Recensie: Marissa Meyer – Alle Sterren

Recensie: Marissa Meyer – Alle Sterren

LET OP: Deze recensie is misschien niet geheel spoilervrij!

Recent is het állerlaatste deel van The Lunar Chronicles verschenen. Dit is een verhalenbundel met daarin negen verhalen. Ik had hem op vakantie al gekocht, maar mocht hem toen niet lezen van mezelf, omdat ik dan echt ontzettend antisocial zou worden, dat weet ik gewoon. Dus ik moet nog een paar dagen geduld hebben. Na thuiskomst kon ik niet meer wachten, dus ben ik direct begonnen. En wat was deze bundel fijn!

Samenvatting van het boek

Alle Sterren is een verhalenbundel met daarin negen verhalen. Van ieder hoofdpersonage uit The Lunar Chronicles is er een prequel verhaal, behalve van Levana. Dat is natuurlijk heel logisch, want zij heeft al een eigen boek. Het laatste verhaal is een gezamenlijk verhaal, maar waar zou dat over gaan?

Mening

Ik vond Alle Sterren een waardevolle toevoeging aan de serie. Door het lezen van alle verhalen, begrijp je dingen die in het hoofdverhaal worden genoemd beter. Zo kun je lezen hoe Cress in haar satelliet terecht is gekomen, hoe Cinder op aarde terecht kwam en wat Kai zijn eerste indruk van Cinder was. Je weet wel, toen hij Nainsi naar de markt bracht om haar te laten repareren.

En dan dat einde. Echt, dat einde. HALLO, DAT EInDE. Ik kon een kreet van blijdschap niet onderdrukken, want JAAAAAAA DIT MOEST GEWOON! Wat dat einde dan is, dat einde van het allerlaatste verhaal? Daar kom je achter als je Alle Sterren leest. Stiekem hoop ik dat er ooit nog een sequel komt, want ik word hier echt nieuwsgierig van.

Eindoordeel

Zoals je begrijpt, kan ik alle sterren niet minder dan vijf sterren geven. Alle Serren verdient gewoon alle sterren.

Wat is jouw favoriete The Lunar Chronicles boek?
Recensie: Benjamin Alire Sáenz – Aristoteles & Dante Ontdekken De Geheimen Van Het Universum

Recensie: Benjamin Alire Sáenz – Aristoteles & Dante Ontdekken De Geheimen Van Het Universum

Op 10 juni kwam het boek Aristoteles & Dante Ontdekken De Geheimen Van Het Universum van Benjamin Alire Sáenz uit. Toen ik hoorde dat Blossom Books dit boek ging uitgeven, werd ik meteen nieuwsgierig. Na een paar maanden gewacht te hebben, kon ik het dan eindelijk lezen.

Samenvatting van het boek

Het was 15 juni 1987. Het was zomer. Aristoteles (Ari) ging zwemmen. Iemand vroeg hem iets. Dat was Dante. Ook een Mexicaanse Amerikaan. Net als Ari. Vanaf deze dag groeide er een vriendschap tussen hen. Ari en Dante. Beiden Mexicaans. Maar totaal verschillend. Dante was Ari’s tegenpool. Of toch niet? Daar zouden ze achter komen als ze samen de geheimen van het universum zouden ontdekken. Hoe sterk was hun vriendschap? Konden ze deze ontdekkingen samen aan? En lukt het Ari om een aantal familiegeheimen te ontrafelen?

Mening

In het begin moest ik erg wennen aan de schrijfstijl. De zinnen waren vaak kort, evenals de hoofdstukken. De samenvatting hierboven heb ik in ongeveer dezelfde stijl geschreven als het boek. Achteraf vind ik deze stijl fijn, het heeft iets bijzonders. Deze schrijfstijl kom je niet zo vaak meer tegen. Dat maakt het boek zo bijzonder. De personages zijn dat natuurlijk ook, evenals de hechte familiebanden die in dit boek beschreven worden. Het boek heeft iets mysterieus over zich, net als Ari en Dante zelf. De één nog meer dan de ander.

