(NL) Recensie: Kristen Ciccarelli – Iskari. De Gevangen Koningin

Vorig jaar verscheen het eerste deel van de nieuwe fantasy serie Iskari. De Laatste Namsara van Kristen Ciccarelli. Onlangs verscheen het tweede deel, De Gevangen Koningin. Een aantal weken geleden is bekend gemaakt dat Kristen Ciccarelli aanwezig is op YALFest 2019! Heel tof en des te meer reden voor mij om dit boek nog sneller te lezen dan ik al van plan was. Vandaag kunnen jullie mijn recensie van dit boek lezen en het boek daarna meteen op al je verlanglijstjes zetten. Lees verder

Recensie: Carlie van Tongeren – Heerestraat & Rozenlaan

Toen Blossom Books dit boek aankondigde, was ik meteen nieuwsgierig. Dit is namelijk het eerste van oorsprong Nederlandse fictieboek dat door deze uitgeverij wordt uitgegeven. Ik ben een groot fan van de boeken van Blossom Books en dan voornamelijk van hun fantasy boeken. Ik was dus benieuwd wat Heerestraat & Rozenlaan mij zou brengen. De recensies van mede bloggers beloofden in ieder geval al veel goeds. Lees verder

Recensie: Tahereh Mafi – Heel Me #Touching Juliette #4)

Eindelijk was het zover, ik kreeg Heel Me in handen en ben het bijna direct gaan lezen. Ik zat namelijk al best lang op dit boek te wachten en was zo ongelooflijk benieuwd. Zeker omdat ik begin deze maand het boek op mijn blog weggaf. En die cliffhanger in Vertrouw Me niet te vergeten. Dat was zo’n open einde dat ik meteen verder wilde lezen. Wat vond ik van dit langverwachte vervolg? Lees verder

Mega recensie: Tahereh Mafi – Vrees Me, Verwoest Me, Breek Me, Versplinter Me, Vertrouw Me

Een serie waar ik al heel lang erg nieuwsgierig naar was, is de Touching Juliette trilogie van Tahereh Mafi. Huh, een trilogie? Maar in de titel heb je het toch over vijf boeken? Ja, dat klopt. Een trilogie met twee extra tussenboekjes. Maar goed, ik bleef het aanschaffen en lezen van deze serie maar voor me uit schuiven. In december 2017 was daar de ebook boxset en deze kocht ik direct. Eind januari kondigde Blossom Books een readalong aan van deze serie welke liep van 1 februari t/m 11 maart, dus het was gedaan met uitstellen. Eind januari las ik <i>Vrees Me</i>, maar ik heb gewacht met het schrijven van een recensie zodat ik de hele serie meteen in één keer kan reviewen gezien ik meedeed met de readalong. Raad ik deze serie aan? JA! Maar let dus op: SPOILERS! Want deze zijn onvermijdelijk.

Aanpak

Normaal zou ik nu beginnen met de boekgegevens. Gezien ik vijf boeken ga bespreken, zal ik deze even achterwege laten. Ik zal van elk boek een korte samenvatting geven en een korte impressie. Aan het eind vertel ik jullie wat mijn algemene indruk van deze serie is en geef ik een totaal eindoordeel. Verrassing, alle losse boeken hebben hetzelfde eindoordeel gekregen. Goed, tijd om te beginnen.

Vrees Me

Juliette is gevaarlijk. Levensgevaarlijk. Haar aanraking is dodelijk. Ze is verstoten door de maatschappij en zit in eenzame opsluiting in een inrichting. Maar dan krijgt ze op een dag gezelschap in de vorm van Adam Kent, één van de soldaten van het Herstel. Weet zij ook niet, daar komt ze pas achter als Warner ten tonele verschijnt en Juliette meeneemt naar de legerbasis. Juliette denkt dat Warner haar als zijn wapen wil gebruiken en zet alles op alles om samen met Adam te ontsnappen. Maar loopt dit wel goed af?

