Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

© Foto: Uitgeverij Gottmer

Zes jaar hebben we er op moeten wachten en op 10 oktober was het dan eindelijk zo ver: het nieuwe boek van John Green was dan eindelijk daar. En wat voor een! Lange tijd was alles rondom dit boek een mysterie. De cover, de korte inhoud, alles. Het was het zes jaar wachten meer dan waard en ik ga jullie even haarfijn uitleggen waarom.

Samenvatting van het boek

Multimiljardair Russell Pickett verdwijnt vlak voor zijn arrestatie. Wie hem vind door middel van het geven van de gouden tip, wordt beloond met honderdduizend dollar. Aza Holmes en haar beste vriendin Daisy besluiten zich in het avontuur te storten en hem te vinden. Aza is een meisje met een angst- en dwangstoornis, terwijl Daisy een gigantische Star Wars fan is en ook fanfictie schrijft. De zoektocht naar Pickett brengt hen bij Davis, wie Aza nog van vroeger kent. Langzaamaan bloeit er iets tussen hen. Lukt het Aza om haar angstgedachten het hoofd te bieden en zullen Aza en Daisy de miljardair vinden?

Mening

Net als in bijna al zijn andere boeken begint John Green met een erg mysterieus hoofdstuk. In het begin van het eerste hoofdstuk dacht ik echt dat ik het verkeerde boek aan het lezen was. Gelukkig veranderde dit snel en werd al snel duidelijk dat je in Aza’s gedachtespiraal zat. Deze gedachtes voerden de boventoon in het hele boek, wat eigenlijk heel verhelderend was. Ik kan me echt niets voorstellen bij en angst- en dwangstoornis of andere psychische problemen. Green geeft in Schildpadden Tot In Het Oneindige een duidelijk en ongecensureerd in kijkje in het hoofd van iemand die zo’n stoornis heeft. Natuurlijk is de uiting van angst- en dwanggedachten voor iedereen anders, maar door middel van Aza’s verhaal en oneindige gedachtes begrijp ik het wel beter. Hoe verschrikkelijk benauwend zulke gedachtes kunnen zijn.

Wat ik een beetje jammer vond is dat Daisy me irriteerde. Ze is enorm aanwezig en heeft het continu over Star Wars. In ieder geval het grootste deel van de tijd. En het lag er dik bovenop dat zij echt uit is op die honderdduizend dollar. Gadver. Daarnaast was er nog Davis. Ik vond hem oppervlakkig. Je leerde hem niet echt goed kennen in het verhaal. Waar ik wel blij van werd was dat het eens geen zoetsappig liefdesverhaal was. Natuurlijk komt de liefde er in voor, maar het gaat niet over rozen. De schrijfstijl van het boek is typisch voor John Green, maar het is geen trucje. John Green weet je constant geboeid te houden en valt qua schrijfstijl nooit in herhaling. Ieder boek is uniek en hij weet dat toch maar weer mooi voor elkaar te krijgen, ook al zijn de verwachtingen torenhoog.

Eindoordeel

Schildpadden Tot In Het Oneindige is een typisch John Green boek, maar toch ook weer niet. Het verhaal voert niet de boventoon. Natuurlijk is het er wel, maar het inkijkje in de angst- en dwangstoornis van Aza is het belangrijkste. Ik denk dat dit boek een goede manier kan zijn om het stigma rond psychische problematiek te helpen doorbreken gezien je een realistisch en ongecensureerd beeld ervan krijgt. Het is absoluut niet opgeleukt of afgevlakt. Dat maakt Aza zo echt en puur, en met haar het hele boek. Schildpadden Tot In Het Oneindige krijgt van mij een mooie 4 sterren, of eigenlijk 4,5. God, ik wou dat dat kon op Goodreads en Hebban!

Deze keer sluit ik niet af met een vraag, maar met een aanbeveling. Alsjeblieft, lees dit boek!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.