Toen ik er achter kwam dat het boek zich in 1987 afspeelde werd ik toch een heel klein beetje bang. Ik moest meteen aan De Belevenissen Van Een Muurbloem denken en dat stemde mij niet zo vrolijk. Dat boek was totaal niet aan mij besteed en gaf ik ook maar 1 ster. Gelukkig had ik het bij het verkeerde eind en lijkt dit boek daar dus helemaal niet op. Dat was echt een opluchting. Ook moest ik even omschakelen naar vroeger tijden, waarin er nog geen mobiele telefoons en e-mail bestonden. In dit boek worden brieven geschreven en er wordt gebeld met vaste telefoons. Dat zie je tegenwoordig ook bijna nergens meer.

Nu zou het eigenlijk tijd zijn om een minpunt op te noemen. Maar, daar kan ik kort over zijn. Die heb ik niet. Of misschien iets wat ik wel eens zou willen, maar wat echt niet hoeft omdat het het boek absoluut niet tekort doet als het er niet is. Een gedeelte vanuit het perspectief van Dante. Waar dan? Ja, ergens in het midden. Het derde deel van het boek misschien. Ik zal niet vertellen waarom, want dan geef ik jullie echt een hele grote spoiler. Voor de rest kan ik geen minpunten bedenken. Raar.

Eindoordeel

Heel kort: vijf sterren. Punt. Kan iedereen dit boek nu alsjeblieft gaan lezen? Echt, je weet niet wat je mist als je dat niet doet. Het is zomer. Dit is het boek van deze zomer.

Recensie: Marissa Meyer – Winter

Recensie: Marissa Meyer – Winter

LET OP: DEZE RECENSIE KAN SPOILERS BEVATTEN, GEZIEN DIT EEN DEEL IS VAN EEN SERIE.

Op 26 juni kwam Winter uit, de finale van The Lunar Chronicles. Eindelijk. Het vorige deel was zo spannend, dat ik heel erg graag wilde weten hoe het verder zou gaan. Ik begon dan ook direct met lezen nadat ik het boek had gekocht.

Winter is de stiefdochter van koningin Levana. Zij heeft echter geen recht op de troon en weigert haar lunaire gave te gebruiken. Hierdoor heeft ze last van waanbeelden en visioenen. Toch is ze vastbesloten haar gave nooit meer te gebruiken en het gezag van Levana te ondermijnen. Het volk van Luna houdt van haar en aanbidt haar. Levana is echter van plan om daar een stokje voor te steken, want ze denkt dat Winter een bedreiging vormt voor de troon. Die bedreiging komt echter van Cinder. Lukt het Winter om Jacin, de lijfwacht, haar liefde te verklaren? Ze zijn immers samen opgegroeid. Of heeft Levana iets heel anders in gedachte voor Winter, de zogenaamde bedreiging voor de troon? Lukt het haar om Cinder en de anderen te helpen? Zal het Scarlet lukken om weer bij de anderen aan te sluiten? En lukt het de groep om Levana van de troon te stoten? Zal iedereen deze strijd overleven?

Om te beginnen begint Winter waar Cress eindigde. Dit is eigenlijk altijd zo bij The Lunar Chronicles. En wederom is dat absoluut niet storend, maar juist heel prettig. Aan het einde van Cress hebben we al kort kennis gemaakt met Winter. Zoals ik toen al zei, was ik erg benieuwd naar haar, omdat ik haar toen wat vreemd vond overkomen. Wat blijkt, Winter heeft zowel slechte als goede dagen. Ze wordt gezien als erg charmant en het volk van Luna aanbidt haar. Levana wil daar echter alles aan doen om daar een stokje voor te steken. Echter, winter zet door en ontpopt zich soms zelfs tot een leider van de revolutie. Dit geldt trouwens ook voor Scarlet, naast Cinder leidt zij ook een deel van de revolutie.

