Recensie: Richelle Mead – The Glittering Court

Vorig jaar kocht ik The Glittering Court van Richelle Mead in het Engels. Ik was namelijk in de veronderstelling dat deze niet vertaald zou worden in het Nederlands. Immers, dat was met de laatste drie delen van Bloodlines ook niet gebeurd. Maar, wat schetste mijn verbazing, op 14 juni komt de Nederlandse vertaling van dit boek uit! Aan het eind van deze recensie zal ik jullie de Nederlandse cover laten zien, want deze is anders dan de Engelse. Ik heb ervoor gekozen om de Engelse cover bovenaan te zetten, gezien ik de Engelse versie van het boek heb gelezen.

Lady Whitmore leeft in rijkdom in het land Ostfrid. Haar grootmoeder heeft een huwelijk voor haar geregeld, maar daar is ze het niet mee eens. Eén van haar bedienden wordt geselecteerd voor de Glittering Court, om vervolgens te trouwen met iemand in Adoria, wat ook wel “de nieuwe wereld” wordt genoemd. Lady Whitmore ziet haar kans schoon en neemt de plaats van haar bediende in. Ze verandert meteen ook haar identiteit in di van de bediende en noemt zichzelf Adelaide. Tijdens haar training in De Glittering Court doet Adelaide er alles aan om niet ontdekt te worden. Alles lijkt goed te gaan, maar dan ontwikkelt ze gevoelens voor iemand die verboden terrein is. Adelaide gaat gewoon naar Adoria, maar hoe lang kan ze haar ware gevoelens verborgen houden? Zal ze trouwen, zoals het hoort, of volgt ze haar hart? In ieder geval gaat alles niet zonder slag of stoot.
Dit boek is uitermate geschikt voor fans van De Selectie en The Jewel. Het is een dystopie, want de wereld in het boek bestaat niet echt. Ik heb heel lang gewacht met het lezen van dit boek omdat ik het stiekem wel een beetje eng vond. Vampire Academy en Bloodlines van Richelle Mead behoren tot mijn favoriete series, dus aan een nieuw boek van Richelle Mead beginnen voelde echt als een drempel. Wat als het echt ontzettend zou tegenvallen?
Dat deed The Glittering Court gelukkig niet. Soms vond ik het boek wat verwarrend, en had ik het idee had dat er dingen ontbraken. Maar toen ik de uitleg van Reza las op Facebook, vond ik het concept heel origineel. The Glittering Court bestaat uit drie delen. In ieder deel wordt een verhaal verteld van één van de meiden uit The Glittering Court. De meiden zijn vriendinnen, wat me ook logisch lijkt gezien het verhaal. Ieder boek is dus een stukje van het hele verhaal. Alle drie de boeken spelen zich in dezelfde tijd af, waardoor je na deel drie pas het gehele verhaal hebt en alle puzzelstukjes op zijn plaats vallen. Dat er nog het één en ander op zijn plaats moet vallen, is mij wel duidelijk. Het einde is open, waardoor ik me, voor ik deze uitleg las, afvroeg of deel twee daar meer over zou vertellen. Ik hoop het wel.
Wat betreft de stijl van het boek was ik zeker tevreden. Waar anderen vonden dat er teveel gebeurt voor één boek, had ik dat minder. Natuurlijk gebeurt er veel, maar dat vind ik juist fijn. Dat houdt het tempo er lekker in en maakt het moeilijk om het boek weg te leggen. Ik vond het wel lastig om het in het Engels te lezen, maar dat maakt het boek niet minder slecht. Omdat ik dit deel nu in het Engels heb gelezen, heb ik besloten daar mee door te blijven gaan. Als ik nu over zou stappen naar het Nederlands, zou het alleen maar verwarrend worden. Bovendien moet ik dan nog veel langer wachten op deel twee, het verhaal van Mira. De Engelse versie komt namelijk op 27 juni uit en ik ben heel nieuwsgierig, want Mira heeft ook wel wat uit te leggen. Evenals Tamsin, maar dat is zaak voor deel drie.
Conclusie van The Glittering Court is dat het vier sterren krijgt. Het kan niet tippen aan Vampire Academy en Bloodlines, maar het is zeker wel goed.
En, beloofd is beloofd, hier is de Nederlandse cover!

 

Ga jij The Glittering Court lezen?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.