Recensie: Jandy Nelson – Ik Geef Je De Zon

Een aantal maanden geleden kwam ik op Storytel het boek “Ik Geef Je De Zon” van Jandy Nelson tegen. Ik had deze titel al vaker voorbij horen komen, dus ik was al nieuwsgierig. Afgelopen tijd heb ik het boek gelezen.

Noah en Jude zijn een  dertienjarige tweeling en ze zijn onafscheidelijk. Noah is de stille, introverte, kunstzinnige jongen, Jude het extraverte, surfende meisje. Noah worstelt heel erg met alles in zijn leven, Jude niet. Op het eerste gezicht niet in ieder geval. Door gebeurtenissen in hun leven, met als toppunt een hele tragische gebeurtenis, groeien ze steeds meer uit elkaar. Als ze zestien zijn, spreken ze elkaar amper nog. Lukt het ze om weer nader tot elkaar te komen en de puzzelstukjes van hun leven in elkaar te passen om zo weer het complete verhaal te krijgen?

Toen ik in dit boek begon, dacht ik echt: waar ben ik aan begonnen? Deze gedachte is heel lang gebleven. Ik vond het verhaal van Noah heel logisch en niet heel raar of apart, maar toen het verhaal werd verteld vanuit Jude, drie jaar later, begon ik me te irriteren. Ik irriteerde me aan Jude en haar manier van doen. Naarmate ik in het verhaal kwam, vielen de puzzelstukjes op zijn plaats, want het werd langzaamaan duidelijk waarom ze zich zo gedraagt zoals ze doet.

Naarmate ik verder kwam in het boek, werd het boek wel beter. Er werd steeds geschakeld naar Noah (dertien jaar) en Jude (drie jaar later). De verhalen van Noah en Jude sluiten naadloos op elkaar aan, alleen weten ze dat niet. Iedere keer, bij een nieuwe schakeling, werd ik wel nieuwsgierig hoe dit stukje weer in het verhaal paste. De laatste drieënhalf uur van het luisterboek werd het boek steeds beter, omdat het verhaal vlotter ging lopen en alles op zijn plaats begon te vallen. Als dit niet was gebeurd, had het boek van mij twee sterren gekregen.

Ik vond de schrijfstijl van Jandy Nelson wel prettig om te lezen. Ook de voorlezen van het luisterboek las prettig voor, ik heb wel eens anders ervaren. Dit vind ik wel een essentieel punt bij een luisterboek. Als iemand in mijn opzicht niet prettig voorleest, luister ik het boek ook zeker niet uit.

Eindoordeel van Ik Geef Je De Zon: vier sterren. Vooral door het laatste stuk, in het begin vond ik het verhaal apart en niet veel zeggen. De laatste paar uur werd het verhaal vlotter en begon er vanalles op zijn plek te vallen. Gelukkig maar. Maar, is eind goed ook al goed? Dat moet je zelf maar beoordelen als je dit boek gaat lezen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.