Wat nieuw was, is dat Iko wat vaker een eigen perspectief kreeg en ook een aantal taken had. Dit hebben we in de vorige delen nog niet gezien. In Cress was het verhaal slechts eenmalig uit haar perspectief geschreven, in Winter zeker wel een keer of drie. Dit vond ik sterk, want Iko is niet alleen maar een androïde, zoals wel blijkt.

Naast Iko werd het verhaal verteld vanuit het perspectief van Cinder, Cress, Winter, Scarlet en een klein beetje vanuit Kai Jacin en Wolf. Deze perspectiefwisselingen vond ik zoals eerder aangegeven prettig, dat houdt het verhaal spannend en maakt dat je wilt doorlezen. Ik heb vaak genoeg op het puntje van de bank gezeten tijdens het lezen van Winter. Winter was een emotionele rollercoaster, binnen een paar bladzijden konden je emoties zo weer de andere kant op schieten.

Al met al vond ik Winter een sterk slot van The Lunar Chronicles. Heel stiekem hoop ik nog ergens op een sequel die zich een aantal jaar later afspeelt, gewoon om te kijken hoe het dan gesteld is met alles wat er in de laatste hoofdstukken van Winter gebeurde. Ik kan daar niet veel over zeggen, gezien ik dan een paar grote spoilers weggeef. Maar, misschien zit dat al verstopt in de extra verhalenbundel Alle Sterren die op 20 juli verschijnt. Kortom, Winter krijgt weer vijf sterren.

Ieder sprookje eindig met de zin: “En ze leefden nog lang en gelukkig.” Wat denken jullie, zal dit sprookje ook zo eindigen? En leeft iedereen nog lang en gelukkig? Daar kom je achter als je dit boek leest.

Recensie: Marissa Meyer – Levana

Recensie: Marissa Meyer – Levana

Dit artikel kan mogelijk (kleine) spoilers bevatten.

Afgelopen mei kwam er een novella van The Lunar Chronicles uit, en wel Levana. Deze novella vertelt het levensverhaal van koningin Levana. Je komt te weten waar haar gedrag vandaan komt en stiekem merk je ook wel dat er ergens diep van binnen nog wat gevoel en emotie zit. Koningin Levana is eigenlijk heel eenzaam en wordt nooit gehoord of werkelijk gezien, nooit op waarde geschat of belangrijk gevonden. Hierdoor bedenkt ze, zonder het zelf te beseffen, hele wrede plannen om alles en iedereen die haar in de weg zit uit de weg te ruimen. Maar, zoals de Lunartics allang weten, is dat niet helemaal gelukt.

Ik vond Levana’s verhaal een goede toevoeging aan de serie. Het advies is om dit deel tussen Cress en Winter in te lezen en deels ben ik het daar ook mee eens. Zeker als je al verder in de serie bent. Heb je Cress uit en moet je Winter nog kopen? Lees Levana er dan even tussen. Ik herkende heel veel dingen terug die in Cress voorbij kwamen. Ik ben zelf al begonnen in Winter en daar herkende ik ook weer dingen uit. Eigenlijk al vrij snel. Mocht je nog moeten beginnen met de serie, dan zou ik dus wel eerst even Levana lezen, zodat je alvast een achtergrond hebt. Nogmaals, het is geen must, maar wel handig.

Het is een deel van The Lunar Chronicles, dus dan krijgt het van mij sowieso al 5 sterren. Maar, dat verdient het boek ook. Alleen jammer dat het zo’n gigantisch kutwijf is.

Recensie: Jandy Nelson – Ik Geef Je De Zon

Recensie: Jandy Nelson – Ik Geef Je De Zon

Een aantal maanden geleden kwam ik op Storytel het boek “Ik Geef Je De Zon” van Jandy Nelson tegen. Ik had deze titel al vaker voorbij horen komen, dus ik was al nieuwsgierig. Afgelopen tijd heb ik het boek gelezen.

