Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

© Foto: Uitgeverij Gottmer

Zes jaar hebben we er op moeten wachten en op 10 oktober was het dan eindelijk zo ver: het nieuwe boek van John Green was dan eindelijk daar. En wat voor een! Lange tijd was alles rondom dit boek een mysterie. De cover, de korte inhoud, alles. Het was het zes jaar wachten meer dan waard en ik ga jullie even haarfijn uitleggen waarom.

Samenvatting van het boek

Multimiljardair Russell Pickett verdwijnt vlak voor zijn arrestatie. Wie hem vind door middel van het geven van de gouden tip, wordt beloond met honderdduizend dollar. Aza Holmes en haar beste vriendin Daisy besluiten zich in het avontuur te storten en hem te vinden. Aza is een meisje met een angst- en dwangstoornis, terwijl Daisy een gigantische Star Wars fan is en ook fanfictie schrijft. De zoektocht naar Pickett brengt hen bij Davis, wie Aza nog van vroeger kent. Langzaamaan bloeit er iets tussen hen. Lukt het Aza om haar angstgedachten het hoofd te bieden en zullen Aza en Daisy de miljardair vinden?

Mening

Net als in bijna al zijn andere boeken begint John Green met een erg mysterieus hoofdstuk. In het begin van het eerste hoofdstuk dacht ik echt dat ik het verkeerde boek aan het lezen was. Gelukkig veranderde dit snel en werd al snel duidelijk dat je in Aza’s gedachtespiraal zat. Deze gedachtes voerden de boventoon in het hele boek, wat eigenlijk heel verhelderend was. Ik kan me echt niets voorstellen bij en angst- en dwangstoornis of andere psychische problemen. Green geeft in Schildpadden Tot In Het Oneindige een duidelijk en ongecensureerd in kijkje in het hoofd van iemand die zo’n stoornis heeft. Natuurlijk is de uiting van angst- en dwanggedachten voor iedereen anders, maar door middel van Aza’s verhaal en oneindige gedachtes begrijp ik het wel beter. Hoe verschrikkelijk benauwend zulke gedachtes kunnen zijn.

Wat ik een beetje jammer vond is dat Daisy me irriteerde. Ze is enorm aanwezig en heeft het continu over Star Wars. In ieder geval het grootste deel van de tijd. En het lag er dik bovenop dat zij echt uit is op die honderdduizend dollar. Gadver. Daarnaast was er nog Davis. Ik vond hem oppervlakkig. Je leerde hem niet echt goed kennen in het verhaal. Waar ik wel blij van werd was dat het eens geen zoetsappig liefdesverhaal was. Natuurlijk komt de liefde er in voor, maar het gaat niet over rozen. De schrijfstijl van het boek is typisch voor John Green, maar het is geen trucje. John Green weet je constant geboeid te houden en valt qua schrijfstijl nooit in herhaling. Ieder boek is uniek en hij weet dat toch maar weer mooi voor elkaar te krijgen, ook al zijn de verwachtingen torenhoog.

Eindoordeel

Schildpadden Tot In Het Oneindige is een typisch John Green boek, maar toch ook weer niet. Het verhaal voert niet de boventoon. Natuurlijk is het er wel, maar het inkijkje in de angst- en dwangstoornis van Aza is het belangrijkste. Ik denk dat dit boek een goede manier kan zijn om het stigma rond psychische problematiek te helpen doorbreken gezien je een realistisch en ongecensureerd beeld ervan krijgt. Het is absoluut niet opgeleukt of afgevlakt. Dat maakt Aza zo echt en puur, en met haar het hele boek. Schildpadden Tot In Het Oneindige krijgt van mij een mooie 4 sterren, of eigenlijk 4,5. God, ik wou dat dat kon op Goodreads en Hebban!

Deze keer sluit ik niet af met een vraag, maar met een aanbeveling. Alsjeblieft, lees dit boek!

Albumrecensie: Pink – Beautiful Trauma

Albumrecensie: Pink – Beautiful Trauma

© Foto: Wikipedia

Vandaag ga ik iets nieuws proberen. De ondertitel van mijn blog luidt “About books and more”, maar tot op heden blogde ik eigenlijk uitsluitend over boeken. Daarnaast luister ik ook veel muziek, dus werd het tijd om de “more” aan mijn blog toe te voegen. Ik ga dit onverwachts doen, niet gepland. En met terugwerkende kracht wat betreft andere albums. Het eerste album wat ik ga bespreken is Beautiful Trauma van Pink.

We hebben er vijf jaar op moeten wachten, maar afgelopen vrijdag was het nieuwe album van Pink dan eindelijk daar. Ik ga alle tracks op volgorde langs en vertel er iets over. Aan het eind geef ik het album een waardering, net als bij boeken. Dit doe ik ook op dezelfde manier, met 1-5 sterren.

