Laurie's Bookshelf

About books and more

Recensie: John Green – Negentien Keer Katherine

| 1 reactie

In mijn bookhaul van december schreef ik dat ik eindelijk het Nederlandse ebook van Negentien Keer Katherine van John Green te pakken had. Dit boek stond al sinds 2015 op mijn TBR, dus het werd hoog tijd om het eens te lezen. Vandaar dat ik besloot om dat in 2018 maar meteen te doen. En zo kwam het dat ik er op 1 januari 2018 direct in begon.

 

Samenvatting van het boek

Wonderkind Colin Singleton heeft een obsessie voor Katherines. Hij heeft met negentien Katherines een relatie gehad en hij is negentien keer gedumpt. Na Katherine nummer 19 is hij er zo slecht aan toe dat zijn beste vriend Hassan hem besluit mee te nemen op roadtrip. Zo komen ze in Guttshot, Tennessee terecht. Daar beleven ze wat avontuur, maar Colin moet en zal zijn Theorema af hebben. Lukt het hem om over Katherine heen te komen en krijgt hij zijn Theorema werkend?

Mening

Negentien Keer Katherine is een van de eerste boeken die John green schreef en dat zie je terug. Het verhaal pakte mij niet en ging wat mij betreft niet diep genoeg. Wel beheerste hij in 2006 al de kunst van het schrijven zoals hij dat nu nog steeds beheerst. In dit boek kun je al merken dat hij een verhaal op geheel eigen wijze vertelt. Net als alle andere boeken van John Green leest ook Negentien Keer Katherine lekker vlot weg. Alleen had ik er moeite mee, veel moeite mee.

Als je van wiskunde en ingewikkelde formules houdt, heb je een prachtboek in handen. Ik, die altijd onvoldoendes voor wiskunde haalde en die er geen bal mee heeft, vond Colin zijn brein maar ingewikkeld. Zo niet gecompliceerd. Daarbij vond ik hem wat wereldvreemd. Green noemt het woord autisme niet in de mond, maar het lijkt er heel erg op dat Colin een autisme spectrum stoornis heeft. En daar is uiteraard niets mis mee. Alleen vind ik zijn brein ingewikkeld en kwam ik daardoor eigenlijk helemaal niet in het verhaal.

Toch trok ik een sprint en had ik het boek vrijdag uit. Ik heb de rest van de week helemaal niets gelezen, dus dat zegt wel wat over hoe snel het boek weg leest. Wat ik lastig vond aan Negentien Keer Katherine waren de voetnoten. Ik kan minder makkelijk terughalen waar ze op slaan, dus ik wist niet meer waar ze bij hoorden. De grafieken zijn ook niet aan mij besteed. Aan het eind van het verhaal zit een aanhangsel waarin het hele Theorema wordt uitgelegd. Zoals eerder gezegd snap ik de ballen van (hogere) wiskunde, dus dit ging totaal aan me voorbij.

Buiten de wiskunde vond ik Colin dus niet zo interessant. Sterker nog, ik verveelde me eigenlijk wel tijdens het lezen van dit boek. Desondanks zag ik ook wel dat hij gaandeweg het verhaal een ontwikkeling doormaakte. Eigenlijk vind ik Hassan nog het leukste personage, ondanks dat hij niet serieus is. Hij brengt humor in het verhaal en dat heeft het verhaal wel nodig. Zonder Hassan had ik het boek zeker minder gewaardeerd of misschien zelfs weggelegd. Waarom was hij niet de hoofdpersoon?

Eindoordeel

Negentien Keer Katherine stond al heel lang op mijn TBR en is een van de eerste boeken die John Green heeft geschreven. Helaas was dit zijn minste boek wat mij betreft. Als je in wiskunde geïnteresseerd bent is dit helemaal jouw ding. Alleen is wiskunde niet helemaal mijn ding. Daarbij vond ik Colin een ingewikkeld, saai en oninteressant personage. Ik kon me totaal niet in hem verplaatsen en dat is knap lastig als hij de hoofdpersoon is. Ik vond Hassan echt een stuk leuker. Je kunt echter wel merken dat John Green in 2006 al de kunst van het schrijven beheerst. Negentien Keer Katherine leest weer vlot weg, maar toch waardeer ik het met 2,5 ster. Erg jammer, want ik had op meer gehoopt.

Eén reactie

  1. Ik heb deze een paar jaar terug in het Engels gelezen en ik vond de verschillende Katherines wel interessant, maar verder was het ook niet echt aan mij besteed inderdaad.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: