Recensie: Murat Isik – Verloren Grond

Vorig jaar zomer las ik het boek Wees Onzichtbaar van Murat Isik. Ik had Verloren Grond toen al op mijn wil ik lezen lijstje gezet, maar het was er nog niet van gekomen om het te lezen. Tot ik anderhalve week geleden op vakantie ging. Wist ik dit boek net zo te waarderen als Wees Onzichtbaar?

Recensie: Murat Isik – Verloren GrondVerloren Grond by Murat Isik
Published by Anthos on April 17, 2012
Genres: Literatuur, Roman
Pages: 392
Format: Paperback
ISBN: 9789041415721
Goodreads
three-stars

Turkije, jaren zestig. De twaalfjarige Mehmet groeit op in een dorp dat ooit door de Armenen werd gesticht en nu door Zaza's wordt bevolkt. Zijn zachtaardige vader, die in de Eerste Wereldoorlog bijna zijn hele familie verloor, is een geliefde verhalenverteller. Zijn moeder is een krachtige vrouw die door iedereen gevreesd wordt vanwege haar vlammende ogen en scherpe tong. Op een dag slaat het noodlot toe: na een beenbreuk wordt zijn vader getroffen door gangreen en moet zijn been worden afgezet. Door die ingrijpende gebeurtenis verandert hij op slag in een breekbare man zonder waardigheid en levenslust.

Doordat ik Wees Onzichtbaar zo makkelijk weg las verwachtte ik dat ook van Verloren Grond. Op zich las het boek wel snel, maar het wist me veel minder te boeien. Ik twijfelde zelfs of ik het wel uit wilde lezen.

In Verloren Grond keren we terug naar Oost-Turkije in de jaren ’60 van de 20e eeuw. Wat mij heel erg verbaasde was hoe ver ze daar daadwerkelijk achter liepen op de westerse wereld. Er was nauwelijks tot geen elektriciteit en water moest nog uit de waterput worden gehaald. Auto’s? Nee, die hadden ze niet. Mensen reisden nog met paard en wagen en als je geld had kon je met de stoomtrein. Het voelde alsof we ruim 100 jaar terug in de tijd gingen in plaats van 50. Bizar.

Ondanks deze cultuurshock vond ik de personages allerminst boeiend. Dit gold ook voor het verloop van het verhaal. Een vete tussen families speelde een belangrijke rol en het sprak me gewoon niet zo aan. Ik was niet zo benieuwd naar hoe het verhaal zou verlopen. Verloren Grond is jaren eerder uitgegeven dan Wees Onzichtbaar en dat merkte ik wel. Dit boek voelde toch meer aan als “zwaardere kost”, terwijl Wees Onzichtbaar zeer toegankelijk is. Verloren Grond is op zich een goed boek, maar het was het niet helemaal voor mij.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.