Ik moet eerlijk toegeven dat ik in het begin echt geen idee had waar ik aan was begonnen en of ik er wel goed aan had gedaan. Vrees Me leest vlot weg, maar ik vond het nog een beetje matig. Dit veranderde echter nadat Juliette en Adam proberen te ontsnappen. Vanaf daar gaat alles heel snel en kon ik niet meer stoppen met lezen. In het begin werden woorden heel vaak herhaalt, zelfs vlak achter elkaar. Later kwam ik erachter waarom dat was gedaan, want gedurende het verhaal werd dit minder. Juliette is in vrees Me een heel onzeker en bang meisje en dat is begrijpelijk gezien haar verleden. Zal ze zich in de vervolgdelen ontwikkelen?

Verwoest Me

Dit tussenboekje is het beste te lezen tussen Vrees Me en Breek Me. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Warner nadat Juliette hem heeft neergeschoten. Hij is vastbesloten haar te vinden, zeker nu zijn vader hem in zijn nek hijgt. Zal het hem lukken?

Ik vond het heel erg waardevol om Verwoest Me te lezen. Ik vond Warner echt een hork in Vrees Me, maar in deze novella leer je zijn kant van het verhaal kennen. Je leert zelfs een andere kant van hém kennen. Het is deel 1,5 in de serie en zo moet je hem dus ook lezen. Daar kom je in Breek Me wel achter. Je kunt Breek Me ook zonder deze informatie lezen, maar met de informatie uit Verwoest Me vallen meer puzzelstukjes op zijn plaats.

Breek Me

Kenji, Adam en Juliette zijn opgenomen in de gemeenschap van Omega Point en trainen keihard om een oorlog tegen warner te kunnen ontketenen en winnen. Maar dan worden vier van hun mensen ontvoerd en moet alles op alles gezet worden om hen te redden. Dat gaat echter niet zonder gevaar. Uiteindelijk is een veldslag onvermijdelijk. Zal het lukken om Anderson, de opperbevelhebber en vader van Warner die in Warner zijn nek hijgt, uit te schakelen?

Ik had wat moeite met Breek Me. Ik weet niet precies hoe dat komt, maar dit boek kabbelt wat voort. Zeker tot de allesbeslissende veldslag. Gelukkig krijgt Kenji in dit boek een grotere rol en daar ben ik blij om. Hij is energiek en verfrissend. More Kenji please? Ja echt wel en hoe. Daar kom je achter als je Vertrouw Me leest. In Breek Me wordt ook een begin gemaakt met een reeks ontwikkelingen waar je mond van openvalt. Eerlijk gezegd heeft het boek deze ontwikkelingen keihard nodig, want het tempo ligt een stuk lager dan in Vrees Me. Het boek leest nog steeds vlot, maar het verhaal ontwikkelt zich langzamer.

Versplinter Me

Versplinter Me is essentieel om direct na Breek Me te lezen. Deze novella wordt verteld vanuit Adam en loopt gelijk aan de laatste hoofdstukken van Breek Me. Je ziet dus de veldslag vanuit Adam en je komt ergens achter waar je in Breek Me niet achter komt, maar wat wel de sleutel is tot Vertrouw Me.

Naar mijn idee kun je Vertrouw Me niet lezen zonder Versplinter Me gelezen te hebben. Deze novella is dunner dan Verwoest Me, maar bevat essentiële informatie waardoor je direct verder wilt in Vertrouw Me.

Vertrouw Me

Het slot van de Touching Juliette trilogie. Na de vernietiging van Omega Point doen de overlevenden er alles aan om terug te vechten. Ze krijgen hulp vanuit onverwachte hoek. Juliette moet Adam vertellen dat ze klaar met hem is, maar hoe zal hij dit nieuws opnemen? En hoe zal de band tussen Juliette en Warner zich ontwikkelen? En de grote vraag is natuurlijk, kan Anderson worden uitgeschakeld?

Ik vond dit deel eigenlijk wel de leukste. In vergelijking met Vrees Me heeft Juliette een enorme ontwikkeling doorgemaakt: van bang vogeltje tot leider. En mijn smeekbeden zijn ruimschoots verhoord, want meer Kenji. Ik ging echt stuk om de scenes tussen hem en Juliette. Verder wilde ik Adam echt een klap op zijn bek geven, want hij gedraagt zich echt als een eersteklas eikel. Ik kom wat grof uit de hoek, daar ben ik me van bewust. Maar ik werd echt zó boos op hem tijdens het lezen, wow. Ik heb dit boek in een recordtempo uit gelezen. Onthulling na onthulling volgde en iedere keer werd ik nog verbaasder. Hoe krijgt Tahereh Mafi dat toch voor elkaar. En nee, deze serie is nog niet klaar. Gelukkig maar!

