Recensie: Taran Matharu – De Nieuweling (Summoner 1)

 

Dit jaar neem ik me voor om in aanloop naar YALFest van iedere auteur minstens één boek te lezen. Van drie van de tot nu toe vijf bekende auteurs moeten de boeken nog in het Nederlands verschijnen, dus ik hoop dat het allemaal gaat lukken. Tevens kunnen er altijd nog meer auteurs aangekondigd worden. Maar nu was het dus de beurt aan Taran Matharu en zijn Summoner serie.

Samenvatting van het boek

Fletcher is een wees die opgroeit in het straatarme dorpje Pelt in het fantasie land Hominum. In Hominum leven mensen, dwergen, elfen en Orks. En nee, dat gaat zeker niet goed samen. Er woedt al jaren een oorlog met de Orks en er gaan steeds meer mensen naar het front. Tevens heerst er racisme tegen dwergen en elfen. Als Fletcher over de gave blijkt te bezitten om demonen op te kunnen roepen schrijft hij zich in bij de Vocans academie, waar hij wordt opgeleid tot een Summoner. Op deze academie sluit hij vriendschap met de dwerg Otello en de elf Sylva. Zal het hen lukken om de edelen, die al geen hoge pet op hebben van de burgers, versteld doen laten staan?

Mening

Toen ik voor het eerst over De Nieuweling hoorde wist ik het zeker. Nee, dit boek is absoluut niets voor mij. Als Taran niet naar YALFest zou komen, durf ik te wedden dat ik dit boek niet (snel) opgepakt zou hebben. Dwergen, elfen, demonen……. Iets te hoge fantasy voor mij. Nu hoor ik je denken: maar je houdt toch ook van de Hof Van serie van Sarah J. Maas? Ja, dat klopt. Maar dat is iets minder hoge fantasy.

Het verhaal leest tot mijn verbazing zeer makkelijk weg. Natuurlijk is het fantasy gehalte heel hoog, maar ik vond het prima te behappen. Het was niet ingewikkeld en ik zwom niet in het diepe. Ik kwam er achter dat Valentijn van het Youtube kanaal Whatthevalk het boek op dat moment ook aan het lezen was en hij was niet zo enthousiast. Ik vroeg hem waarom en hij antwoordde dat hij heel veel dingen uit allerlei fandoms herkende en dat hij het gevoel had dat al deze fandoms bij elkaar in een boek zijn gegooid. Zelf had ik dit gevoel niet. Ik ben dan niet heel erg thuis in de fandoms en zeker niet in de fandoms die Valentijn noemde. Natuurlijk herkende ik overduidelijk Pokémon. Vroeger keek ik dat wel eens. De demonologie lijkt heel erg op Pokémon, voor zover ik dat herken. Ik herkende wel een aantal dingen van Hof Van Doorns En Rozen. Feyre en Fletcher zijn op de eerste bladzijden allebei aan het jagen in het bos om in leven te blijven. Daarnaast zijn de weert lichten hetzelfde als Fae lichten. Maar is dat slecht? Nee, ik vind van niet. Ik snap wel dat je misschien minder enthousiast wordt als je heel veel fandoms herkent en als je het gevoel krijgt dat deze allemaal zijn opgepakt en bij elkaar in een boek zijn gestopt.

Tot zover het fandom gedeelte. Hoe zit het dan met het verhaal? Naast het feit dat het boek echt als een trein leest (lees, ik zat na 1 dag al over de helft), verveelt het verhaal geen moment. Het kakt niet in en het valt niet in herhaling. Ik heb het gevoel dat De Nieuweling slechts een opbouw is naar het grotere werk, wat nog moet komen. Ik ben heel benieuwd hoe het nu verder gaat met Fletcher. Daar zal ik in het volgende deel, De Edele, wel achter komen. Ik ga het nu niet direct lezen, eerst wat andere boeken op mijn TBR lezen.

