken. Dat bijverhaal gaf Cel 7 net dat zetje wat het nodig heeft. Als dit er niet was, had ik het boek zo op de dnf-stapel gelegd. Ik irriteerde me namelijk heel erg aan het rechtssysteem en dat programma. Zo’n rechtssysteem als in dit boek kan gewoon niet. Het is zo oneerlijk en absoluut fout. HALLO, BEWIJZEN?! Tevens irriteerde ik me aan het volk. Wauw, wat een stelletje domme kuddedieren zeg! Het leek wel of niemand meer nadacht en ze klakkeloos overnamen wat “Dood Is Gerechtigheid” ze voorschotelt. Ik kan er echt niet tegen als mensen op deze manier worden geprofileerd.

Was er dan nog wel iets positiefs? Ja. Er waren gelukkig ook nog mensen die nadachten en niet onder de plak zaten bij dat programma. Deze personages komen dus in het bijverhaal en maken het boek dus de moeite waard om uit te lezen. Zij zorgen voor wat spanning, ook al was deze tot op het laatst minimaal. Alhoewel alles flink voorspelbaar is en de climax minder groot is dan ik had gehoopt en misschien wel had verwacht. Joshua, de razende reporter, toonde naar mijn idee ook wel wat menselijkheid en emoties en had ook zo zijn vraagtekens. Kristina, de presentatrice, daarentegen, was echt een ijzeren dame waar echt geen sympathie of andere vorm van menselijkheid bij te bespeuren was. Ik vond haar echt een robot.

Ik heb nu al heel veel verteld over de personages, maar weinig over het verhaal. Daar kan ik je helaas ook niet veel over vertellen. Het was gewoon prima, oké, niet bijzonder, niet echt sterk. Het kabbelde voor mijn gevoel maar wat voort.

Eindoordeel

Cel 7 is een boek waarvan ik hoge verwachtingen had gekregen. Deze zijn helaas niet waargemaakt. Het bijverhaal maakte het de moeite waard om het uit te lezen, want deze personages konden nog wel normaal over de situatie nadenken. Zij waren geen kuddedieren die helemaal bij de media onder de plak zitten. Het boek leest wel vlot weg, dit komt door de korte hoofdstukken. Ik had veel meer spanning verwacht gezien het onderwerp, deze bleef voor mij helaas wat uit. Kortom, Cel 7 is een prima boek, maar ik snap de hype niet. Ik waardeer het met drie sterren, zij het een krappe drie sterren. Ik voel niet de dringende behoefte om de vervolgdelen ook te lezen als ze worden vertaald. Misschien ooit, als ik er zin in heb.

Wat vind jij van het rechtssysteem van Cel 7?

Recensie: Jill Mansell – Ik Zie Je Op Het Strand

Recensie: Jill Mansell – Ik Zie Je Op Het Strand

Tijdens mijn vakantie las ik Ik Zie Je op het Strand van Jill Mansell. Dit boek stond in het Bookchoice pakket van juli, maar ik besloot hem als luisterboek te lezen via Storytel.

Samenvatting van het boek

Clemency had al jaren geen vriendje meer gehad. In het vliegtuig kwam ze naast een man te zitten die ze meteen al leuk vond. De communicatie verliep in het begin nogal stroef, maar aan het einde van de vliegreis hadden ze echt een klik. Daarna zagen ze elkaar nooit meer terug. Totdat……… Drie jaar later kreeg Clemency’s zus Belle een nieuwe vriend. Clemency was blij voor haar, echt waar, maar schrok zich wild toen Belle’s nieuwe vriend Sam bleek te zijn. Hoe loopt dit af? Beiden dragen een geschiedenis en geheim met zich mee. Worden deze onthuld? En wat gebeurt er nog meer in hun altijd zo gemoedelijke woonplaats?

Mening

Ik mijd boeken in het feelgood genre het liefst, omdat deze boeken mij niet zo aanspreken. Het verhaal zat goed in elkaar, dat zeker. Echter, alles was net té lief, té braaf en té voorspelbaar. OK, op een aantal dingen na dan. Welke dingen dat zijn, daar kom je pas achter als je het boek leest. Het heeft me twaalf dagen gekost om hetmakkelijk leesbare boek uit te lezen. Ten eerste was ik op vakantie, maar ten tweede had ik vaak ook geen zin om verder te gaan. Ik Zie Je Op Het Strand wordt gezien als een boek dat je niet weg kunt leggen. Nou, ik dus wel. Makkelijk.