Noah en Jude zijn een  dertienjarige tweeling en ze zijn onafscheidelijk. Noah is de stille, introverte, kunstzinnige jongen, Jude het extraverte, surfende meisje. Noah worstelt heel erg met alles in zijn leven, Jude niet. Op het eerste gezicht niet in ieder geval. Door gebeurtenissen in hun leven, met als toppunt een hele tragische gebeurtenis, groeien ze steeds meer uit elkaar. Als ze zestien zijn, spreken ze elkaar amper nog. Lukt het ze om weer nader tot elkaar te komen en de puzzelstukjes van hun leven in elkaar te passen om zo weer het complete verhaal te krijgen?

Toen ik in dit boek begon, dacht ik echt: waar ben ik aan begonnen? Deze gedachte is heel lang gebleven. Ik vond het verhaal van Noah heel logisch en niet heel raar of apart, maar toen het verhaal werd verteld vanuit Jude, drie jaar later, begon ik me te irriteren. Ik irriteerde me aan Jude en haar manier van doen. Naarmate ik in het verhaal kwam, vielen de puzzelstukjes op zijn plaats, want het werd langzaamaan duidelijk waarom ze zich zo gedraagt zoals ze doet.

Naarmate ik verder kwam in het boek, werd het boek wel beter. Er werd steeds geschakeld naar Noah (dertien jaar) en Jude (drie jaar later). De verhalen van Noah en Jude sluiten naadloos op elkaar aan, alleen weten ze dat niet. Iedere keer, bij een nieuwe schakeling, werd ik wel nieuwsgierig hoe dit stukje weer in het verhaal paste. De laatste drieënhalf uur van het luisterboek werd het boek steeds beter, omdat het verhaal vlotter ging lopen en alles op zijn plaats begon te vallen. Als dit niet was gebeurd, had het boek van mij twee sterren gekregen.

Ik vond de schrijfstijl van Jandy Nelson wel prettig om te lezen. Ook de voorlezen van het luisterboek las prettig voor, ik heb wel eens anders ervaren. Dit vind ik wel een essentieel punt bij een luisterboek. Als iemand in mijn opzicht niet prettig voorleest, luister ik het boek ook zeker niet uit.

Eindoordeel van Ik Geef Je De Zon: vier sterren. Vooral door het laatste stuk, in het begin vond ik het verhaal apart en niet veel zeggen. De laatste paar uur werd het verhaal vlotter en begon er vanalles op zijn plek te vallen. Gelukkig maar. Maar, is eind goed ook al goed? Dat moet je zelf maar beoordelen als je dit boek gaat lezen.

Recensie: Marissa Meyer – Cress

Recensie: Marissa Meyer – Cress


Dit artikel is niet geschikt als je geen spoilers wilt lezen, want ik weet niet of ik deze kan voorkomen. Naarmate je verder komt in de serie, is niet spoileren lastig. Zit je nog steeds in de fase dat je overtuigd moet worden om aan The Lunar Chronicles te beginnen, lees dan WÉL verder.

Ik houd van The Lunar Chronicles, dat is denk ik geen geheim meer. Dat er twee opeenvolgende recensies van The Lunar Chronicles op mijn blog verschijnen is vrij logisch. Ik heb deel drie namelijk meteen gelezen toen ik Scarlet uit had. Ik was zo razend nieuwsgierig naar het verdere verloop van deze serie dat ik echt geen ander boek tussendoor wilde lezen. Vermoedens (en zelfs verwachtingen) dat dit deel nóg beter zou worden, die had ik al. Maar, zijn deze verwachtingen waar gemaakt?
Cress is een hacker en werkt, tegen haar wil in, voor koningin Levana. Ze zit al zeven jaar opgesloten in een satelliet en wordt omringd door netschermen, codes en technologie. Daarnaast heeft Cress hele lange haren. Gaat er al een lampje branden op wel  sprookje dit boek is gebaseerd? Juist, Rapunzel.
Door onvoorziene omstandigheden valt de groep die Levana van de troon wil stoten uit elkaar en ieder deel van de groep maakt zo zijn eigen avonturen mee. Lukt het de groep van Cinder, Scarlet, Thorne, Wolf en nu ook Cress om elkaar (levend) terug te vinden? Of, slaat Levana juist nu toe en roeit de groep uit? Dat er meer geheimen worden onthuld, zal jullie ook niet verbazen. Maar welke geheimen zijn dat?

