Mijn strijd met de wintertijd

Velen zien er tegenop: die klok die weer een uur achteruit gaat. Ik ben één van deze mensen, want bij mij steekt dan een terugkerend probleem de kop op. Ja ja, ik heb last van seasonal affective disorder, beter bekend als de winter blues.


Wat eraan vooraf ging
Als kind had ik er al last van, ik werd in de winter ‘s avonds extra moe. Ik was absoluut geen doorslaper en ik functioneerde prima en slikte multivitaminen, dus geen reden voor actie. Dat ik total loss aan het kerstdiner zat namen me maar voor lief. Immers, dat hoort toch een beetje bij het kind zijn? Echter spande kerst 2001 wel de kroon. Waarom ik dat nog zo goed weet? Nou, we zaten midden in een verhuizing en gingen dineren in het Archeon. Of beter gezegd, mijn ouders en onze vrienden gingen dineren, ik sliep lekker overal doorheen. De eindstand: ik had wat brood met kruidenboter op en sliep weer vrolijk verder. Nog steeds geen reden tot paniek, want verhuizen is vermoeiend.

Toen ik ging puberen werd deze vermoeidheid gelukkig minder, maar ik bleef rond de kerstdagen wel slecht slapen. So far, so good. Niks aan de hand, geen zorgen. In 2013 veranderde dit opeens. Uit het niets werd ik ‘s avonds bizar moe en viel ik op de bank in slaap. Dit was nog niet zo heftig en niet dagelijks. Ik ging naar de diëtiste, maar dat hielp niet echt. Toen het lente werd was het ook weer over.

Het startschot
Die vermoeidheid in 2013 was blijkbaar het startschot voor alle ellende die ik in de winters 2014 en 2015 te verduren kreeg. In 2014 studeerde ik voor een semester in Antwerpen. Ik was iedere dag helemaal op, maar ik weet dit aan studeren én op kamers wonen in het buitenland. Vreemde omgeving en het daar totaal niet naar mijn zin hebben in kluis. Maar goed, ik haalde mijn studiepunten met gemak en toen ik weer terug was in Nederland ging het weer beter. Misschien toch die uitwisseling die er bij mij iets heftiger heeft ingehakt dan bij andere studenten? Ik weet het niet.

In 2015 liep ik stage in Breda. Ik moest 40 uur werken en ik was de tweede dag al snot en snotverkouden. Dat begon dus al niet heel lekker. De eerste weken merkte ik al dat ik vermoeider begon te raken. Ik weet dit aan het moeten wennen aan 40 uur werken en op kamers wonen met huisgenoten. Ik vond de vermoeidheid vroeg dat jaar, maar deed er niets aan. Het ging wel over dacht ik. Dit bleek nogal naïef. Dat jaar was echt het topjaar qua vermoeidheid. Ik kwam thuis, at snel en plofte op bed neer. Mijn kamer had niet echt een gezellig hoekje waar je kon zitten of iets dergelijks, dus het bed was de enige optie.

Da’s pech, avond weg
Ik viel dus meteen in slaap en werd dan na een paar uur wakker. Alles wat ik nog wilde doen – zoals lezen – ging niet meer. Ik sliep dus weer vrolijk verder en de volgende dag begon het weer van voren af aan. Ik voelde dat 40 uur werken voor mij op dat moment te veel was. Van school mocht ik minder uren werken, maar van het bedrijf zelf niet. Er kon wel meer niet, maar dat terzijde. Ik kreeg ook last van een slechte huid, dus tijd voor een bezoekje aan de huisarts. Dit kon eindelijk in de kerstvakantie, de dag voor kerst. Ik kreeg een antibioticakuur mee voor tot na mijn stage, die tot eind januari doorliep. Het werd alleen maar niet beter, dus tijd voor een naaldje en een paar buisjes bloed.

Vitamine D tekort
De uitslag: ik had een vitamine D tekort. verbaasde me absoluut niets, want ik kon amper iets doen naast mijn stage, laat staan sporten. Ik kende Breda niet, wat ook niet mee hielp. Misschien was het toen wel het juiste om een paar maanden geen school of iets te hebben na mijn stage, want ik heb vier maanden nodig gehad om te herstellen. Ja, mijn stage was achteraf voor een deel afgekeurd – vanwege de stage zelf – en ik kon op zo’n korte termijn geen stage meer vinden. Ik kon dus de vitamine D pillen hun werk laten doen. Ik had zo’n tekort dat ik pillen van de huisarts moest slikken. Begin februari is het tekort vastgesteld en bij de controle na mijn kuur eind mei 2016 waren mijn waardes weer boven het tekort uit. Dus, ik kon de zomer in en aan het vooronderzoek van mijn scriptie beginnen. Die zomer ging het verrassend goed, want het bleef tot eind september bloedheet. Goed voor de vitamine D dus!

Jammer joh, facepalm!
Toen het weer eenmaal was omgeslagen begon alle ellende weer van voren af aan. Ik hoopte er nu voor eens en voor altijd vanaf te zijn. Ik werkte niet superveel en had geen vakken meer naast mijn scriptie, dus ik baalde ervan als een stekker. Tijd voor grover geschut. Ik kreeg op voorhand alweer pillen van de huisarts voor het opkrikken van mijn vitamine D, want mijn waardes bleken acceptabel, maar niet hoog genoeg. Daarnaast kocht ik een lichtlamp. Een uurtje per dag eronder op de hoogste stand en dat dan een week lang was niet zo erg. Een weekje rust en daarna dezelfde cyclus weer opnieuw. Dit heb ik herhaald tot eind maart. Ondertussen ging ik nog een keer voor een tussentijdse vitamine D check (en liep ik mijn extra stage) en mijn waardes waren weer normaal.

