Recensie: Eric Lindstrom – Wat Jij Niet Ziet

© Hebban

In het voorjaar van 2017 kwam ik via Twitter het boek “Wat Jij Niet Ziet” van Eric Lindstrom tegen. Op dat moment had ik absoluut geen tijd om het te lezen, maar ik kocht het wel meteen. Ik werd geprikkeld door het feit dat het over een blind meisje gaat. Op dit vlak ben ik best kritisch wat world building betreft, dus ik stelde het lezen ook nog eens uit. Deze week was de tijd dan eindelijk daar dat ik het boek oppakte.

Samenvatting van het boek

Parker Grant is blind, maar kijkt dwars door iedereen heen. Ook al ziet ze helemaal niets. Maar klopt haar wereldbeeld wel? Is alles zoals zij denkt dat het is? Daar komt ze gaandeweg achter. Parker heeft een droom, zelfstandig hardlopen. Ze doet er alles aan om haar droom te verwezenlijken, met wat hulp van haar vrienden. Daarnaast komt ze een jongen tegen die ze meteen leuk vind. Vindt hij haar ook leuk? En hoe zit het eigenlijk met haar vroegere beste vriend en ex-vriendje? Klopt het allemaal wat er tweeënhalf jaar geleden is gebeurd, of heeft ze het helemaal bij het verkeerde eind? Komt Parker er ooit achter hoe alles echt in elkaar zit?

Mening

Ik vond Parker om eerlijk te zijn echt een takketrut. Dit woord wordt ook gebruikt in het boek, dus ik scheld niet met opzet. Het is echt niet zo dat iedereen die blind is zo is en mensen op afstand houdt. Daarnaast kloppen de regels die Parker in het leven heeft geroepen ook niet altijd. Geloof me, de meeste blinden hebben niet zulke regels. Ik in ieder geval niet. Dit boek geeft het idee dat Parker in het middelpunt van alles wil staan en dat de hele wereld om haar draait. Daar irriteerde ik me aan. Voor veel blinden geldt dit godzijdank absoluut niet. Gaandeweg wordt wel duidelijk waarom Parker zo doet en vindt er een ommekeer plaats. Hier kan en zal ik verder niet meer over zeggen.
Ik herkende ook veel in Parker. Het missen van (cruciale) non-verbale communicatie is echt heel vervelend. Hierdoor mis je vaak veel dingen en signalen die anderen afgeven. Niets aan te doen, maar vervelend. Natuurlijk kun je emoties wel horen, maar dat is toch lastiger in te schatten. Daarnaast krijgt Parker een maatje op school. Iets dat waarschijnlijk vaker gebeurt, maar niet bij mij. Voor sommige dingen zou dat wel handiger geweest zijn. Wiskunde bijvoorbeeld. En wat betreft hardlopen, dat kan zeker! Met een maatje. Maar niets voor mij. Verder gebruikt Parker een tikstok. Zo’n rampending heb ik vroeger ook gehad, maar ik miste toch veel obstakels. Daarnaast is het best zwaar om continu te tikken. Tegenwoordig heb ik een stok met een rolpunt en dat is echt een verademing.
Het verhaal zelf leest als een trein. Binnen twee dagen vloog ik door Wat Jij Niet Ziet en dat heb ik lang niet gehad bij een boek. En sommige blindenblunders, heerlijk! Daarnaast is ook goed duidelijk gemaakt dat blinde mensen gewoon een normaal leven hebben, gelukkig maar. Veel van ons gaan gewoon naar het regulier onderwijs, net als Parker. Ik ben blij toe, want als dit boek zich had afgespeeld op een school voor blinden en slechtzienden had je een totaal ander verhaal gehad en was het vast niet zo leuk om te lezen als nu. Zelf heb ik ervaren dat de wereld van mensen die op het speciaal onderwijs hebben gezeten toch kleiner is dan van blinden die op het regulier onderwijs hebben gezeten. En hiermee wil ik absoluut niemand beledigen of voor het hoofd stoten, want helaas is het regulier onderwijs niet voor iedereen weggelegd. Maar de wereld van Parker is gelukkig groot. Nou maakt zij het er zelf ook wel naar. Parker is onafhankelijk, wat erg fijn is. Ik ben zo ook. Natuurlijk heeft ze hulp nodig, ik ook. Bekende routes kan zij zelf lopen, net als ik. Wat dat betreft lijken Parker en ik op elkaar. Alleen heb ik absoluut geen raakvlakken met haar wat de eerste alinea van dit gedeelte betreft.
En nog even een leuk feitje voor ik overga naar mijn eindoordeel, boven ieder hoofdstuk staat de naam van het hoofdstuk in braille geschreven. In normaal schrift, zwartschrift zoals dat wordt genoemd, maar dan in braille letters. Zin om eens braille te leren? Door middel van dit boek lukt het een beetje. Onderaan dit artikel zal ik even een braille alfabet plaatsen.

Eindoordeel

Vooraf was ik een beetje sceptisch over Wat Jij Niet Ziet, dat geef ik eerlijk toe. Ik vind het altijd een beetje eng ofzo om over blinden te lezen. Ik ben dan vaak bang dat ik me ga irriteren aan dingen die in het verhaal worden beschreven en die totaal niet kloppen. Gelukkig heeft Lindstrom goed vooronderzoek verricht en klopten de meeste dingen. Ik heb tussen de regels door wat extra informatie gegeven. Daarnaast was de schrijfstijl gewoon prettig en las dit verhaal vlot weg. Ik vloog binnen twee dagen door dit boek en dat is best wel even geleden. Desondanks heb ik niet het vijf sterrengevoel bij Wat Jij Niet Ziet. Daarom waardeer ik het boek met vier sterren.
Zoals beloofd plaats ik hieronder een braille alfabetje.

Eén gedachte over “Recensie: Eric Lindstrom – Wat Jij Niet Ziet”

  1. Op de cover staat ook braille, vond ik ook erg leuk 🙂 tof om te lezen wat jij van het boek vond als ervaringsdeskundige! Ik ben zelf ook slechtziend en heb het ook deels vanuit die inslag gelezen, maar met echte blindheid heb ik geen ervaring en daarom vind ik jouw optiek heel interessant.

Geef een reactie

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.