Doordat de groep uit elkaar is gevallen, zijn er veel losse stukjes in dit deel. Samen vormen deze losse stukjes één geheel, want alle verhaallijnen komen hoe dan ook weer samen. Marissa Meyer heeft een fijne schrijfstijl: het verhaal leest als een trein. Er gebeurt echt ontzettend veel in zo’n korte tijd, waardoor je heel vaak op het puntje van je stoel zit te lezen en je weleens de tijd vergeet. En Thorne is zo sarcastisch dat het soms echt gewoon grappig is.

Aan het eind van het boek maken we alvast kort kennis met Winter en mijn eerste indruk van haar is dat ze een beetje apart is. Ik ben heel benieuwd naar haar minutes of fame in haar boek. Nog eventjes geduld hebben dus!

De conclusie die ik kan trekken is dat ik mijn vraag of Cress mijn verwachtingen heeft waargemaakt met een volmondig JA! kan beantwoorden. Ik moest echt even beseffen dat we nu nog twee maanden op Winter moeten wachten, maar ondertussen hebben we Levana nog. Ben je, nadat je het toch gewaagd hebt dit artikel te lezen ondanks de spoiler waarschuwing, nog steeds niet overtuigd dat je The Lunar Chronicles MÓÉT lezen? Dan ga ik je toch aanraden om bij Cinder te beginnen en je mee te laten slepen in deze geweldige serie!

Recensie: Marissa Meyer – Scarlet

Recensie: Marissa Meyer – Scarlet

Veel mensen in Nederland zijn in de ban van The Lunar Chronicles en terecht. Ik las Cinder in februari en ik werd ook fan. Helaas is mijn recensie van Cinder verloren gegaan tijdens de verhuizing van WordPress naar Blogspot. Ik heb even moeten wachten tot ik verder kon in Scarlet, maar afgelopen week was het eindelijk zover. En ook deze keer had ik moeite om het boek weg te leggen.

Scarlet begint waar Cinder eindigt. Als Scarlet haar verhaal begint, is Cinder al gevangen genomen in Nieuw-Beijing. Het verhaal van Scarlet is gebaseerd op het sprookje Roodkapje, compleet met wolven en een grootmoeder. Haar grootmoeder is op mysterieuze wijze verdwenen en het lukt de politie niet om haar op te sporen. Scarlet besluit daarom zelf op onderzoek uit te gaan. Tijdens haar werk komt ze Wolf tegen, een mysterieuze, maar knappe straatvechter. Samen gaan ze op avontuur op zoek naar de grootmoeder van Scarlet. Maar, Wolf weet precies waar ze is en vertelt Scarlet daar niets over. Niet precies. Dit zorgt ervoor dat Scarlet in het hol van de leeuw belandt. Zou het haar lukken om hier levend uit te komen? En lukt het Scarlet ook om haar grootmoeder te redden? Wat voor geheimen bewaarde haar grootmoeder en wat heeft haar grootmoeder te maken met Cinder? Die wolven…… Wie zijn dat en wat doen die op aarde? En lukt het Cinder om uit de gevangenis te ontsnappen?