Ik irriteerde me mateloos aan Belle,, die zich echt opstelde als een verwend en verwaand nest. Als dingen niet gaan zoals zij dat voor ogen heeft, is ze werkelijk onuitstaanbaar. Als lezer was ik op een gegeven moment echt klaar met haar. Clemency daarentegen, mocht wel wat rebelser zijn. Dat gold ook voor sommige andere personages in het boek. Door een gebeurtenis in het boek draaide Belle wel bij, maar dat was wat mij betreft te laat.

Eindoordeel

Dit boek deed me niets. Het verhaal zat goed in elkaar, Belle was heel irritant en dat was het dan. De gebeurtenissen die me tijdens het lezen eerst even shockeerde waren achteraf toch weer niet echt shockerend. Al met al een easy read voor op het strand of aan het zwembad. Het is geen boek dat ik zo snel aan zou raden als iemand me om een goed boek zou vragen. Voor de zomer is het prima, maar ik zou niet snel een ander boek van Jill Mansell lezen.

Ik Zie Je Op Het Strand krijgt van mij drie sterren, want het doet me niet zo veel. Drie sterren is daarom mooi iets in het midden. Lager geef ik niet, want het boek is niet per definitie slecht. Het is gewoon niet helemaal mijn ding.

Het jij Ik Zie Je Op Het Strand al gelezen?

Recensie: Lara Avery – Het Geheugenboek

Recensie: Lara Avery – Het Geheugenboek

Afgelopen week las ik Het Geheugenboek van Lara Avery. Dit boek werd zo lovend ontvangen dat ik het wel móést lezen. Maar heeft dit boek mijn verwachtingen ook waar gemaakt?

De achttienjarige Sammie leidt aan een ziekte waarbij ze haar geheugen verliest. Deze ziekte is een vorm van dementie en kan heel snel verlopen. Sammie weet wat ze wil en is niet van plan haar ziekte dat in de weg te laten staan. Op haar computer houdt ze een document bij waarin ze aan haar toekomstige zelf schrijft, mocht ze zich niet meer herinneren wat ze vroeger allemaal heeft meegemaakt. Dit is het Geheugenboek. Debatteren, een vriendje hebben, school, universiteit….. Lukt het Sammie om al haar doelen te behalen en haar dromen te realiseren?

In het eerste hoofdstuk komt het boek al direct to the point. De hersenziekte van Sammie wordt uitgelegd en dat geeft meteen duidelijkheid. Dit vind ik zelf erg prettig. Wel irriteerde ik me mateloos aan sammie, zeker in het begin. Ze is nogal wereldvreemd. Ze is zo gefocust op debatteren, dat ze emotioneel gezien echt enorm onwetend is. Ze heeft heel veel feitelijke kennis, maar hoe de wereld daadwerkelijk in elkaar zit buiten het debatteren om, daarvan heeft ze geen flauw idee. Tijdens het lezen schreeuwden mijn gedachten heel vaak: “GA NOU TOCH EENS LEVEN VERDOMME!” Ze maakte me echt boos en dat heb ik nooit bij een boek gehad. Maar gelukkig is daar haar debat partner Maddie, die ik een stuk cooler vond. Ik had ook meer met haar.

Maar het moet gezegd, Maddie liet Sammie wel leven, door dingen die ze zei en deed. Halverwege het boek ging Sammie echt leven. Ze ondernam dingen, werd zelfs een beetje rebels. Helaas kwam haar leven laat op gang, waardoor het onzeker was of het ook zou lukken om al haar doelen te behalen. En haar grote droom, zou dat nog lukken? Lara Avery liet het proces van de ziekte duidelijk zien. In het begin vergat Sammie kleine dingen, maar steeds vaker werd dat steeds meer. Het verhaal was opgedeeld in korte hoofdstukken, waardoor het makkelijk weg las en het verloop van de ziekte goed zichtbaar werd.

Heeft het boek mijn verwachtingen waar gemaakt? Helaas moet ik deze vraag met nee beantwoorden. Ik had echt helemaal niets met de hoofdpersoon, waardoor het waarschijnlijk lastig is om het boek echt fantastisch te vinden. In tegenstelling tot velen heb ik geen enkele traan gelaten. Nou moet ik toegeven dat huilen bij boeken sowieso niet mijn ding is, maar toch. Het boek was niet slecht, maar het sprong er ook niet uit of greep me bij de strot. Ik waardeer het boek met drie sterren.

Heb jij Het Geheugenboek al gelezen?