Seasonal Affective Disorder
Ondertussen was ik er, door een artikel in de krant, wel achter dat hetgeen waar ik last van had niet heel gek is in de winterperiode. Het heet SAD, oftewel Seasonal Affective Disorder. Kenmerken: (extreme) vermoeidheid, enorme behoefte aan (slecht en vet) eten en depressies. In twee van de drie kenmerken herkende ik mijzelf. Gelukkig heb ik geen last van depressies, maar dus wel van de behoefte aan eten en met name die vermoeidheid. Nou houd ik wel van lekker eten, dus dat is niet zo’n handige combinatie. Maar gelukkig word ik van teveel vet misselijk en kan ik niet heel goed tegen eten uit de frituur. Dus, die vermoeidheid was het grootste probleem. Hè hè, het beestje had een naam. Maar nu, wat doe je eraan? Dat jaar, 2016, niets meer.

Acupunctuur en NAET
In het najaar van 2017 begon de ellende weer vroeg, begin september. Dit ging zo niet langer, ik was het zat. Ook al wist ik wat het is, ik wilde er zo goed en zo kwaad als het kon vanaf. In de winterperiode beïnvloedt het mijn leven, want mijn avonden waren gewoon pleite. Overdag functioneer ik helemaal prima, waardoor ik er op het werk ook helemaal niets van merk. Maar plof ik eenmaal op de bank met een boek of voor het journaal, dan is de kans groot dat ik er niet veel van mee krijg. Heel vervelend. Gelukkig wist mijn moeder nog een acupuncturist die hier wel iets mee kon. Hij had haar immers van haar hooikoortsklachten verlost.

Ik ben meteen in september al gestart met de acupunctuursessies. Helemaal fantastisch voor iemand die een hardgrondige hekel heeft aan naalden en prikken. Maar als het kon helpen, waarom niet? Tijd om uit te zoeken waardoor die vermoeidheid opspeelde. Ik kreeg wat naaldjes in mijn handen en voeten en gelukkig mochten die er na een minuut of twintig weer uit. Ik moest allemaal testjes doen en maakte kennis met NAET.

Wat is NAET?
NAET is een behandeling zonder naalden. De behandelaar doet testjes met drukpunten en buisjes en jij moet dan je arm proberen tegen te houden. In stilte worden er vragen aan je lichaam gesteld en het lukt je om je arm stil te houden of niet. Hoe dat precies zit weet ik niet, maar ik mocht wel een aantal keer worden behandelt. De behandeling heeft ook een variant met naalden, maar ik kreeg die met de laser.

Als je voor een product wordt behandelt mag je 25 uur niet in aanraking komen met het betreffende product. Ik mocht onder andere voor melk en melkeiwitten, granen/gluten, suiker, dopamine en vitamine C. Ik zorgde dat ik die 25 uur niets had gepland en als ik iets moest doen dat het thuis kon. Op deze manier kon ik niet in aanraking komen met hetgeen ik moest vermijden, hetzij per ongeluk. Dit hielp aardig, maar mijn lijf had nog een schop onder z’n kont nodig. Deze werd gegeven door een kuurtje met Chinese kruiden. Ik merkte al wel wat verschil, maar toch pakte ik de lichtlamp er nog bij.

En nu?
Dit jaar is voor mij echt perfect geweest. We hadden van begin april tot eind oktober mooi weer, dus ik kreeg heel veel vitamine D binnen. Door de NAET ben ik van mijn appel allergie af – yay! – en ik was vroeg van mijn wintervermoeidheid verlost. Dat ik eind maart op vakantie ging naar Tenerife heeft zeker gescheeld. Dat het die week erna opeens 30 graden werd, ook. Waar ik normaal in september al last krijg van mijn vermoeidheid, zette dat dit jaar niet door. Ik ben meteen al begonnen met vitamine D tabletten en ben ook alweer een keer naar de acupunctuur gegaan. Doordat het nog zo lang zulk mooi weer bleef kon ik nog niet goed getest worden, dus ik moet nog een keer terug. Mijn energiebalans – heel ingewikkeld – was nog op peil. Hopelijk is dat nog steeds zo! Die lichtlamp heb ik er dit jaar niet meer bij gepakt, want ik merkte er niets van.

Ik heb van die avonden, zoals afgelopen weekend, dat deze gewoon weg zijn, maar dit jaar valt het nog enigszins mee. Niet te vroeg juichen, want het is pas november. Ik blijf een hekel houden aan de winter, maar dan vooral vanwege mijn jaarlijks terugkerende vermoeidheid. Deze belemmert mij dus vooral ‘s avonds en ik merk dat met lezen en bloggen. Op mijn werk merk ik er niets van en dat is ook het belangrijkste. Ik hoop dus echt dat de klok op zomertijd blijft staan als die discussie nou eindelijk eens gevoerd is, want dat scheelt toch een uurtje. Mijn strijd met de wintertijd is dus oneindig vrees ik. Ik moet het geloof ik maar accepteren.


Ervaar jij wintervermoeidheid of andere winterse ongemakken?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.