Conclusie

Ik vond de Touching Juliette trilogie echt leuk om te lezen. Het enige wat ik mis, is een stukje world building. Hoe ziet de wereld eruit? Wat is er allemaal aan voorafgegaan? Je krijgt wel wat informatie, maar niet veel. Dit vond ik dus jammer, want een world building kan een boek maken of breken. Ondanks dat is deze serie top. De ontwikkeling van Juliette is super mooi om te zien en Kenji is echt het leukste personage. Ik ben helemaal klaar voor Heel Me, want ik ben benieuwd hoe het nu verder gaat. En ik hoop weer op heel veel Juliette+Kenji scenes. Ik geef alle boeken 4 sterren, wat de eindwaardering van deze serie dus ook op 4 sterren brengt.

Hey psssssssssst, wist je dat al deze boeken herdrukt worden in hardcover en dat deze boxset eind maart verschijnt?

Recensie: Benjamin Alire Sáenz – De Onverklaarbare Logica Van Mijn Leven

In de zomer van 2017 las ik, net als vele anderen, Aristoteles & Dante Ontdekken De Geheimen Van Het Universum van Benjamin Alire Sáenz. Dat boek behoort tot een van mijn favorieten van vorig jaar. Toendertijd had hij net een nieuw boek uit en afgelopen week was dit boek dan ook eindelijk in het Nederlands verkrijgbaar. Je begrijpt vast en zeker dat deze na aankondiging linea recta naar mijn TBR vloog en hoge prioriteit kreeg.

Boekgegevens

Titel: De Onverklaarbare Logica Van Mijn Leven
Vertaald van: The Inexplicable Logic Of My Life
Auteur: Benjamin Alire Sáenz
Uitgeverij: Blossom Books
ISBN: 9789463491112
Aantal pagina’s: 436

Samenvatting van het boek

Het is de eerste dag van Salvador’s laatste jaar op de middelbare school. Hij merkt dat hij aan het veranderen is, maar hij weet niet goed hoe het komt. Wat gebeurt er toch allemaal? En nog belangrijker, wat wil hij in het leven? Met behulp van zijn vader (adoptievader, homo), zijn beste vriendin Sam (sarcastisch), Fito (gebroken gezin, homo) en zijn Mima (zo mogelijk een van de belangrijkste personen in Sal’s leven) probeert hij erachter te komen wie hij is en wat de logica van zijn leven is. Zal hem dit lukken voor hij eindexamen doet?

Mening

De Onverklaarbare Logica Van Mijn Leven heeft dezelfde fijne schrijfstijl als Ari & Dante. Benjamin Alire Sáenz heeft een unieke poëtische schrijfstijl welke helemaal niet poëtisch aanvoelt. Gelukkig maar, want poëzie ligt mij niet echt. De hoofdstukken zijn kort en krachtig. Door deze elementen vlieg je door het boek heen.
Het verhaal is eigentijds, met appjes, social media en dergelijke moderne dingen die we niet zagen in Ari & Dante. Ik was bang dat het verhaal minder cute zou zijn als Ari & Dante – want hallo cuteness overload – maar daar ben ik later van teruggekomen. Hoe dan? Ja, dat kan ik jullie niet vertellen. Ook in dit boek speelt familie een belangrijke rol. Misschien zelfs nog wel en belangrijkere rol dan in Ari & Dante. Je kunt beide boeken niet echt met elkaar vergelijken, maar sommige thema’s keren in beide boeken terug. Ja, daar kan ik weer niet te veel over zeggen.
De Onverklaarbare Logica Van Mijn Leven is weer eens zo’n boek waar niet veel over te vertellen valt. Geen epische actie scenes of bizarre plot twists. Het is lief, klein, mooi. Zo’n boek heb je af en toe gewoon even nodig. Punt uit. Nee, geen minpunten. Alweer niet.

