Recensie: Lykele Muus – We doen wat we kunnen

De auteur Lykele Muus was voor mij een onbekende. Naast auteur is Lykele Muus theatermaker en acteur, maar ook daar ging geen lampje bij me branden, ik wist niet waar ik hem van zou kunnen kennen. Toen ik het meeleesproject rondom We doen wat we kunnen op Hebban voorbij zag komen werd ik nieuwsgierig. De flaptekst van het boek sprak mij aan, dit moest wel een rollercoaster worden toch?

Recensie: Lykele Muus – We doen wat we kunnenWe doen wat we kunnen by Lykele Muus
Format: Paperback
Pages: 270
Genres: Literatuur, Roman
Published by Neigh & Van Ditmar on April 16, 2019
ISBN: 9789038804545
Goodreads
three-stars

Twee bevriende gezinnen delen een vakantiehuisje aan zee: Esther, Danny en hun dochter Madelon; Gwen en Tom en hun dochter Elisa. Na een tragisch ongeluk met een quad belanden hartsvriendinnen Madelon en Elisa in het ziekenhuis. Esther en Danny hebben geluk: Madelon lijkt er goed vanaf te zijn gekomen. Maar Elisa ligt in een coma en Gwen en Tom moeten afwachten of hun dochter nog ontwaakt. Dan blijkt dat Madelon een hartinfarct heeft en met spoed een donorhart nodig heeft. Het hart van Elisa welteverstaan. De verhoudingen worden onverbiddelijk door elkaar geschud en de vier ouders moeten een onmogelijke keuze maken. De borrel rond het kampvuur verandert in een schaakspel. De vrienden worden vijanden.

We doen wat we kunnen is een filmische, beklemmende roman vol scherpe dialogen en confronterende vragen. Wat blijft er van jezelf en je relatie over als je kinderen wegvallen? En hoe krijg je vrienden zover om hun enige dochter op te offeren om die van jou te kunnen redden? Esther, Danny, Gwen en Tom moeten kiezen: vechten en verliezen of opgeven en opnieuw beginnen.

In We doen wat we kunnen volgen we twee bevriende stellen die samen een vakantiehuisje hebben in Zeeland. Hun dochters Madelon en Elisa gaan op pad met een quad, maar krijgen een ernstig ongeluk. Madelon lijkt er goed vanaf te komen, Elisa belandt in coma. Maar dan slaat ook bij Madelon het noodlot toe: ze blijkt tijdens het ongeluk een hartinfarct gehad te hebben en zonder donorhart zal ze het niet overleven. Echter zijn niet alle harten geschikt, Madelon heeft een ander kinderhart nodig. Het hart van Elisa zou haar kunnen redden, maar willen Elisa’s ouders Gwen en Tom dat wel?

We doen wat we kunnen is een boek dat je vlot leest en dat komt mede door de makkelijk te volgen schrijfstijl. Dit vlotte heeft echter ook een keerzijde: er wordt een grote afstand geschapen tussen de lezer en de personages in het boek. Dat vond ik in We doen wat we kunnen erg jammer, want bij zulke heftige thematiek verwachtte ik een connectie te voelen met Esther, Danny, Gwen en Tom. Doordat er gebruik werd gemaakt van de derde persoon enkelvoud werd deze afstand voor mijn gevoel in stand gehouden.

De eerste vraag die mij naar boven borrelde was: ‘Hoe hecht is deze vriendschap eigenlijk?’ De gezinnen leken totaal geen genegenheid voor elkaar te voelen en zelfs tussen de gezinsleden onderling ervoer ik afstand. Ik vond dat best bijzonder, want als je geen hechte vriendschapsband met mensen hebt ga je toch geen vakantiehuisje kopen samen? De gezinnen zijn allemaal zo verschillend, dat verbaasde mij ook.

We doen wat we kunnen heeft mijn verwachtingen niet kunnen waarmaken. Deze waren duidelijk te hoog. Misschien ben ik verwend met Duet met jou van Dani Atkins dat eenzelfde soort thema behandelt, maar met een totaal andere invalshoek. Misschien zijn personage gestuurde boeken minder vaak aan mij besteed. We doen wat we kunnen is een boek dat draait om de personages en hun onderlinge relaties en waarbij het plot wat meer een “ondergeschoven kindje” is. Dit is niet erg, maar je moet hier wel van houden. Daarnaast vond ik een aantal dingen in we doen wat we kunnen wat ongeloofwaardig overkomen. Ik zal hier niet te veel op ingaan, maar de plek waar het dilemma werd besproken vond ik niet passend en de snelheid waarmee het boek eindigde ook niet. Dat kan toch niet zo snel met zo’n verhaal?

We doen wat we kunnen is absoluut geen slecht boek, maar het voldeed niet aan de hoge verwachtingen die de flaptekst bij mij schiep.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.