Recensie: John Green – Negentien Keer Katherine

In mijn bookhaul van december schreef ik dat ik eindelijk het Nederlandse ebook van Negentien Keer Katherine van John Green te pakken had. Dit boek stond al sinds 2015 op mijn TBR, dus het werd hoog tijd om het eens te lezen. Vandaar dat ik besloot om dat in 2018 maar meteen te doen. En zo kwam het dat ik er op 1 januari 2018 direct in begon.

 

Samenvatting van het boek

Wonderkind Colin Singleton heeft een obsessie voor Katherines. Hij heeft met negentien Katherines een relatie gehad en hij is negentien keer gedumpt. Na Katherine nummer 19 is hij er zo slecht aan toe dat zijn beste vriend Hassan hem besluit mee te nemen op roadtrip. Zo komen ze in Guttshot, Tennessee terecht. Daar beleven ze wat avontuur, maar Colin moet en zal zijn Theorema af hebben. Lukt het hem om over Katherine heen te komen en krijgt hij zijn Theorema werkend?

Mening

Negentien Keer Katherine is een van de eerste boeken die John green schreef en dat zie je terug. Het verhaal pakte mij niet en ging wat mij betreft niet diep genoeg. Wel beheerste hij in 2006 al de kunst van het schrijven zoals hij dat nu nog steeds beheerst. In dit boek kun je al merken dat hij een verhaal op geheel eigen wijze vertelt. Net als alle andere boeken van John Green leest ook Negentien Keer Katherine lekker vlot weg. Alleen had ik er moeite mee, veel moeite mee.

Als je van wiskunde en ingewikkelde formules houdt, heb je een prachtboek in handen. Ik, die altijd onvoldoendes voor wiskunde haalde en die er geen bal mee heeft, vond Colin zijn brein maar ingewikkeld. Zo niet gecompliceerd. Daarbij vond ik hem wat wereldvreemd. Green noemt het woord autisme niet in de mond, maar het lijkt er heel erg op dat Colin een autisme spectrum stoornis heeft. En daar is uiteraard niets mis mee. Alleen vind ik zijn brein ingewikkeld en kwam ik daardoor eigenlijk helemaal niet in het verhaal.

Toch trok ik een sprint en had ik het boek vrijdag uit. Ik heb de rest van de week helemaal niets gelezen, dus dat zegt wel wat over hoe snel het boek weg leest. Wat ik lastig vond aan Negentien Keer Katherine waren de voetnoten. Ik kan minder makkelijk terughalen waar ze op slaan, dus ik wist niet meer waar ze bij hoorden. De grafieken zijn ook niet aan mij besteed. Aan het eind van het verhaal zit een aanhangsel waarin het hele Theorema wordt uitgelegd. Zoals eerder gezegd snap ik de ballen van (hogere) wiskunde, dus dit ging totaal aan me voorbij.

Buiten de wiskunde vond ik Colin dus niet zo interessant. Sterker nog, ik verveelde me eigenlijk wel tijdens het lezen van dit boek. Desondanks zag ik ook wel dat hij gaandeweg het verhaal een ontwikkeling doormaakte. Eigenlijk vind ik Hassan nog het leukste personage, ondanks dat hij niet serieus is. Hij brengt humor in het verhaal en dat heeft het verhaal wel nodig. Zonder Hassan had ik het boek zeker minder gewaardeerd of misschien zelfs weggelegd. Waarom was hij niet de hoofdpersoon?

Eindoordeel

Negentien Keer Katherine stond al heel lang op mijn TBR en is een van de eerste boeken die John Green heeft geschreven. Helaas was dit zijn minste boek wat mij betreft. Als je in wiskunde geïnteresseerd bent is dit helemaal jouw ding. Alleen is wiskunde niet helemaal mijn ding. Daarbij vond ik Colin een ingewikkeld, saai en oninteressant personage. Ik kon me totaal niet in hem verplaatsen en dat is knap lastig als hij de hoofdpersoon is. Ik vond Hassan echt een stuk leuker. Je kunt echter wel merken dat John Green in 2006 al de kunst van het schrijven beheerst. Negentien Keer Katherine leest weer vlot weg, maar toch waardeer ik het met 2,5 ster. Erg jammer, want ik had op meer gehoopt.

Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

© Foto: Uitgeverij Gottmer

Zes jaar hebben we er op moeten wachten en op 10 oktober was het dan eindelijk zo ver: het nieuwe boek van John Green was dan eindelijk daar. En wat voor een! Lange tijd was alles rondom dit boek een mysterie. De cover, de korte inhoud, alles. Het was het zes jaar wachten meer dan waard en ik ga jullie even haarfijn uitleggen waarom.

Samenvatting van het boek

Multimiljardair Russell Pickett verdwijnt vlak voor zijn arrestatie. Wie hem vind door middel van het geven van de gouden tip, wordt beloond met honderdduizend dollar. Aza Holmes en haar beste vriendin Daisy besluiten zich in het avontuur te storten en hem te vinden. Aza is een meisje met een angst- en dwangstoornis, terwijl Daisy een gigantische Star Wars fan is en ook fanfictie schrijft. De zoektocht naar Pickett brengt hen bij Davis, wie Aza nog van vroeger kent. Langzaamaan bloeit er iets tussen hen. Lukt het Aza om haar angstgedachten het hoofd te bieden en zullen Aza en Daisy de miljardair vinden?

Mening

Net als in bijna al zijn andere boeken begint John Green met een erg mysterieus hoofdstuk. In het begin van het eerste hoofdstuk dacht ik echt dat ik het verkeerde boek aan het lezen was. Gelukkig veranderde dit snel en werd al snel duidelijk dat je in Aza’s gedachtespiraal zat. Deze gedachtes voerden de boventoon in het hele boek, wat eigenlijk heel verhelderend was. Ik kan me echt niets voorstellen bij en angst- en dwangstoornis of andere psychische problemen. Green geeft in Schildpadden Tot In Het Oneindige een duidelijk en ongecensureerd in kijkje in het hoofd van iemand die zo’n stoornis heeft. Natuurlijk is de uiting van angst- en dwanggedachten voor iedereen anders, maar door middel van Aza’s verhaal en oneindige gedachtes begrijp ik het wel beter. Hoe verschrikkelijk benauwend zulke gedachtes kunnen zijn.

Wat ik een beetje jammer vond is dat Daisy me irriteerde. Ze is enorm aanwezig en heeft het continu over Star Wars. In ieder geval het grootste deel van de tijd. En het lag er dik bovenop dat zij echt uit is op die honderdduizend dollar. Gadver. Daarnaast was er nog Davis. Ik vond hem oppervlakkig. Je leerde hem niet echt goed kennen in het verhaal. Waar ik wel blij van werd was dat het eens geen zoetsappig liefdesverhaal was. Natuurlijk komt de liefde er in voor, maar het gaat niet over rozen. De schrijfstijl van het boek is typisch voor John Green, maar het is geen trucje. John Green weet je constant geboeid te houden en valt qua schrijfstijl nooit in herhaling. Ieder boek is uniek en hij weet dat toch maar weer mooi voor elkaar te krijgen, ook al zijn de verwachtingen torenhoog.

Eindoordeel

Schildpadden Tot In Het Oneindige is een typisch John Green boek, maar toch ook weer niet. Het verhaal voert niet de boventoon. Natuurlijk is het er wel, maar het inkijkje in de angst- en dwangstoornis van Aza is het belangrijkste. Ik denk dat dit boek een goede manier kan zijn om het stigma rond psychische problematiek te helpen doorbreken gezien je een realistisch en ongecensureerd beeld ervan krijgt. Het is absoluut niet opgeleukt of afgevlakt. Dat maakt Aza zo echt en puur, en met haar het hele boek. Schildpadden Tot In Het Oneindige krijgt van mij een mooie 4 sterren, of eigenlijk 4,5. God, ik wou dat dat kon op Goodreads en Hebban!

Deze keer sluit ik niet af met een vraag, maar met een aanbeveling. Alsjeblieft, lees dit boek!