Eindoordeel

De Onverklaarbare Logica Van Mijn Leven is een boek waar je doorheen vliegt. Dit komt door de fijne, poëtische schrijfstijl van Benjamin Alire Sáenz. Toch voelt deze stijl niet poëtisch aan. De hoofdstukken zijn kort maar krachtig. Familie speelt een belangrijke rol in dit lieve, kleine, mooie verhaal waar eigenlijk weinig over te vertellen valt. Zo’n boek heb je af en toe gewoon even nodig. Vijf sterren dus!

Recensie: Sara Holland – Everless

Eindelijk was ie er dan, het boek waar ik al best lang op zat te wachten. Everless. Ik heb dit boek ook weggegeven op mijn blog en deze week heb ik hem zelf ook gelezen. En het was het wachten meer dan waard.

Boekgegevens

Titel: Everless
Vertaald van: Everless
Auteur: Sara Holland
Uitgeverij: Blossom Books
ISBN: 9789463491341
Aantal pagina’s: 304

Samenvatting van het boek

In het koninkrijk Sempera draait alles om tijd. Tijd is geld. Met tijd betaal je. Hoe armer je bent, hoe minder tijd je hebt. De familie Gerling heeft de meeste tijd in Sempera, samen met de koningin natuurlijk. Niemand haat de familie Gerling zo erg als Jules Ember. De vader van Jules heeft niet veel tijd meer, dus besluit Jules terug te gaan naar de Everless Estate, waar zij en haar vader na een vreselijke gebeurtenis van verbannen zijn. Maar was dit een verstandig besluit? Lukt het Jules om genoeg geld te verdienen om haar vader te redden? En welke geheimen komen daar allemaal aan het licht?

Mening

Mijn verwachtingen voor Everless waren hoog. Torenhoog. Dit komt door de hele hype die om dit boek heen hangt. En natuurlijk ook door andere recensies. Everless leest als een trein, dat is een ding dat zeker is. Het verhaal is in het begin ook niet zo ingewikkeld.

Naarmate het verhaal vordert, komen er een hoop plot twists in voor. Plot twists die ik stiekem al een beetje voelde aankomen, maar toch niet had verwacht. Dit houdt het verhaal spannend. Everless wegleggen was best wel een dingetje. Het allerergst waren de laatste paar bladzijden. Ik had het boek bijna uit, maar moest toch echt de trein uit. Later bleek ik nog slechts twee zinnen en de epiloog te moeten en toen had ik het ook echt uit. Echt een minpuntje hoor, de trein uit moeten als het boek bijna uit is!

Ik noemde het verhaal in het begin nog niet zo ingewikkeld. Echter verandert dit naar het einde. Er gebeurt iets en dat is best een lastig stukje in het verhaal. Uiteindelijk begreep ik de essentie wel gelukkig. Misschien kwam dit ook doordat ik echt heel erg moe was toen ik bij dat gedeelte van het verhaal was beland. Al met al heeft Everless mijn verwachtingen zeker waar gemaakt en ben ik heel erg benieuwd naar het tweede deel! Heb je dan geen minpunten? Nee.

Eindoordeel

Mijn verwachtingen van Everless waren torenhoog. Het verhaal leest goed door en door de toch onverwachte plot twists bleef het verhaal ook spannend. Het boek wegleggen was toch wel even een dingetje. Ja, Everless is alle tijd waard! Ik ben heel erg benieuwd naar het tweede deel, want dat einde. Wow. Ik waardeer Everless dan ook met 5 sterren.

Hoe zou jij het vinden om in een wereld te leven waarin tijd letterlijk geld is?

Recensie: Kristen Ciccarelli – De Laatste Namsara

© Foto: Bol.com

Wie had ooit durven denken dat ik een boek waarin draken zo belangrijk zijn zou oppakken en lezen? En wie had ooit durven denken dat ik daar best wel heel blij van werd? Voor een leesclub las ik De Laatste Namsara, het eerste deel van de Iskari triologie, van Kristen Ciccarelli. De leesclub is pas eind januari, maar omdat ik mee doe aan de Blossom Books reading challenge op Hebban vond ik het ook wel zo netjes om alle recensies van deze challenge ook dit jaar te publiceren. En eigenlijk wilde ik deze recensie gewoon publiceren en hem niet een maand laten wachten.

