Recensie: Veronica Rossi – Riders (Riders #1)

In 2017 ging ik voor het eerst naar YALFest. Eén van de aanwezige auteurs dat jaar was Veronica Rossi. Ik had nog nooit van deze auteur gehoord, maar besloot Riders, haar toenmalige nieuwste boek, wel te lezen. Echter kwam het er ruim een jaar later pas van en stelde het me behoorlijk teleur. In deze recensie vertel ik waarom.

Recensie: Veronica Rossi – Riders (Riders #1)Riders (Riders, #1) by Veronica Rossi
Published by van Goor on May 4, 2016
Pages: 379
buy on bol.comBuy at Bruna
Goodreads
dnf

De achttienjarige Gideon Blake is commando in opleiding. Bij een van zijn eerste oefeningen valt hij uit een helikopter. Hij overleeft de val op wonderbaarlijke wijze, maar vanaf dat moment is alles anders.Gideon ontdekt dat hij een incarnatie is van een van de legendarische vier ruiters van de Apocalyps. De ruiters worden bij elkaar gebracht door het mooie maar vreemde meisje Daryn, omdat zij weet dat de wereld in groot gevaar is. Samen kunnen ze de wereld redden, maar zal iemand hen geloven?

Riders is het eerste deel uit de gelijknamige fantasy-serie.


Ik begon aan Riders zonder enige achtergrondinformatie wat betreft reviews. Toen ik begon met lezen zag het er prima uit. Ik stoorde me niet aan het vertelperspectief, want zoiets heb ik wel vaker gezien. Gideon wordt in het heden ondervraagd en vertelt zijn verhaal uit het verleden. Prima.

Echter kabbelde het hele zaakje maar wat voort. Ik snap dat alle ruiters bij elkaar moesten komen, maar moest dat nou 34 hoofdstukken duren? Ja, zolang duurde het echt. Misschien zelfs nog wel langer, maar toen was ik al klaar met het boek. Kom op, het kan wel wat spannender. Voor een duologie duurde dit wel heel lang. Ik weet eigenlijk niet of het een duologie of trilogie is, want er zijn nu twee boeken uit.

Maar goed, het verhaal. De world building schoot tekort (achtergrondinformatie over de ruiters van de Apocalyps had ik wel fijn gevonden), de actie bleef uit, er gebeurde niets wezenlijks, Daryn is een trut en Gideon best saai. Kortom: ik begon me stierlijk te vervelen. Met pijn in mijn hart heb ik dan ook besloten om Riders niet uit te lezen. Het werd niets meer, ik kon alleen nog maar passief agressief denken. Tevens heb ik een TBR van hier tot Tokyo, dus dan kies ik er liever voor om een ander boek te pakken. Heel jammer, want mijn verwachtingen waren hooggespannen.

Van wat ik heb gelezen, en dat is dus 53%, is de schrijfstijl wel makkelijk leesbaar. Als je het een leuk boek vind vlieg je er zo doorheen. Riders was gewoon niet voor mij weggelegd. Als je me zou vragen hoeveel sterren ik hetgeen ik gelezen heb zou geven, zou ik 2.5 zeggen. Ik waardeer het boek dus niet zo in deze recensie, want recensies gaan over het eindoordeel en het zou niet eerlijk zijn om een boek te waarderen wat ik aan de kant heb gelegd.

Een gedachte over “Recensie: Veronica Rossi – Riders (Riders #1)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.