Eindoordeel

Ondanks dat De Nieuweling een flink fantasy gehalte heeft, leest het vlot weg. Dit is mijn eerste keer hogere fantasy en ik zwom niet in het diepe. Dat is dus heel positief, want dat maakt het boek dus voor iedereen toegankelijk. Het verhaal leest vlot weg en kakt niet in. Ondanks dat er schijnbaar veel fandom verwijzingen in zitten, herken ik alleen wat van Pokémon en een beetje magie. De Nieuweling krijgt van mij vijf dikke vette sterren. Ik ben nu wel heel benieuwd hoe het verder gaat met Fletcher, Otello en Sylva. Op naar De Edele dus! Of dat nog gaat lukken voor YALFest weet ik nog niet.

Recensie: Sarah Pinborough – 13 Minuten

© Foto: Bol.com

Op de valreep van 2017 las ik dan eindelijk 13 Minuten van Sarah Pinborough. In mijn wrap-up van december schreef ik dat dit de eerste recensie van 2018 zou worden. Zo gezegd, zo gedaan. Veel mensen zijn razend enthousiast over dit boek. Kan ik daarin mee gaan?

Samenvatting van het boek

Op een koude winterochtend in januari wordt Natasha Howland uit de rivier gehaald. Ze was 13 minuten dood. Rebecca (Becca) Crisp was haar vroegere hartsvriendin. Ondanks alles wil ze weten wat er met Natasha is gebeurd en wie haar in de rivier heeft geduwd. Alleen zegt Tasha zich niets meer te kunnen herinneren. Maar is dat wel zo? Samen gaan ze op onderzoek uit. Er klopt iets niet, maar wat? En is iedereen wel wie hij/zij zegt dat hij/zij is?

Mening

Nadat ik hevig was teleurgesteld door Wat Jij Niet ziet – die heb ik niet eens uit gelezen – was ik heel benieuwd naar 13 Minuten. Velen vinden het boek fantastisch, maar ik hoorde ook van mensen dat ze het niets vonden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze qua lezen beter trok dan Wat Jij Niet Ziet. 13 Minuten leest makkelijker weg dan Sarah haar volwassen thriller. Ook had dit boek meer thriller elementen. Ik had al snel een verdachte, maar er klopte toch iets niet. Ik heb deze verdachte trouwens heel lang gehad.

Toch zaten er heel veel irritatie momenten in dit boek. Allereerst het drugsgebruik van alle jongeren en hoe makkelijk ze even gauw een jointje opstaken of een pilletje slikten. En vooral dat daar ook helemaal niets van werd gezegd. Het werd gedaan alsof het de normaalste zaak van de wereld is en daarmee stel je geen goed voorbeeld voor de lezers van de doelgroep van het boek. Ten tweede de oppervlakkige personages. Je leerde niemand echt goed kennen tijdens het lezen van 13 Minuten. Dit liet het hele verhaal wat oppervlakkig aanvoelen. Vervolgens vond ik het tempo wat traag. Dit trage tempo hield het grootste deel van het verhaal vast en dat vond ik jammer. Op een bepaald moment gebeurt er iets waardoor het verhaal een verrassende wending krijgt en dan gebeurt er meteen ook heel veel. Helaas zat ik aan het eind toch weer met vragen, ook jammer.

Ik heb begrepen dat het fysieke boek inmiddels al drie keer is herdrukt. Dit komt door de vele fouten die 13 Minuten bevat. In het ebook is daar helaas nooit wat aan gedaan. Dit vind ik ietwat slordig. Natuurlijk kan een spelfoutje hier en daar gebeuren, maar 13 Minuten zat er vol mee. Spelfouten, maar helaas ook verhaalfouten. Zo stonden er namen verkeerd. Een voorbeeld (zonder spoilers) is dat er een scene was met alleen Becca en Tasha. Tasha werd toen aangeduid als Hayley en Hayley zat dus niet eens in die scene. Ik kon daar wel doorheen prikken, maar het is toch best slordig.

Ik vind het jammer dat Sarah Pinborough haar boeken mij niet zo liggen, want ik hoopte het wel. Sarah komt namelijk naar YALFest. Ik weet ook niet of ik Het Dodenhuis, dat in april verschijnt, zal gaan lezen. De achterflap spreekt me minder aan en mijn ervaringen met haar boeken zijn dus helaas niet geheel positief.