Samenvatting van het boek

In den beginne was De Oude eenzaam. Daarom schiep hij twee metgezellen: de namsara, de brenger van alle goeds, en de Iskari, de brenger des doods. Asha is de huidige Iskari en is uitgehuwelijkt aan Jarek, de commandant van haar vaders leger. Asha’s vader is namelijk de koning van Firgaard en staat ook wel bekend als de Drakenkoning. Asha wil helemaal niet met Jarek trouwen en om haar verbintenis ongedaan te kunnen maken stelt haar vader voor dat ze Kozu, de Eerste Draak, doodt. Kozu heeft al voor heel wat ellende in Firgaard gezorgd. Vol goede moed stort Asha zich op deze missie. Zal het haar lukken om Kozu te doden? Maar dan wordt haar hele wereld op zijn kop gezet……..

Mening

Ik had echt nooit gedacht dat ik De Laatste Namsara zou gaan lezen. Ik houd nou eenmaal niet zo van draken en ik was bang dat ze een hoofdrol zouden spelen. Maar al snel bleek het boek veel meer te zijn dan draken. Natuurlijk, de draken spelen een hele belangrijke rol in het boek, maar op zo’n manier dat ik het helemaal niet erg vond.

Ik ga het eerst eens even over de setting hebben. Firgaard doet me denken aan een plaatsje in Noord-Afrika. Geen specifieke plaats, maar alle elementen van die cultuur vind je terug in Firgaard. Het centrum heet de medina, het gebergte eromheen de Rift, er is een woestijn, mensen dragen kaftans en ga zo maar door. Ciccarelli heeft de wereld echt heel goed beschreven en het was helemaal niet geforceerd of onlogisch. Een fantasy verhaal past dus ook in zo’n cultuur en De Laatste Namsara bewijst dat.

Het verhaal leest lekker weg. Het is niet te moeilijk en je hoeft er ook niet veel bij na te denken. Waar ik me wel aan stoorde was Torwin. Make up your mind dude! Ik vond hem echt te wispelturig. Asha daarentegen is onverschrokken en stort zich vaak in moeilijkheden. Al overdenkt ze ze wel. Ik denk niet dat ik Torwin en Asha echt goed bij elkaar vind passen. Ik weet ook niet of het ooit iets zou kunnen worden en hoe lang dat dan stand zou houden.

Ik vind het moeilijk om deze recensie goed te onderbouwen, dat geef ik eerlijk toe. De laatste Namsara leest gewoon prettig en er is eerlijk waar niets op aan te merken. Wanneer komt het volgende deel uit?

Eindoordeel

Zoals gezegd leest De Laatste Namsara prettig weg. Je vliegt door het boek heen (als je er ook de tijd voor hebt, want dat had ik helaas niet altijd) en je hoeft er niet echt bij na te denken. De world building is heel goed gedaan en bewijst dat een fantasy verhaal ook in deze setting kan worden neergezet. Het verhaal was leuk om te lezen, al vond ik Torwin en Asha niet zo’n geweldig chemisch duo. Al met al geef ik De Laatste Namsara van Kristen Ciccarelli 5 kerststerren.

Recensie: Marissa Meyer – Alter Ego (Renegades #1)

© Foto: Bol.com

Er zijn van die boeken waarbij je na aankondiging al meteen hartstikke nieuwsgierig naar bent. Voor mij gold dit voor het nieuwe boek van Marissa Meyer, Alter Ego. Ik ben een groot fan van The Lunar Chronicles, dus dit moest wel net zo goed zijn toch?

Samenvatting van het boek

Nova leeft in een wereld die bestaat uit superhelden en superschurken. Zij behoort tot de Anarchisten, de superschurken. Tijdens de jaarlijkse Rebellenparade wil zij samen met de andere Anarchisten de Raad uitschakelen. Echter, alles loopt anders dan verwacht en Nova is vastbesloten het karwei af te maken. Hierdoor moet ze een dubbelleven leiden en draagt ze een groot geheim met zich mee. Aan de andere kant is daar Adrian, een superheld. Ook hij heeft een groot geheim. Door een gebeurtenis komen Nova en Adrian elkaar tegen. Lukt het hen beiden hun geheime identiteit geheim te houden? Tevens wordt alles wat Nova dacht te weten aan het wankelen gebracht. Lukt het haar om af te maken waar ze aan begonnen was?

