Recensie: Jandy Nelson – De Hemel Begint Bij Je voeten

© Foto: Bol.com

Een aantal maanden geleden las ik Ik Geef Je De zon van Jandy Nelson. Mijn recensie van dit boek kun je hier lezen. Ik vond het dus tijd worden om haar andere boek ook te lezen, maar maakte dit verhaal de hoge verwachtingen die ik had waar?

Samenvatting van het boek

Als Bailey Walker, de zus van de zeventienjarige Lenny Walker, plotseling overlijdt, is Lenny in diepe rouw. Zij en Bailey waren heel erg close en Lenny was gewend om altijd in Bailey’s schaduw te staan. Nu moet ze leren omgaan met de aandacht die ze krijgt. Onder andere met de aandacht van twee jongens. De een begrijpt haar verdriet, de ander biedt haar troost. Toby is het vriendje van Bailey, Joe is de stralende nieuwe jongen op school. Lukt het Lenny om met de aandacht van beide jongens om te gaan en voor wie zal ze uiteindelijk vallen?

Mening

Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen: mijn verwachtingen kwamen niet uit. Allesbehalve zelfs. De Hemel Begint Bij Je voeten begint best aardig, met een introductie van het verhaal. Deze introductie is niet langdradig, gelukkig maar. Het werd al snel duidelijk waaraan Bailey was overleden. Echter, het verhaal werd al snel traag, oppervlakkig en saai. Net als de personages in Ik Geef Je De Zon zijn ook de personages in dit boek een beetje alternatief en heel erg kunstzinnig. Daarnaast is de schrijfstijl prettig om te lezen.

Maar nu komt het, de reden waarom mijn verwachtingen absoluut niet werden waargemaakt. Het verhaal bleef op hetzelfde tempo doorkuieren. Er gebeurde niet veel. Lenny wordt verliefd op jongen A, zoent vervolgens met jongen B, vindt dat dat niet meer moet gebeuren, gaat vervolgens weer verder met jongen A, gaat weer de mist in, gaat weer terug naar de andere jongen, jongen betrapt haar enzovoorts. Dat is eigenlijk het hele boek. Er spelen nog meer dingen een rol, maar die zijn eigenlijk ondergeschikt en bijzaak. Ik irriteerde me echt mateloos aan Lenny. Haar gedrag, het feit dat ze de daad niet bij het woord voegt en last but not least het getouwtrek tussen haar en de jongens. Mijn god, ik heb zelfs tegen haar geschreeuwd toen ze weer eens de mist in ging. Zo gefrustreerd was ik.

Waarom ik het boek dan uit las? Nou, wel hierom. Toen ik Ik Geef Je De Zon las, vond ik het boek eerst ook helemaal niets. Op een gegeven moment kwam er echter een omslagpunt en het boek eindigde met een waardering van vier sterren. Ik hoopte door deze ervaring dat De Hemel Begint Bij Je Voeten ook zo’n omslagpunt had. Nee dus. Het verhaal was zo voorspelbaar als maar zijn kan. Echt waar, ik heb meerdere keren op het punt gestaan om het maar op te geven met dit boek, maar ik durfde niet. Wat nou als dat omslagpunt wel kwam? Dan miste ik het. Het boek is niet slecht geschreven, integendeel. Jandy Nelson heeft een prettige schrijfstijl. Het luisterboek luisterde ook makkelijk weg. Het verhaal was gewoon te oppervlakkig en ik miste een twist.

Eindoordeel

Je zult begrijpen dat De Hemel Begint Bij Je Voeten geen hoge waardering zal krijgen. Ik heb heel lang getwijfeld of ik het slechts één ster zou geven, maar daar doe ik de fijne schrijfstijl van Jandy Nelson absoluut geen recht mee. Mede daarom geef ik het twee sterren. Ik miste de twist, had een bloedhekel aan de driehoeksverhouding, irriteerde me mateloos aan Lenny en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik zal dit boek niet snel aanraden, in tegenstelling tot Ik Geef Je De Zon. Het verhaal is oppervlakkig en zo voorspelbaar als het maar zijn kan. Ik wist al vrij snel voor welke jongen Lenny uiteindelijk zou vallen. Misschien vind jij het wel een goed boek, dat kan uiteraard. Maar De Hemel Begint bij Je Voeten is niets voor mij. Ik hoop dat Jandy Nelson wel verder blijft schrijven, maar dan wel zo’n boek als Ik Geef Je De Zon. Ook al is dat boek bijna niet te overtreffen.

Heb jij wel eens in een driehoeksverhouding gezeten?

Recensie: Jandy Nelson – Ik Geef Je De Zon

Een aantal maanden geleden kwam ik op Storytel het boek “Ik Geef Je De Zon” van Jandy Nelson tegen. Ik had deze titel al vaker voorbij horen komen, dus ik was al nieuwsgierig. Afgelopen tijd heb ik het boek gelezen.

Noah en Jude zijn een  dertienjarige tweeling en ze zijn onafscheidelijk. Noah is de stille, introverte, kunstzinnige jongen, Jude het extraverte, surfende meisje. Noah worstelt heel erg met alles in zijn leven, Jude niet. Op het eerste gezicht niet in ieder geval. Door gebeurtenissen in hun leven, met als toppunt een hele tragische gebeurtenis, groeien ze steeds meer uit elkaar. Als ze zestien zijn, spreken ze elkaar amper nog. Lukt het ze om weer nader tot elkaar te komen en de puzzelstukjes van hun leven in elkaar te passen om zo weer het complete verhaal te krijgen?

Toen ik in dit boek begon, dacht ik echt: waar ben ik aan begonnen? Deze gedachte is heel lang gebleven. Ik vond het verhaal van Noah heel logisch en niet heel raar of apart, maar toen het verhaal werd verteld vanuit Jude, drie jaar later, begon ik me te irriteren. Ik irriteerde me aan Jude en haar manier van doen. Naarmate ik in het verhaal kwam, vielen de puzzelstukjes op zijn plaats, want het werd langzaamaan duidelijk waarom ze zich zo gedraagt zoals ze doet.

Naarmate ik verder kwam in het boek, werd het boek wel beter. Er werd steeds geschakeld naar Noah (dertien jaar) en Jude (drie jaar later). De verhalen van Noah en Jude sluiten naadloos op elkaar aan, alleen weten ze dat niet. Iedere keer, bij een nieuwe schakeling, werd ik wel nieuwsgierig hoe dit stukje weer in het verhaal paste. De laatste drieënhalf uur van het luisterboek werd het boek steeds beter, omdat het verhaal vlotter ging lopen en alles op zijn plaats begon te vallen. Als dit niet was gebeurd, had het boek van mij twee sterren gekregen.

Ik vond de schrijfstijl van Jandy Nelson wel prettig om te lezen. Ook de voorlezen van het luisterboek las prettig voor, ik heb wel eens anders ervaren. Dit vind ik wel een essentieel punt bij een luisterboek. Als iemand in mijn opzicht niet prettig voorleest, luister ik het boek ook zeker niet uit.

Eindoordeel van Ik Geef Je De Zon: vier sterren. Vooral door het laatste stuk, in het begin vond ik het verhaal apart en niet veel zeggen. De laatste paar uur werd het verhaal vlotter en begon er vanalles op zijn plek te vallen. Gelukkig maar. Maar, is eind goed ook al goed? Dat moet je zelf maar beoordelen als je dit boek gaat lezen.