Recensies, Thrillers

Mini-recensie: M. J. Arlidge – Klikspaan (Helen Grace #4)

Het was voor mij tijd om weer verder te gaan met de serie over Helen Grace. Echter merk ik dat het allemaal een beetje hetzelfde begint te worden en dat slaat ook door naar mijn recensies. Toch wil ik een serie op mijn blog compleet hebben, dus heb ik besloten een mini-recensie te schrijven over Klikspaan, het vierde deel in deze reeks.

Boekgegevens

Titel: Klikspaan
Vertaald van: Liar Liar
Auteur: M. J. Arlidge
Publicatiedatum: 2 november 2016
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022578513
Aantal pagina’s: 443

Samenvatting van het boek

Southampton wordt opgeschrikt door een reeks grote branden. Zoiets heeft niemand ooit gezien. Ook Helen Grace en haar team niet. Lukt het om de pyromaan te vinden voor het te laat is? En wie zal de volgende zijn? Het is een race tegen de klok voor Helen en haar team en het gaat allemaal niet zonder slag of stoot. En wat voert de nieuwe chef allemaal in zijn of haar schild?

Mening

Tussen het lezen van het derde en dit deel zaten slechts enkele weken. Ik denk dat dit te kort op elkaar was. Ik had beduidend minder plezier in het lezen van Klikspaan dan ik had verwacht. Ik wam er moeizaam doorheen en ik had het gevoel dat ik het trucje nu wel ken. Klikspaan is voor mij tot nu toe echt het minste deel van deze serie. Het is oppervlakkig, eentonig en een herhaling van de vorige delen. Zo jammer. Toch leest het boek wel weer vlot weg. Dit komt door de vlotte schrijfstijl en de korte hoofdstukken. Het einde zag ik echter niet aankomen, maar er was een minder grote climax als in de vorige delen. Kortom, weer een prima thriller, maar ik wil in de volgende delen meer zien. Meer diepgang, meer actie, meer onverwachte plot twists enzovoorts.

Eindoordeel

Klikspaan is weer een prima thriller die vlot wegleest. Echter heb ik het gevoel dat Arlidge steeds hetzelfde trucje toepast en daar ben ik nu wel een beetje klaar mee. De boeken beginnen eentonig te worden en ik ben toe aan een fikse twist. Toch krijgt Klikspaan drie sterren, zij het met meer moeite dan anders.

Recensies, Thrillers

Recensie: M. J. Arlidge – Pluk Een Roos (Helen Grace #3)

In september was ik begonnen aan de Helen Grace serie van M. J. Arlidge. Na het tweede deel had ik echter even een break nodig, dus schoof ik de serie even opzij. Na weer een tegenvallende thriller besloot ik dat het tijd was om weer verder te gaan met deze serie, en wel met deel 3.

Samenvatting van het boek

Ruby is ontvoerd en wordt vastgehouden in een kelder. Ondertussen wordt er op het strand een lijk gevonden. Al snel blijkt er een verband te zijn tussen het gevonden meisje op het strand en Ruby. Aan inspecteur Helen Grace en haar team de taak dit verband te vinden en de dader te pakken zien te krijgen. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot. Zijn ze nog op tijd om Ruby te redden?

Mening

Zoals we van M. J. Arlidge gewend zijn, leest ook Pluk Een Roos vlot weg. De hoofdstukken zijn weer kort, wat het tempo er goed in houdt. Toch duurde het wel even voor ik het boek uit had. Het boek is zeker spannend, maar houdt dezelfde formule aan als de vorige twee delen. Jammer.

Alhoewel, er is toch iets anders aan dit boek. In Pluk Een Roos krijg je meer te zien van wat het slachtoffer allemaal doormaakt. Sterker nog, er wordt ook iemand anders gevolgd die misschien nog wel eens heel belangrijk kan zijn. Dit gebeurde in de vorige delen niet. Dit is weer zo’n boek wat gewoon goed is en waar je niet veel over kunt vertellen. Mede doordat er gedurende de hele serie dezelfde opbouw wordt gebruikt.

Eindoordeel

Al met al is dit boek een goed in elkaar zittende thriller die weer lekker weg leest. Toch is het geen binge read voor mij. Ik waardeer Pluk Een Roos met vier sterren en ik ga de rest van de serie zeker wel lezen. Maar niet achter elkaar.

Recensies, Thrillers

Recensie: M. J. Arlidge – Piep Zei De Muis

© Foto: Bol.com

Nadat ik in september Iene Miene Mutte las, werd het direct tijd om verder te gaan in deel 2 van de Helen Grace serie. Maar, vond ik dit deel net zo goed als het eerste deel?

Samenvatting van het boek

Southampton wordt opgeschrikt door een reeks gewelddadige moorden. Vervolgens worden de harten bij de naasten van de slachtoffers bezorgd. Alles wijst op een seriemoordenaar. Alweer. Inspecteur Helen Grace en haar team onderzoeken deze reeks moorden, maar krijgen te maken met veel onverwachte wendingen. Ten eerste de nieuwe korpschef, die vaak geen meter meewerkt. Ten tweede is daar de pers die het onderzoek nauwlettend in de gaten houdt en het heerlijk vindt om er bovenop te duiken. Ten derde is daar het onderzoek zelf, wat muurvast zit. Lukt het Helen Grace om ook deze zaak tot een goed einde te brengen?