Mening

Ik zou liegen als ik niet zeg dat ik een beetje zenuwachtig was voor dit boek. The Lunar Chronicles behoort tot een van mijn favoriete series en Marissa haar andere boek, Harteloos, viel me heel erg tegen. Ik besloot met een frisse blik in het boek te duiken en het absoluut niet met The Lunar Chronicles te vergelijken. Dat kan ook bijna niet, want de wereld van Alter Ego is heel anders. In het begin moest ik daar zeker aan wennen. In de eerste paar hoofdstukken was de lijst met personages, welke voorin het boek zit, absoluut onmisbaar. Wie was nou ook alweer Sketch en wat is zijn/haar echte naam en wat is zijn/haar gave? Die vraag keerde de eerste paar hoofdstukken continu, bij ieder personage, terug. Lastig hoor, die alter ego’s.

Toen ik eenmaal in het boek zat, had ik de lijst met personages ook niet meer nodig. Het verhaal begon zich te vormen en ik kon alle alter ego’s en bijbehorende personages en gaven een stuk makkelijker aan elkaar koppelen. Alter Ego begon te lezen als een trein. Marissa Meyer heeft nou eenmaal een hele fijne schrijfstijl waar je niet omheen kunt. Daar houdt de vergelijking met The Lunar Chronicles ook wel mee op. Of nee wacht, nog één dingetje. De vertaling. De vertaler van Alter Ego is dezelfde als die van The Lunar Chronicles en dat is een erg fijne bijkomstigheid. Zo blijft de schrijfstijl van Marissa ook in het Nederlands constant en blijven haar boeken dezelfde hoge kwaliteit houden.

Genoeg over de schrijfstijl en vertaling, door naar het verhaal. In het eerste hoofdstuk zat al direct actie. Niet eens even een inleiding ofzo, maar BAM! Dit vond ik heel erg fijn, hierdoor werd ik meteen in het verhaal van Nova gezogen. Bij het eerste hoofdstuk vanuit Adrian zijn perspectief kwamen direct al de eerste vragen. Die vragen bleven knagen, waardoor ik echt door wilde lezen. Toen de verhalen bij elkaar kwamen, werd het spannend. Ik heb tijdens het lezen meerdere malen naar adem zitten happen. Oh mijn God, gaat dit wel goed? Dat soort vragen spookten tijdens bepaalde scenes door mijn hoofd. Ik wilde door, weten of dit allemaal wel goed zou komen. Ik heb mijn andere boek tijdens het lezen van Alter Ego enorm verwaarloosd, want ja, Marissa Meyer flikt het ‘m gewoon weer. En ik wil deel 2 het liefst nu meteen, maar ik moet geduld hebben.

Eindoordeel

In het begin wist ik niet zo goed wat ik van Alter Ego moest vinden. Ik twijfelde zelfs of ik net zo veel van deze serie zou kunnen houden als van The Lunar Chronicles. Dat weet ik nog steeds niet helemaal zeker, maar het begin is er. Nou is het natuurlijk moeilijk om The Lunar Chronicles te overtreffen en moet je deze serie er helemaal los van zien. De wereld is namelijk totaal anders. In het begin had ik er best wel een beetje moeite mee, maar na een paar hoofdstukken kon ik alles beter aan elkaar koppelen. En zeg nou zelf, als je als lezer meerdere malen naar adem zit te happen tijdens het lezen, dan gaat het sterren regenen. Met Alter Ego heeft Marissa Meyer een goede basis gelegd voor een serie waarvan ik heel graag zou willen weten hoe dit allemaal verder gaat. Alter Ego krijgt van mij 5 hele dikke sterren, want ze flikt het ‘m gewoon weer.

Ben jij een superheld of toch stiekem een superschurk?

Recensie: Jandy Nelson – De Hemel Begint Bij Je voeten

© Foto: Bol.com

Een aantal maanden geleden las ik Ik Geef Je De zon van Jandy Nelson. Mijn recensie van dit boek kun je hier lezen. Ik vond het dus tijd worden om haar andere boek ook te lezen, maar maakte dit verhaal de hoge verwachtingen die ik had waar?