Ik heb een samenvatting gegeven van het verhaal van Scarlet, maar het verhaal van Cinder gaat ook verder. Dit verhaal is zeker ook spannend, net als dat van Scarlet. Ik was vooral benieuwd of het haar zou lukken om uit de gevangenis te ontsnappen en dat weet ik nu. Daarnaast wordt er ook een klein deel vertelt vanuit keizer Kai en middels die verschillende perspectieven vallen puzzelstukjes op zijn plaats. Wat nieuw is in dit boek is een hoofdstuk vanuit het perspectief van Levana. Hier kom je erachter hoe gemeen ze werkelijk is. Natuurlijk was al bekend dat ze gemeen is, maar in dit hoofdstuk zie je hoe ze geniet van haar gemene houding.

Scarlet bevatte meer spanning dan Cinder. Waar Cinder traag op gang kwam, doet Scarlet dat niet. Cinder werd razend spannend aan het einde, Scarlet begon al spannend en eindigde spannend en Cress schijnt nog spannender te zijn. Terwijl ik deze recensie schrijf, ben ik net in Cress begonnen, dus wordt vervolgd!

Ik ben echt heel blij dat Blossom Books de rechten van deze serie heeft overgekocht en de boeken opnieuw uitgeeft, want dit is nu al één van mijn favoriete boekenseries. Van 2017 zeker!
Recensie: David Arnold – De Kids Of Appetite

Recensie: David Arnold – De Kids Of Appetite

“Ze leefden en ze lachten en ze zagen dat het goed was.” En wat een boek was dit! Het duurde even, maar hier is dan eindelijk weer een blog van mijn kant en wel over De Kids Of Appetite.
Bruno Victor Benucci III en Madeline Falco hebben een verhaal te vertellen. Het begint met de dood van Vics vader en eindigt met een moord. De politie van Hackensack wil heel graag horen wat er allemaal is gebeurd. Maar dit verhaal is niet zomaar verteld.
Dit is een verhaal over:
1. Een urn met uitstrooi-instructies
2. De gedenkwaardige natuur van de Palisades in de winter
3. Een slapende onderzeeër
4. Twee liedjes over bloemen
5. Cool zijn op een ouderwetse manier
6. Zonsondergangen & ijsjes & boomgaarden & kerkhoven
7. Gelijktijdige totale tegenstrijdigheden
8. Ternauwernood ontsnappen uit een door oorlog verscheurd land
9. Een verhalenverzamelaar
10. Een verlaten kas als hoofdkwartier
11. Hoe je naar iemand luistert die niet praat
12. Verliefd worden op een schilderij
13. Verliefd worden op een liedje
14. Verliefd worden
Vic mist zijn vader, die twee jaar geleden is overleden. Als de stomme nieuwe vriend van Vics moeder haar een aanzoek doet, raakt Vic in paniek en rent hij weg van huis. Zijn vaders urn en zijn eigen verdriet zijn de enige dingen die hij meeneemt de winterse nacht in.
Op straat komt Vic Mad tegen, die hem meeneemt naar een slaapplaats. Daar ontmoet hij Coco, een elfjarige die vloekt als een bootwerker en rapt als een gangster, en Zuz, die helemaal niet praat. Baz, de onofficiële leider van deze groep stelt Vic maar twee vragen. Als Vic deze goed beantwoordt, zullen De Kids of Appetite hem helpen om de laatste wensen van zijn vader te vervullen.
© Goodreads
Zoals jullie inmiddels van mij gewend zijn, schrijf ik altijd zelf samenvattingen van boeken op mijn blog. Deze keer besloot ik dat echter niet te doen. De achterflap van het boek is ietwat mysterieus en dat wilde ik graag zo houden. Ik kon geen korte samenvatting geven zonder spoilers.
Toen ik op de Twitter van Blossom Books zag dat De Kids Of Appetite uit kwam, ben ik eens op Goodreads gaan kijken waar het boek over gaat. Ik wist niet of het helemaal mijn ding zou zijn. Ik ben nogal kritisch wat achterflappen betreft. Echter las ik zoveel lovende reviews op zowel Twitter als Goodreads, dat ik eigenlijk niet meer om dit boek heen kon. Bovendien komt David Arnold, de auteur, ook naar YALFest op 23 april. Mijn missie is om van iedere auteur die naar YALFest komt minstens één boek te lezen en dit boek was de eerste in de rij van zeven.
In het begin moest ik heel erg wennen aan het boek. Dit had vooral te maken met de schrijfstijl. Gelukkig was ik er zo aan gewend en daarna las het boek vlot door. Dit is een Young Adult boek wat zich afspeelt in de huidige wereld, wat een welkome afwisseling is. De meeste boeken in het YA genre spelen zich af in een fictieve, futuristische wereld. De Kids Of Appetite speelt zich gewoon af in Amerika.
In dit boek wordt vaak gewisseld tussen het perspectief van Vic en Mad. Dit heb ik niet als storend ervaren. En wat is Coco toch een heerlijke flapuit. Elk hoofdstuk begint nogal raadselachtig (ik kan daar niet verder over uitweiden zonder te spoileren), maar gelukkig werd alles duidelijk door middel van flashbacks. Dit maakte dat ik De Kids Of Appetite eigenlijk niet wilde weg leggen, want ik wilde weten wat er nou precies was gebeurd. Nu ik het boek uit heb, zou ik eigenlijk wel willen weten of Vic en Mad elkaar nog eens zijn tegen gekomen en hoe het nu verder is gegaan tussen die twee. Misschien moet ik dat maar eens aan David Arnold vragen op 23 april, want stiekem is dit best frustrerend. Want ze zijn zo leuk samen!
Mijn eindconclusie is dat De Kids Of Appetite zeker aan te raden is. “Tot we oud-nieuw zijn.”
Recensie: Marissa Meyer – Cinder