Tracklist

1. Beautiful Trauma

Dit is de openingstrack en de titeltrack van het album. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me meteen een beetje in Disney sferen begeef bij het horen van dit nummer. Ook stiekem een beetje in de kerstsfeer. Maar het is alles behalve dat. Een lekker catchy liedje, een goede opening van het album.

2. Revenge (feat. Eminem)

Dit is een track zoals we Pink kennen. Grof, een beetje sarcastisch en boos. Daarnaast laat ze zien dat ze ook best wel kan rappen. Tevens hoor je de goeie ouwe Eminem ook op dit nummer. En ook hij is zoals we hem hebben leren kennen.

3. Whatever You Want

Dit is ook zo’n typische Pink track die het zeker ook goed zal doen als single. Niet te rauw, maar wel lekker catchy. Het hangt een beetje tussen een ballad en een uptempo popliedje in. Heerlijk.

4. What About Us

Deze kennen we natuurlijk al, de hit die ze nu heeft. Een goed, catchy liedje, die voldoet aan de huidige muziektrends.

5. But We Lost It

De eerste echte ballad op dit album en meteen ook een van de beste. Het is een ballad die gaat over een verbroken relatie, maar het is niet zo’n typische, super slome song.

6. Barbies

Dit nummer gaat over opgroeien en de moeilijkheden die het met zich meebrengt. Het is een catchy ballad, met een beetje een beat. Dit nummer heeft meer power dan een ballad.

7. Where We Go

En we gaan weer verder naar een catchy nummer. Deze blijft gegarandeerd hangen. Zo eentje die zich in je hoofd nestelt en er amper meer uit gaat. Zou het live goed doen, maar ook als single.

8. For Now

Weer een nog net niet ballad. Het nummer heeft meer power dan een ballad. De coupletten zijn langzaam, de refreinen pittig. Het gaat ook over een gebroken hart. Vals mee krijsen gegarandeerd.

9. Secrets

Haal die voetjes maar weer van de vloer, want hier is Secrets. Weer zo’n lekker catchy liedje. Zal het ook prima doen in de charts. Niet mijn meest favoriete liedje, maar zeker niet slecht.

10. Better Life

Aan dit liedje moest ik heel erg wennen. Ik wist niet zo goed wat ik er in eerste instantie van moest vinden. Het heeft een beetje een R&B vibe, wat niet helemaal mijn ding is. Maar toch vind ik het hier niet zo erg, omdat het toch meer naar pop neigt.

11. I Am Here

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde zat ik in de bus. Niet zo’n goede timing. Dit nummer is weer heel catchy. De coupletten zijn langzamer, maar je voelt duidelijk een climax. Het eerste gedeelte van het refrein bouwt ook nog op, maar het tweede gedeelte gaat los. Ik denk dat tijdens een concert de hele zaal hier op staat te springen. Deze opbouw houdt het hele liedje stand.

12. Wild Hearts Can’t Be Broken

Nog een powerballad. Ik snap de plaats op het album wel, maar daarna had het album beter afgelopen kunnen zijn. Dit nummer was een prima laatste nummer geweest.

13. You Get My Love

Absoluut mijn minst favoriete nummer van dit album. Wat mij betreft had het er niet op gehoeven. Het is weer een ballad, maar deze keer een typische. Ik vind het echt een saai en sloom nummer. Toch wil ik wel even de vocalen van Pink aanstippen, want man, wat een bereik heeft ze!

Eindoordeel

Dat Beautiful Trauma in veel landen ter wereld op nummer 1 staat snap ik wel. Het is een album wat niet snel gaat vervelen, met heel veel goede, lekkere nummers er op. Ik waardeer het met 4,5 sterren. Ik hoop dat die Europese tour snel wordt aangekondigd!

Wat vind jij van Beautiful Trauma?

Uit De Oude Doos: Stephenie Meyer – Twilight

Uit De Oude Doos: Stephenie Meyer – Twilight

© Foto: Stephenie Meyer

Deze maandag is het tijd om eens verder terug in de tijd te duiken. Terug naar de tijd waarin ik nog niet zoveel boeken las als nu, en zeker geen Young Adult. Laat staan dat ik toen al van de term YA had gehoord. Ik ga terug in de tijd met een regelrechte YA classic: Twilight.