Samenvatting van het boek

Als Bailey Walker, de zus van de zeventienjarige Lenny Walker, plotseling overlijdt, is Lenny in diepe rouw. Zij en Bailey waren heel erg close en Lenny was gewend om altijd in Bailey’s schaduw te staan. Nu moet ze leren omgaan met de aandacht die ze krijgt. Onder andere met de aandacht van twee jongens. De een begrijpt haar verdriet, de ander biedt haar troost. Toby is het vriendje van Bailey, Joe is de stralende nieuwe jongen op school. Lukt het Lenny om met de aandacht van beide jongens om te gaan en voor wie zal ze uiteindelijk vallen?

Mening

Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen: mijn verwachtingen kwamen niet uit. Allesbehalve zelfs. De Hemel Begint Bij Je voeten begint best aardig, met een introductie van het verhaal. Deze introductie is niet langdradig, gelukkig maar. Het werd al snel duidelijk waaraan Bailey was overleden. Echter, het verhaal werd al snel traag, oppervlakkig en saai. Net als de personages in Ik Geef Je De Zon zijn ook de personages in dit boek een beetje alternatief en heel erg kunstzinnig. Daarnaast is de schrijfstijl prettig om te lezen.

Maar nu komt het, de reden waarom mijn verwachtingen absoluut niet werden waargemaakt. Het verhaal bleef op hetzelfde tempo doorkuieren. Er gebeurde niet veel. Lenny wordt verliefd op jongen A, zoent vervolgens met jongen B, vindt dat dat niet meer moet gebeuren, gaat vervolgens weer verder met jongen A, gaat weer de mist in, gaat weer terug naar de andere jongen, jongen betrapt haar enzovoorts. Dat is eigenlijk het hele boek. Er spelen nog meer dingen een rol, maar die zijn eigenlijk ondergeschikt en bijzaak. Ik irriteerde me echt mateloos aan Lenny. Haar gedrag, het feit dat ze de daad niet bij het woord voegt en last but not least het getouwtrek tussen haar en de jongens. Mijn god, ik heb zelfs tegen haar geschreeuwd toen ze weer eens de mist in ging. Zo gefrustreerd was ik.

Waarom ik het boek dan uit las? Nou, wel hierom. Toen ik Ik Geef Je De Zon las, vond ik het boek eerst ook helemaal niets. Op een gegeven moment kwam er echter een omslagpunt en het boek eindigde met een waardering van vier sterren. Ik hoopte door deze ervaring dat De Hemel Begint Bij Je Voeten ook zo’n omslagpunt had. Nee dus. Het verhaal was zo voorspelbaar als maar zijn kan. Echt waar, ik heb meerdere keren op het punt gestaan om het maar op te geven met dit boek, maar ik durfde niet. Wat nou als dat omslagpunt wel kwam? Dan miste ik het. Het boek is niet slecht geschreven, integendeel. Jandy Nelson heeft een prettige schrijfstijl. Het luisterboek luisterde ook makkelijk weg. Het verhaal was gewoon te oppervlakkig en ik miste een twist.

Eindoordeel

Je zult begrijpen dat De Hemel Begint Bij Je Voeten geen hoge waardering zal krijgen. Ik heb heel lang getwijfeld of ik het slechts één ster zou geven, maar daar doe ik de fijne schrijfstijl van Jandy Nelson absoluut geen recht mee. Mede daarom geef ik het twee sterren. Ik miste de twist, had een bloedhekel aan de driehoeksverhouding, irriteerde me mateloos aan Lenny en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik zal dit boek niet snel aanraden, in tegenstelling tot Ik Geef Je De Zon. Het verhaal is oppervlakkig en zo voorspelbaar als het maar zijn kan. Ik wist al vrij snel voor welke jongen Lenny uiteindelijk zou vallen. Misschien vind jij het wel een goed boek, dat kan uiteraard. Maar De Hemel Begint bij Je Voeten is niets voor mij. Ik hoop dat Jandy Nelson wel verder blijft schrijven, maar dan wel zo’n boek als Ik Geef Je De Zon. Ook al is dat boek bijna niet te overtreffen.

Heb jij wel eens in een driehoeksverhouding gezeten?