Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

© Foto: Uitgeverij Gottmer

Zes jaar hebben we er op moeten wachten en op 10 oktober was het dan eindelijk zo ver: het nieuwe boek van John Green was dan eindelijk daar. En wat voor een! Lange tijd was alles rondom dit boek een mysterie. De cover, de korte inhoud, alles. Het was het zes jaar wachten meer dan waard en ik ga jullie even haarfijn uitleggen waarom.

Samenvatting van het boek

Multimiljardair Russell Pickett verdwijnt vlak voor zijn arrestatie. Wie hem vind door middel van het geven van de gouden tip, wordt beloond met honderdduizend dollar. Aza Holmes en haar beste vriendin Daisy besluiten zich in het avontuur te storten en hem te vinden. Aza is een meisje met een angst- en dwangstoornis, terwijl Daisy een gigantische Star Wars fan is en ook fanfictie schrijft. De zoektocht naar Pickett brengt hen bij Davis, wie Aza nog van vroeger kent. Langzaamaan bloeit er iets tussen hen. Lukt het Aza om haar angstgedachten het hoofd te bieden en zullen Aza en Daisy de miljardair vinden?

Mening

Net als in bijna al zijn andere boeken begint John Green met een erg mysterieus hoofdstuk. In het begin van het eerste hoofdstuk dacht ik echt dat ik het verkeerde boek aan het lezen was. Gelukkig veranderde dit snel en werd al snel duidelijk dat je in Aza’s gedachtespiraal zat. Deze gedachtes voerden de boventoon in het hele boek, wat eigenlijk heel verhelderend was. Ik kan me echt niets voorstellen bij en angst- en dwangstoornis of andere psychische problemen. Green geeft in Schildpadden Tot In Het Oneindige een duidelijk en ongecensureerd in kijkje in het hoofd van iemand die zo’n stoornis heeft. Natuurlijk is de uiting van angst- en dwanggedachten voor iedereen anders, maar door middel van Aza’s verhaal en oneindige gedachtes begrijp ik het wel beter. Hoe verschrikkelijk benauwend zulke gedachtes kunnen zijn.

Wat ik een beetje jammer vond is dat Daisy me irriteerde. Ze is enorm aanwezig en heeft het continu over Star Wars. In ieder geval het grootste deel van de tijd. En het lag er dik bovenop dat zij echt uit is op die honderdduizend dollar. Gadver. Daarnaast was er nog Davis. Ik vond hem oppervlakkig. Je leerde hem niet echt goed kennen in het verhaal. Waar ik wel blij van werd was dat het eens geen zoetsappig liefdesverhaal was. Natuurlijk komt de liefde er in voor, maar het gaat niet over rozen. De schrijfstijl van het boek is typisch voor John Green, maar het is geen trucje. John Green weet je constant geboeid te houden en valt qua schrijfstijl nooit in herhaling. Ieder boek is uniek en hij weet dat toch maar weer mooi voor elkaar te krijgen, ook al zijn de verwachtingen torenhoog.

Eindoordeel

Schildpadden Tot In Het Oneindige is een typisch John Green boek, maar toch ook weer niet. Het verhaal voert niet de boventoon. Natuurlijk is het er wel, maar het inkijkje in de angst- en dwangstoornis van Aza is het belangrijkste. Ik denk dat dit boek een goede manier kan zijn om het stigma rond psychische problematiek te helpen doorbreken gezien je een realistisch en ongecensureerd beeld ervan krijgt. Het is absoluut niet opgeleukt of afgevlakt. Dat maakt Aza zo echt en puur, en met haar het hele boek. Schildpadden Tot In Het Oneindige krijgt van mij een mooie 4 sterren, of eigenlijk 4,5. God, ik wou dat dat kon op Goodreads en Hebban!

Deze keer sluit ik niet af met een vraag, maar met een aanbeveling. Alsjeblieft, lees dit boek!

Recensie: Eric Lindstrom – Wat Jij Niet Ziet

Recensie: Eric Lindstrom – Wat Jij Niet Ziet

© Hebban

In het voorjaar van 2017 kwam ik via Twitter het boek “Wat Jij Niet Ziet” van Eric Lindstrom tegen. Op dat moment had ik absoluut geen tijd om het te lezen, maar ik kocht het wel meteen. Ik werd geprikkeld door het feit dat het over een blind meisje gaat. Op dit vlak ben ik best kritisch wat world building betreft, dus ik stelde het lezen ook nog eens uit. Deze week was de tijd dan eindelijk daar dat ik het boek oppakte.

