Recensie: Pamela Sharon – De Geur Van Groen

Onlangs deed ik iets wat ik normaal liever niet doe: ik las een boek over iemand die blind is. Ik doe dat bijna nooit omdat ik vind dat mensen met een visuele beperking vaak te afhankelijk worden neergezet en dat is niet altijd het geval. Toch werd ik nieuwsgierig naar De Geur Van Groen en ik schreef er op Hebban dit artikel over. Ik schrijf hier dus een korte recensie, de uitgebreide versie lees je op Hebban.

Recensie: Pamela Sharon – De Geur Van GroenDe geur van groen by Pamela Sharon
Format: eBook
Pages: 208
Genres: Young Adult
Published by Moon on May 15, 2019
ISBN: 9789048847136
Goodreads
four-stars

Raaf is een gewoon meisje van zestien. Ze houdt van verhalen en is dol op haar beste vriendin May-Lin. Het enige wat haar leven anders maakt dan dat van de meeste tieners, is dat ze blind is.

Gelukkig vertelt May-Lin haar hoe kleuren ruiken en voelen. Zij creëert daarmee een wereld voor hen samen. Dan gebeurt er op een dag iets wat Raafs leven helemaal op zijn kop zet en alle kleuren laat verdwijnen. In een wereld die niet alleen haar kleur maar ook haar glans kwijt is, moet Raaf haar eigen weg zien te vinden.

Verwachtingen

Voor De Geur Van Groen besloot ik zonder verwachtingen in het boek te beginnen, dat is voor mij dé manier om een boek met eigen representatie te tackelen. Zo kan het niet enorm tegenvallen mocht de auteur de plank onverhoopt mis slaan. Qua representatie zit het hier wel goed, dus dat viel me absoluut mee.

Verhaal

Waar ik altijd een beetje huiverig voor ben met boeken waarin iemand met een visuele beperking een rol speelt, is dat deze persoon erg afhankelijk wordt neergezet. Dat is in De Geur Van Groen gelukkig niet het geval. Wel vind ik de moeder van Raaf overdreven beschermend, tot op het frustrerende af. Door een ontwikkeling in het verhaal neemt dat gelukkig af, maar dat mocht ook wel. Zelf ben ik niet zo opgevoed en hoefde ik ook niet met een psycholoog over mijn blindheid te praten. Ik ben niet anders gewend, ik ben er mee geboren dus ik weet niet beter. Raaf gaat naar een reguliere middelbare school en redt zich prima. Ik ging ook naar het regulier onderwijs en daar ben ik blij om. Ik leefde (en leef) niet in een klein wereldje wat ik helaas vaak zie bij mensen die speciaal onderwijs hebben gevolgd en die bijna alleen omgaan met andere visueel beperkten. Raaf heeft dat ook niet, ook al is haar wereld op een andere manier klein. Ook dat gaat gedurende het verhaal veranderen.

Zoals hierboven gezegd is Raaf haar wereld op een andere manier klein. Haar moeder is enorm beschermend en verder gaat ze alleen met May-Lin om. Raaf neemt de wereld die May-Lin voor hen samen creëert voor waar aan. Na die noodlottige gebeurtenis moet Raaf in haar eentje door de wereld navigeren en dan blijkt die ene klasgenoot toch veel leuker te zijn dan ze eerst dacht en blijkt Roan toch wel een hele leuke jongen. Zowel Raaf als haar moeder maken in De Geur Van Groen een grote karakterontwikkeling door. Haar moeder was overdreven beschermend, maar durft Raaf steeds meer haar eigen weg te laten gaan.

Roan had ik echter iets meer uitgewerkt willen zien worden. Hij is een sleutelfiguur, maar blijft nu wat op de vlakte. We weten weinig over hem. Dat geldt overigens ook voor de familie van May-Lin, de broer en vader van Raaf en andere bijfiguren in het verhaal. Ik snap wel waarom Pamela Sharon dat zo heeft gedaan, het verhaal draait immers om Raaf en May-Lin en de door May-Lin gecreëerde wereld. Toch vind ik dit jammer, want het had uitstekend in het verhaal gepast. Het gaf het verhaal nog net dat beetje meer diepgang. Tevens vond ik de insta love tussen Roan en Raaf een beetje uit de lucht komen vallen. De twee knallen tegen elkaar aan, vervolgens bezorgd Roan de boodschappen en worden ze een stel. Dat gaat mijns inziens een beetje te snel.

Als laatste is er nog May-Lin. Ik weet niet goed wat ik van haar moet vinden. Ze spijbelt veel en neemt Raaf daarin mee. Ze doet nog meer dingen die niet kunnen en ze heeft heel snel een oordeel klaar over anderen. Ze doet niet eens haar best om mensen beter te leren kennen en daardoor Raaf dus ook niet. May-Lin maakt Raaf haar wereld wat dat betreft kleiner, maar wat betreft het voelen en ruiken van de kleuren weer groter.

De Geur Van Groen is voor mij een boek met twee gezichten. Ten eerste is er de goede representatie van een blind iemand, maar ten tweede vond ik de bijfiguren die toch een belangrijke rol spelen in het verhaal wat oppervlakkig. Het verhaal las vlot en dat kwam zowel door de schrijfstijl als de dikte van het boek. Binnen een paar uur had ik het uit. Ieder hoofdstuk heeft een kleur en dat is goed gevonden. De kleur representeert ook de gebeurtenis en/of emotie die in dat hoofdstuk naar voren komt. Het tempo in het verhaal ligt hoog, maar de karakterontwikkeling die zowel Raaf als haar moeder doormaakt is groot. Ook zijn de inside jokes tussen Raaf en May-Lin vermakelijk, al vond ik May-Lin een twijfelachtig personage. Ik vond haar niet echt leuk van wat ik te zien kreeg. Al met al beoordeel ik De Geur Van Groen met 4 sterren en raad ik het boek wel aan, al is het maar om meer bewustwording te creëren voor mensen met een beperking en dat mensen met een (in dit geval) visuele beperking niet anders zijn. Onze ogen doen het niet, maar we zijn echt niet anders dan anderen.

One comment

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.