Recensie: Marissa Meyer – Cinder

Ja ja, eindelijk is de hype van de Lunar Chronicles dan overgewaaid naar Nederland en worden alle boeken in 2017 opnieuw uitgegeven door Blossom Books. Eindelijk heb ik Cinder gelezen en ik ben zeker niet de eerste en enige die over dit boek een blog heeft geschreven. En terecht!
De Lunar Chronicles zijn gebaseerd op bekende sprookjes, welke in een nieuw, futuristisch jasje zijn gestoken. Cinder is een monteur, maar niet zomaar een monteur. Ze is de bekendste monteur van Nieuw-Beijing en bovendien is ze niet 100% menselijk. Ze is een een cyborg, een wetenschappelijk experiment, een kruising tussen een mens en een robot. Ze woont bij haar valse stiefmoeder en twee stiefzusjes, waarvan één echt een vals kreng is en de ander niet. Het jongste stiefzusje, de niet valse, raakt besmet met de pest en dat geeft Cinders stiefmoeder alle reden tot het wegsturen van Cinder naar het paleis om mee te doen aan de testplicht voor cyborgs voor het vinden van een vaccin. Echter, in het paleis komt Cinder Prins Kai weer tegen, die ze in het eerste hoofdstuk al in haar marktkraam had staan. In het paleis komt Cinder tot veel meer ontdekkingen die haar hele leven op zijn kop zetten. Want, waarom is zij niet besmet met de pest? En vindt Prins Kai haar ook leuk?
Normaal houd ik niet echt van boeken die zich in een fantasie wereld afspelen, maar toch gaat dit genre steeds meer groeien bij mij. Ik heb alle boeken van De Selectie gelezen en daar deed dit boek mij in eerste instantie aan denken. Dat klopt enigszins ook wel een beetje, sommige elementen zitten in beide boeken. Cinder is een boek wat  makkelijk weg leest, wat ontzettend fijn is als je even lekker wilt ontspannen. Gedurende het hele boek wordt er naar het einde toegewerkt, wat echt knetter spannend is met een cliffhanger waar je U tegen zegt. Ik kan echt niet wachten tot het ebook van Scarlett volgende week uit komt! Wachten is lastig, zeker met zo’n einde. Wow.