Recensie: Marissa Meyer – Winter

LET OP: DEZE RECENSIE KAN SPOILERS BEVATTEN, GEZIEN DIT EEN DEEL IS VAN EEN SERIE.

Op 26 juni kwam Winter uit, de finale van The Lunar Chronicles. Eindelijk. Het vorige deel was zo spannend, dat ik heel erg graag wilde weten hoe het verder zou gaan. Ik begon dan ook direct met lezen nadat ik het boek had gekocht.

Winter is de stiefdochter van koningin Levana. Zij heeft echter geen recht op de troon en weigert haar lunaire gave te gebruiken. Hierdoor heeft ze last van waanbeelden en visioenen. Toch is ze vastbesloten haar gave nooit meer te gebruiken en het gezag van Levana te ondermijnen. Het volk van Luna houdt van haar en aanbidt haar. Levana is echter van plan om daar een stokje voor te steken, want ze denkt dat Winter een bedreiging vormt voor de troon. Die bedreiging komt echter van Cinder. Lukt het Winter om Jacin, de lijfwacht, haar liefde te verklaren? Ze zijn immers samen opgegroeid. Of heeft Levana iets heel anders in gedachte voor Winter, de zogenaamde bedreiging voor de troon? Lukt het haar om Cinder en de anderen te helpen? Zal het Scarlet lukken om weer bij de anderen aan te sluiten? En lukt het de groep om Levana van de troon te stoten? Zal iedereen deze strijd overleven?

Om te beginnen begint Winter waar Cress eindigde. Dit is eigenlijk altijd zo bij The Lunar Chronicles. En wederom is dat absoluut niet storend, maar juist heel prettig. Aan het einde van Cress hebben we al kort kennis gemaakt met Winter. Zoals ik toen al zei, was ik erg benieuwd naar haar, omdat ik haar toen wat vreemd vond overkomen. Wat blijkt, Winter heeft zowel slechte als goede dagen. Ze wordt gezien als erg charmant en het volk van Luna aanbidt haar. Levana wil daar echter alles aan doen om daar een stokje voor te steken. Echter, winter zet door en ontpopt zich soms zelfs tot een leider van de revolutie. Dit geldt trouwens ook voor Scarlet, naast Cinder leidt zij ook een deel van de revolutie.

Wat nieuw was, is dat Iko wat vaker een eigen perspectief kreeg en ook een aantal taken had. Dit hebben we in de vorige delen nog niet gezien. In Cress was het verhaal slechts eenmalig uit haar perspectief geschreven, in Winter zeker wel een keer of drie. Dit vond ik sterk, want Iko is niet alleen maar een androïde, zoals wel blijkt.

Naast Iko werd het verhaal verteld vanuit het perspectief van Cinder, Cress, Winter, Scarlet en een klein beetje vanuit Kai Jacin en Wolf. Deze perspectiefwisselingen vond ik zoals eerder aangegeven prettig, dat houdt het verhaal spannend en maakt dat je wilt doorlezen. Ik heb vaak genoeg op het puntje van de bank gezeten tijdens het lezen van Winter. Winter was een emotionele rollercoaster, binnen een paar bladzijden konden je emoties zo weer de andere kant op schieten.

Al met al vond ik Winter een sterk slot van The Lunar Chronicles. Heel stiekem hoop ik nog ergens op een sequel die zich een aantal jaar later afspeelt, gewoon om te kijken hoe het dan gesteld is met alles wat er in de laatste hoofdstukken van Winter gebeurde. Ik kan daar niet veel over zeggen, gezien ik dan een paar grote spoilers weggeef. Maar, misschien zit dat al verstopt in de extra verhalenbundel Alle Sterren die op 20 juli verschijnt. Kortom, Winter krijgt weer vijf sterren.

Ieder sprookje eindig met de zin: “En ze leefden nog lang en gelukkig.” Wat denken jullie, zal dit sprookje ook zo eindigen? En leeft iedereen nog lang en gelukkig? Daar kom je achter als je dit boek leest.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.