Mening

Na het lezen van Iene Miene Mutte, welke ik waardeerde met vier sterren, begon ik vol verwachting in dit tweede deel in de reeks over Helen Grace. Echter pakte het verhaal mij minder. Hierdoor heeft het bijna een maand geduurd voor ik dit boek uit had. Erg jammer. Het verhaal is zeker niet slecht, maar het leest voor mijn gevoel minder makkelijk weg dan deel één.

Piep Zei De Muis lijkt in meerdere opzichten veel op Iene Miene Mutte. Er is weer een seriemoordenaar actief, de pers duikt er weer bovenop, de opbouw is heel erg van hetzelfde. Misschien was het daarom ook niet zo verstandig om meteen verder te gaan met de serie. Ik voelde bij dit boek ook minder die onderhuidse spanning die ik in het eerste deel wel voelde. Hoe dat kan is mij niet geheel duidelijk, maar dit vond ik zeker jammer. Pas tegen het einde van het boek kwam ik er echt in, maar toen was het eindspel al daar. Ik zag er best tegenop om het boek erbij te pakken, terwijl het wel een thriller is. De page turner factor zit er gewoon niet helemaal in. Ik wacht dus ook even met het lezen van Pluk Een Roos, want ik ben bang dat het allemaal erg voorspelbaar gaat worden. Het is absoluut geen slecht verhaal of een verkeerde thriller, maar het was het gewoon niet helemaal.

Eindoordeel

Ondanks dat het verhaal zeker niet slecht is, deed ik bijna een maand over dit boek en dat is voor mijn doen erg lang. Het verhaal kwam erg voorspelbaar op mij over, het was wat van hetzelfde als Iene Miene Mutte, deel 1. Echter, aan het eind kon ik het boek moeilijk wegleggen. Mijn advies is dan ook om even een pauze te nemen tussen het lezen van de delen in deze serie. Dit omdat ik bang ben dat het allemaal erg voorspelbaar wordt en ik daardoor op deze fijne thrillers van M. J. Arlidge ga afknappen en dat zou zonde zijn. De serie is namelijk een fijne toevoeging aan het thrillergenre. Ik waardeer Piep Zei De Muis dan ook met drie sterren.

Heb jij weleens een serie gelezen waarvan je het tweede deel vond tegenvallen ten opzichte van het eerste deel?

Recensies, Thrillers

Recensie: M. J. Arlidge – Iene Miene Mutte

© Foto: bol.com

Bij het verschijnen van Naar Bed Naar Bed van M. J. Arlidge in het begin van de zomer werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Ik vind thrillers echt geweldig en was dus benieuwd. Echter bleek Naar Bed Naar Bed deel vijf uit de Helen Grace serie te zijn. Tijd om eerst de andere delen te lezen dus. Om te beginnen met Iene Miene Mutte.

Samenvatting van het boek

Southampton wordt opgeschrikt door een reeds wrede ontvoeringen. Twee personen worden ontvoerd, slechts één overleefd het. Wie verliest en wie wint het spel van iene miene mutte? Inspecteur Helen Grace en haar team onderzoeken deze duistere en ingewikkelde zaak. Echter gebeuren er dingen waardoor de puzzel niet makkelijk op te lossen is en welke het onderzoek kunnen dwarsbomen. Lukt het Helen en haar team de brute seriemoordenaar te pakken te krijgen? Of wordt ze zelf slachtoffer van het spel?

Mening

Iene Miene Mutte is een boek dat leest als een trein. De hoofdstukken zijn kort en vlot geschreven. Desondanks zit de spanning er vanaf het begin al goed in. Bij het eerste hoofdstuk vraag je je direct al af wat hier in vredesnaam aan de hand is. Dat het luguber is, weet je al meteen. Zoals het hoort bij een thriller.

Naarmate het verhaal vordert, blijft deze onderhuidse spanning aanwezig. Sterker nog, hij wordt alleen maar erger. Zoals dat bij een thriller hoort, wordt je ook regelmatig op het verkeerde been gezet. Wie is toch de dader? Waarom worden juist deze personen ontvoerd? Ik geloof dat ik tijdens het lezen wel vier verschillende daders heb verdacht. Het wisselen van perspectief past ook perfect in het boek. Iene Miene Mutte wordt verteld vanuit het perspectief van Helen en haar teamleden, maar ook vanuit het perspectief van de pionnen van het spel van de dader. Hierdoor blijft die spanning aanwezig.

Het klinkt als een vijf sterren recensie, maar het is het toch net niet. Sommige hoofdstukken hadden voor mij niet gehoeven, ook al gaven ze wel wat meer inzicht. Ik kan er eigenlijk niet helemaal bij waarom ik het geen vijf sterren waard vind, maar het scheelt niet veel.

Eindoordeel

He he, eindelijk weer eens een fijne reeks thrillers! Iene Miene Mutte was een goede opening van de Helen Grace serie en ik ga de rest zeker ook lezen. Ondanks dat het een boek vol spanning is, krijgt het toch geen vijf sterren. Het scheelt echter niet veel. Waarom dan geen vijf sterren? Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar de vinger zelf ook niet op kan leggen. Het voelt gewoon net niet. Maar vier sterren, of eigenlijk vierenhalf maar dat kan niet op Goodreads, is ook een mooie score.

Zou jij Iene Miene Mutte willen lezen?