Gelezen in: 2009

Samenvatting van het boek

Dit boek behoeft denk ik niet heel veel uitleg, maar voor de consistentie van mijn blogposts doe ik het toch even. Wanneer Bella Swan bij haar vader in Forks gaat wonen, verandert haar leven. Op haar nieuwe school loopt de familie Cullen rond, een mysterieuze familie die geen aansluiting zoekt bij de andere mensen op school. Bella wordt hopeloos verliefd op Edward Cullen en komt er achter dat de Cullens vampiers zijn. Als haar jeugdvriend Jacob dan ook nog opduikt, wordt Bella voor een moeilijke keuze gesteld, want Jacob is toch ook wel erg leuk. Kiest Bella voor Edward de knappe vampier of toch voor de mega knappe Jacob?

Leeservaring

Ik weet het, ik was echt gigantisch laat met het lezen van dit boek. Ik had echter geen keuze. In 2009 bestonden er nog geen ebooks, laat staan iPads waarop ik ze kon lezen. De iPhone met VoiceOver was toen ook nog niet geïntroduceerd. Ik was dus volledig afhankelijk van de blindenbibliotheek. Deze had Twilight echter nog nooit in productie genomen, ik was zelfs de eerste die een productieverzoek indiende. Ik had namelijk de film gezien en wilde dolgraag de boeken lezen. Voor zo’n boek eenmaal is omgezet ben je maanden verder. Vandaar dat ik in 2008 naar de bioscoop ging voor de film en het boek pas in 2009 kon lezen. Ik deed toch lang over het boek en dat lag meer aan mij en niet aan het boek. Een leesdip kwam namelijk zeer regelmatig voor in die tijd. Waarschijnlijk ook omdat ik als blinde constant achter de feiten aan liep. Nu is dat gelukkig anders.

Desondanks vond ik het boek fantastisch. Liep ik bij deel 1 nog heel erg achter de feiten aan, bij de rest van de serie had ik de boeken eerder gelezen dan ik de films in de bioscoop had gezien. Voor New Moon was het wel nog even spannend, maar het was gelukt. Toch deed ik lang over het boek. Niet omdat het slecht was, ik pakte het gewoon niet op. Dan las ik weer een stukje, en legde ik het weer een tijdje weg. Ik kan echt niet bedenken waarom ik dat deed. Achteraf bleek dit mijn eerste kennismaking te zijn met een dystopie (ook al bevat Twilight heel veel elementen van contemporary) en al helemaal met YA boeken. Ik vond het jammer dat ik als blinde in die tijd altijd volledig achter de feiten aan liep, want ik heb echt heel veel hypes gemist. Als ik geen productieverzoek had ingediend voor Twilight, viel deze daar ook onder. In 2009 wist ik niet dat dit een dystopie was. Ik was echt een leek op het gebied van dit soort dingen. Terugkijkend denk ik dat ik dystopische boeken toen al leuk vond, ook al vermeed ik ze daarna zoveel mogelijk. Best grappig dat zo’n besef pas jaren later komt. Daarnaast bleek ik toen al heel erg van YA te houden, ook een besef wat nu met terugwerkende kracht komt.

Ik vond de welbekende Young Adult driehoeksverhouding toendertijd spannend. Oh, voor wie zou Bella toch kiezen? En wat had die keuze voor gevolgen? Toen Twilight echt een hype was, waren deze driehoeksverhoudingen ook helemaal hot. Nu irriteer ik me er vaak aan. En ik weet zeker dat meerdere mensen er nu net zo over denken. Tevens vond ik de acties spannend. Wat gaat er nu gebeuren? Zijn er dingen anders in de film? Is de film veel mooier gemaakt dan de acties in het boek worden omschreven? Natuurlijk. Het is immers Hollywood. Er zijn zeker dingen anders, maar wat precies kan ik jullie niet vertellen vanwege spoilers. Mochten er mensen zijn die Twilight nog steeds niet hebben gelezen. Ik weet eigenlijk niet eens meer of ik de film beter vind dan het boek. Sorry. Wel weet ik dat Twilight dus een paar deuren voor me heeft geopend wat lezen betreft, ook al wist ik dat toen niet.

Wat was jouw eerste kennismaking met het dystopische genre?

Recensie: Aaltje van Zweden – Om Wie Je Bent

Recensie: Aaltje van Zweden – Om Wie Je Bent

© Foto: Bruna

Vorige week deed ik iets wat je eigenlijk nooit moet doen met een monster TBR: ik zat gewoon doelloos op Storytel door boeken te bladeren. Tijdens dat doelloos bladeren kwam ik al vrij snel Om Wie Je Bent tegen van Aaltje van zweden. Ik had dit boek al wel eens voorbij zien komen in wat nieuwsbrieven, dus er ging een belletje rinkelen. Het leek me ook wel een easy read, precies wat ik nodig had op dat moment. Ik luisterde mijn andere boek eindelijk uit en begon meteen maar in deze.

