Recensie: Robert Bryndza – De Stalker In De Nacht

In april dit jaar las ik Het Meisje In Het Ijs, het eerste deel over inspecteur Erika Foster en haar team. Ik wilde eigenlijk nog heel even wachten met het vervolg, maar recensies van mede bloggers hebben me overtuigd om dit deel toch nu al te lezen.

Recensie: Robert Bryndza – De Stalker In De NachtDe stalker in de nacht (Detective Erika Foster, #2) by Robert Bryndza
Published by Boekerij on June 5, 2018
Pages: 384
ISBN: 022583228
buy on bol.comBuy at Bruna
Goodreads
three-half-stars

‘Het meisje in het ijs is een topthriller die je via onverwachte wendingen meevoert naar een verrassend einde.’ Margriet

Het zijn stuk voor stuk alleenstaande mannen. Allemaal met een teruggetrokken en een weinig opmerkelijk leven. Ze zijn ook allemaal dood.

Midden in een broeierig hete zomernacht wordt inspecteur Erika Foster opgeroepen. Een dokter is thuis in zijn bed gevonden, gestikt. Zijn polsen zijn vastgemaakt en zijn ogen puilen uit door de doorschijnende plastic zak die strak om zijn hoofd is gebonden. Een paar dagen later wordt een tweede slachtoffer gevonden, in exact dezelfde omstandigheden. Wat linkt de slachtoffers aan elkaar en aan hun moordenaar? Waarom is er zo weinig bekend over hun verleden? Als Erika en haar team de zaak onderzoeken, stuiten ze op een zeer berekenende dader, die zijn prooi al lang van tevoren stalkt en dan op het juiste moment toeslaat.


Als je het boek openslaat, weet je meteen waar het om draait. No nonsense, hup meteen het verhaal in. Dat vind ik sterk, want je wilt meteen weten wat er allemaal is gebeurd en wie het heeft gedaan. Wat mij betreft is dit een goede opening van een thriller. Er is iemand vermoord en de suspense is meteen hoog. Vervolgens lees je verder en wordt er nog iemand vermoord, en nu wil je echt weten wie hier achter zit.

Daar gaat het echter een beetje mis in het verhaal. Ik ga niet ontkennen dat ik ook even heb getwijfeld, maar het wordt al vrij snel duidelijk wie de dader is. Had ik het in Het Meisje In Het Ijs echt niet zien aankomen, deze keer deed ik dat wel. Als lezer word je niet echt op het verkeerde been gezet, want de dader wordt door middel van het eigen perspectief op een presenteerblaadje aangereikt. Dit neemt het thriller effect jammer genoeg weg.

Toch bleef ik doorlezen. Waarom? Omdat het verhaal op zo’n vlotte manier geschreven is dat je er doorheen vliegt. Voor je het weet heb je het boek al bijna uit. Aan dit vlotte verteltempo zit ook direct een keerzijde. Je leert geen enkel personage goed kennen en alles lijkt wat afgeraffeld. Dat gevoel kreeg ik zeker naar het einde toe. Desondanks bleef ik toch lezen, maar ik herkende de bekende thrillerformule direct.

In oktober verschijnt het volgende deel in de Erika Foster reeks en deze heb ik al besteld. Echter weet ik nog niet of ik hierna nog verder ga lezen, want ik ben bang dat alle delen veel te veel op elkaar gaan lijken en dat ik Erika Foster moe word, net als ik een beetje Helen Grace moe ben. Erika en helen lijken behoorlijk op elkaar. Eigenwijs, prestatiegericht, tot het uiterste gaan. Niet alleen de karakters lijken op elkaar, maar ook de boeken. Dit vind ik oprecht heel erg jammer. Ik hoop echt dat Erika haar verhaal een andere wending gaat nemen en dat het een keer goed spannend wordt.

Kortom: een pageturner met een iets te duidelijke dader en de welbekende formule, maar wel vermakelijk om te lezen.

three-half-stars

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.