Recensie: Kerry Drewery – Cel 7

© Foto: L.S. Amsterdam

In boekbloggersland was er een enorme hype gaande rondom het boek Cel 7 van Kerry Drewery. Ik had zo mijn twijfels of dit boek bij mij zou passen, maar de recensies waren stuk voor stuk lovend. Ik besloot het boek toch op te pakken. Kan ik mee gaan in de hype?

Samenvatting van het boek

Na de moord op reality ster Jackson Paige wordt Martha Honeydew opgepakt en gevangen gezet in de dodencellen. Het publiek stemt door middel van een televisieprogramma of Martha schuldig is of niet. Is ze op de zevende dag nog steeds schuldig bevonden, dan volgt de doodstraf. Het publiek is rechter, de rechtbanken bestaan al jaren niet meer. Maar, is Martha misschien minder schuldig als het lijkt?

Mening

Laat ik meteen even dit zeggen. Cel 7 heeft mijn verwachtingen helaas niet waar kunnen maken. Het boek leest lekker weg. Dit komt omdat de hoofdstukken over het algemeen kort zijn. Wel stoorde ik me gigantisch aan de vele persoonswisselingen. Het ene hoofdstuk werd verteld vanuit de eerste persoon, het volgende weer vanuit de derde persoon enzovoorts. Ik vond dit, vooral in het begin, verwarrend.

Wat betreft het verhaal zelf zijn er best wel wat dingen. Er lopen eigenlijk twee verhalen: het hoofdverhaal met Martha in de dodencel en het tv programma “Dood Is Gerechtigheid” en een bijverhaal met mensen die iets proberen duidelijk te maken. Dat bijverhaal gaf Cel 7 net dat zetje wat het nodig heeft. Als dit er niet was, had ik het boek zo op de dnf-stapel gelegd. Ik irriteerde me namelijk heel erg aan het rechtssysteem en dat programma. Zo’n rechtssysteem als in dit boek kan gewoon niet. Het is zo oneerlijk en absoluut fout. HALLO, BEWIJZEN?! Tevens irriteerde ik me aan het volk. Wauw, wat een stelletje domme kuddedieren zeg! Het leek wel of niemand meer nadacht en ze klakkeloos overnamen wat “Dood Is Gerechtigheid” ze voorschotelt. Ik kan er echt niet tegen als mensen op deze manier worden geprofileerd.

Was er dan nog wel iets positiefs? Ja. Er waren gelukkig ook nog mensen die nadachten en niet onder de plak zaten bij dat programma. Deze personages komen dus in het bijverhaal en maken het boek dus de moeite waard om uit te lezen. Zij zorgen voor wat spanning, ook al was deze tot op het laatst minimaal. Alhoewel alles flink voorspelbaar is en de climax minder groot is dan ik had gehoopt en misschien wel had verwacht. Joshua, de razende reporter, toonde naar mijn idee ook wel wat menselijkheid en emoties en had ook zo zijn vraagtekens. Kristina, de presentatrice, daarentegen, was echt een ijzeren dame waar echt geen sympathie of andere vorm van menselijkheid bij te bespeuren was. Ik vond haar echt een robot.

Ik heb nu al heel veel verteld over de personages, maar weinig over het verhaal. Daar kan ik je helaas ook niet veel over vertellen. Het was gewoon prima, oké, niet bijzonder, niet echt sterk. Het kabbelde voor mijn gevoel maar wat voort.

Eindoordeel

Cel 7 is een boek waarvan ik hoge verwachtingen had gekregen. Deze zijn helaas niet waargemaakt. Het bijverhaal maakte het de moeite waard om het uit te lezen, want deze personages konden nog wel normaal over de situatie nadenken. Zij waren geen kuddedieren die helemaal bij de media onder de plak zitten. Het boek leest wel vlot weg, dit komt door de korte hoofdstukken. Ik had veel meer spanning verwacht gezien het onderwerp, deze bleef voor mij helaas wat uit. Kortom, Cel 7 is een prima boek, maar ik snap de hype niet. Ik waardeer het met drie sterren, zij het een krappe drie sterren. Ik voel niet de dringende behoefte om de vervolgdelen ook te lezen als ze worden vertaald. Misschien ooit, als ik er zin in heb.

Wat vind jij van het rechtssysteem van Cel 7?

Een gedachte over “Recensie: Kerry Drewery – Cel 7

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.