Samenvatting van het boek

Parker Grant is blind, maar kijkt dwars door iedereen heen. Ook al ziet ze helemaal niets. Maar klopt haar wereldbeeld wel? Is alles zoals zij denkt dat het is? Daar komt ze gaandeweg achter. Parker heeft een droom, zelfstandig hardlopen. Ze doet er alles aan om haar droom te verwezenlijken, met wat hulp van haar vrienden. Daarnaast komt ze een jongen tegen die ze meteen leuk vind. Vindt hij haar ook leuk? En hoe zit het eigenlijk met haar vroegere beste vriend en ex-vriendje? Klopt het allemaal wat er tweeënhalf jaar geleden is gebeurd, of heeft ze het helemaal bij het verkeerde eind? Komt Parker er ooit achter hoe alles echt in elkaar zit?

Mening

Ik vond Parker om eerlijk te zijn echt een takketrut. Dit woord wordt ook gebruikt in het boek, dus ik scheld niet met opzet. Het is echt niet zo dat iedereen die blind is zo is en mensen op afstand houdt. Daarnaast kloppen de regels die Parker in het leven heeft geroepen ook niet altijd. Geloof me, de meeste blinden hebben niet zulke regels. Ik in ieder geval niet. Dit boek geeft het idee dat Parker in het middelpunt van alles wil staan en dat de hele wereld om haar draait. Daar irriteerde ik me aan. Voor veel blinden geldt dit godzijdank absoluut niet. Gaandeweg wordt wel duidelijk waarom Parker zo doet en vindt er een ommekeer plaats. Hier kan en zal ik verder niet meer over zeggen.
Ik herkende ook veel in Parker. Het missen van (cruciale) non-verbale communicatie is echt heel vervelend. Hierdoor mis je vaak veel dingen en signalen die anderen afgeven. Niets aan te doen, maar vervelend. Natuurlijk kun je emoties wel horen, maar dat is toch lastiger in te schatten. Daarnaast krijgt Parker een maatje op school. Iets dat waarschijnlijk vaker gebeurt, maar niet bij mij. Voor sommige dingen zou dat wel handiger geweest zijn. Wiskunde bijvoorbeeld. En wat betreft hardlopen, dat kan zeker! Met een maatje. Maar niets voor mij. Verder gebruikt Parker een tikstok. Zo’n rampending heb ik vroeger ook gehad, maar ik miste toch veel obstakels. Daarnaast is het best zwaar om continu te tikken. Tegenwoordig heb ik een stok met een rolpunt en dat is echt een verademing.
Het verhaal zelf leest als een trein. Binnen twee dagen vloog ik door Wat Jij Niet Ziet en dat heb ik lang niet gehad bij een boek. En sommige blindenblunders, heerlijk! Daarnaast is ook goed duidelijk gemaakt dat blinde mensen gewoon een normaal leven hebben, gelukkig maar. Veel van ons gaan gewoon naar het regulier onderwijs, net als Parker. Ik ben blij toe, want als dit boek zich had afgespeeld op een school voor blinden en slechtzienden had je een totaal ander verhaal gehad en was het vast niet zo leuk om te lezen als nu. Zelf heb ik ervaren dat de wereld van mensen die op het speciaal onderwijs hebben gezeten toch kleiner is dan van blinden die op het regulier onderwijs hebben gezeten. En hiermee wil ik absoluut niemand beledigen of voor het hoofd stoten, want helaas is het regulier onderwijs niet voor iedereen weggelegd. Maar de wereld van Parker is gelukkig groot. Nou maakt zij het er zelf ook wel naar. Parker is onafhankelijk, wat erg fijn is. Ik ben zo ook. Natuurlijk heeft ze hulp nodig, ik ook. Bekende routes kan zij zelf lopen, net als ik. Wat dat betreft lijken Parker en ik op elkaar. Alleen heb ik absoluut geen raakvlakken met haar wat de eerste alinea van dit gedeelte betreft.
En nog even een leuk feitje voor ik overga naar mijn eindoordeel, boven ieder hoofdstuk staat de naam van het hoofdstuk in braille geschreven. In normaal schrift, zwartschrift zoals dat wordt genoemd, maar dan in braille letters. Zin om eens braille te leren? Door middel van dit boek lukt het een beetje. Onderaan dit artikel zal ik even een braille alfabet plaatsen.

Eindoordeel

Vooraf was ik een beetje sceptisch over Wat Jij Niet Ziet, dat geef ik eerlijk toe. Ik vind het altijd een beetje eng ofzo om over blinden te lezen. Ik ben dan vaak bang dat ik me ga irriteren aan dingen die in het verhaal worden beschreven en die totaal niet kloppen. Gelukkig heeft Lindstrom goed vooronderzoek verricht en klopten de meeste dingen. Ik heb tussen de regels door wat extra informatie gegeven. Daarnaast was de schrijfstijl gewoon prettig en las dit verhaal vlot weg. Ik vloog binnen twee dagen door dit boek en dat is best wel even geleden. Desondanks heb ik niet het vijf sterrengevoel bij Wat Jij Niet Ziet. Daarom waardeer ik het boek met vier sterren.

Zoals beloofd plaats ik hieronder een braille alfabetje.