Eindoordeel

Qua lezen trok ik 13 Minuten een stuk beter dan Wat Jij Niet Ziet. Ondanks het trage tempo van het verhaal had ik het boek toch binnen twee dagen uit en dat komt vooral doordat het zo makkelijk weg leest. Ik irriteerde me aan de oppervlakkige personages, maar nog meer aan het drugsgebruik en het gebrek aan handhaving ervan. Becca werd wel heel graag stoned. Ook bevatte het boek meerdere fouten, wat ik ietwat slordig vind. Ik beoordeel 13 Minuten met 2,5 ster, maar ik had een hogere waardering verwacht.

Recensie: Lesley Livingston – Onverschrokken

© Foto: Unieboek | Het Spectrum

Mijn voornemen was om wat boeken te lezen die al een tijdje op de plank liggen. Zo ook deze, Onverschrokken van Lesley Livingston. Deze wilde ik aan het begin van het jaar al lezen, want Lesley kwam naar YALFest. Ik kwam er helaas niet aan toe, dus het boek bleef liggen. In februari 2018 komt het vervolg (Onoverwinnelijk) uit, dus ik had geen enkel excuus meer om het lezen uit te stellen. Maar, wat vond ik er nou van? Ben ik net zo enthousiast als velen, of vond ik het tien keer ruk? Lees snel verder voor het antwoord!

Samenvatting van het boek

Fallon is de dochter van koning Viriko, het hoofd van de Canti-stam in het Keltische Prydain. Fallon is er heilig van overtuigd dat ze op haar zeventiende verjaardag mag toetreden tot de koninklijke krijgsmacht, net als haar oudere zus Sorcha. Maar alles loopt anders. Ze wordt uitgehuwelijkt aan Addan, een oude jeugdvriend en broer van Mael, waar Fallon verliefd op is. Fallon laat het er niet bij zitten en Mael ook niet. Dan gaat alles helemaal mis. Fallon komt in handen van slavenhandelaren en komt op die manier terecht op een ludus, een school voor gladiatrices. Daar blijkt niet alles te kloppen wat ze altijd als de waarheid heeft beschouwd……

Mening

Mijn verwachting van Onverschrokken was dat het een heel stoer boek zou zijn, net als Lesley Livingston zelf. Die verwachting was alvast waargemaakt in hoofdstuk 1. Daarnaast wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten. Onverschrokken speelt zich af in het oude Rome. Ik lees niet vaak boeken die zich in de geschiedenis afspelen, want meestal vind ik dat niet zo leuk. In het geval van Onverschrokken maakte het eigenlijk niet uit. Het is geen saai en oudbollig verhaal. Integendeel. Het zit vol actie en Fallon deinst zeker niet terug om van zich af te bijten. Het verhaal zelf is belangrijker dan alle historische feiten.

De schrijfstijl is vlot en leest prettig weg. Ondanks dat ik niet dagelijks kon lezen, vloog ik door het boek heen, wat zeker een pluspunt oplevert. Er gebeuren in dit boek ook dingen die ik zeker niet had zien aankomen. Dit zorgt voor een hoop verrassende wendingen die het verhaal een extra touch geven. Ik had echter het gevoel dat Fallon overal ontzettend makkelijk uit kwam en overal heel makkelijk mee weg kon komen. Ik miste hierdoor de echte spanning, waarbij je op het puntje van je stoel zit te lezen. Ik heb echter het gevoel dat dit in het vervolg wel gaat komen. Dat gevoel bekroop me bij de laatste paar bladzijden van Onverschrokken.

Eindoordeel

Onverschrokken is een stoer boek met een stoer personage dat er niet voor terugdeinst om van zich af te bijten. Dat het verhaal zich in de Romeinse tijd en in het Romeinse rijk afspeelt, maakt voor mij niet uit. Eigenlijk is het wel interessant, zeker als je normaal echt niet van historische boeken houdt. Bij Onverschrokken draait het meer om het verhaal en niet zo zeer om de geschiedenis en de historische feiten die erbij horen. Wat ik helaas wel miste, was de echte spanning waardoor je op het puntje van je stoel zit te lezen. Ik heb het gevoel dat dit in Onoverwinnelijk, het vervolg, wel gaat komen. Vanwege dit feit beoordeel ik Onverschrokken met 4 sterren. Is toch een mooie score.