Samenvatting van het boek

Aaltje van Zweden, vrouw van dirigent Jaap van Zweden, vertelt in dit boek over hun autistische zoon Benjamin. Omgaan met hem is niet altijd makkelijk, maar Jaap en Aaltje grijpen iedere kans met beide handen aan om Benjamin zo goed mogelijk te helpen en ondersteunen bij zijn ontwikkeling. Tijdens dit proces ontstaat er het idee om een stichting op te richten om andere gezinnen met autistische kinderen te ondersteunen. In dit boek beschrijft Aaltje van Zweden hoe dit tot stand is gekomen en wat de stichting nu doet. De lezer krijgt ook een kijkje in de jeugd van Aaltje, welke zeker niet makkelijk is geweest. Door Benjamin leert ze echter omgaan met de gebeurtenissen uit haar jeugd en zich ervoor open te stellen. Benjamin zorgt dus voor een ommekeer bij Aaltje.

Mening

Toen ik begon met het luisteren van Om Wie Je Bent wist ik niet wat ik kon verwachten. Ik vertelde in een recente blogpost dat ik vaak moeite heb met het lezen van biografieën en daar een goede, onderbouwde mening over te vormen. Zo ook nu weer. Zoals ik had verwacht luisterde het boek makkelijk weg, ik had het dan ook binnen twee dagen uit.

Wat ik echt absoluut niet wist of zelfs voor mogelijk had gehouden, was dat autisme eigenlijk al bij de geboorte zichtbaar is. Benjamin zat direct na zijn geboorte al in zijn eigen wereldje en maakte amper contact. Tevens was hij zich niet volledig bewust van zijn omgeving. Nu duidelijke signalen, toen niet. Ik vind het verbazingwekkend dat het toendertijd zo lang duurde voordat hij de daadwerkelijke diagnose autisme kreeg. Tegenwoordig wordt er helaas veel sneller een stempeltje op iemand geplakt. Het zou fijn zijn als er een balans tussen deze twee uitersten zou bestaan, maar dat is helaas niet zo. Wat ik ook heel bijzonder vond is dat Aaltje van Zweden tijdens de zwangerschap al aanvoelde dat er iets niet in orde was. Hoe voel je zoiets? Ik kan me daar echt niets bij voorstellen.

Benjamin blijkt heel ontwapenend te zijn. Door hem leert Aaltje ook met haar eigen verleden om te gaan. Want laten we eerlijk zijn, zo’n jeugd, vol mishandelingen door pa, wens je niemand toe. Doordat Benjamin met verschillende problemen worstelt, komt Aaltje die van haar ook onder ogen. Er wordt gezegd dat mensen met autisme zeer ontwapenend zijn, en in het geval van Benjamin geldt dit zeker.

Eindoordeel

Om Wie Je Bent vond ik een interessant boek om te lezen, ik leerde veel over autisme en de mogelijkheden die er zijn om kinderen met autisme te stimuleren. Daarnaast is het mooi om te zien hoe ontwapenend Benjamin is. Tevens leest het boek vlot weg. Maar toch geef ik het geen vijf sterren. Ik vond het een mooie read, maar mijn waardering komt niet hoger dan drie sterren. En nee, dat is zeker niet slecht. Het is een nette middenmoot. Helaas roepen maar heel weinig biografieën het vijf sterren gevoel bij mij op.

Heb jij in je omgeving iemand met autisme en denk je dat dit boek je op een of andere manier zou kunnen helpen in de omgang met hem/haar?

Recensie: Sarah J. Maas – Hof van Mist en Woede

Recensie: Sarah J. Maas – Hof van Mist en Woede

Deze recensie bevat spoilers van Hof van Doorns en Rozen. Als je dit boek nog niet hebt gelezen, sla deze blogpost dan over.

 

© Foto: Bol.com
In september begon ik met het lezen van de Hof van Doorns en Rozen serie van Sarah J. Maas. Over deel 1 schreef ik deze recensie. Nu, een maand later, is het tijd voor deel 2. Vond ik deze net zo goed?

Samenvatting van het boek

Nadat Feyre de vloek van Amarantha heeft verbroken en met Tamlin is teruggekeerd naar het Lentehof, voelt ze zich slecht. Gebroken. Kapot. Desondanks houdt ze nog steeds van Tamlin. Ook de afspraak met Rhysand houdt stand, maar daar wil Feyre liever niet aan denken. Totdat ze Tamlin op een dag doorziet. Dan is ze erg blij met de afspraak. Samen met Rhys en zijn vrienden smeedt ze een plan om de koning van Hybern uit te schakelen en een oorlog te voorkomen. Helaas moeten daar offers voor gebracht worden. Ondertussen leert Feyre haar krachten te gebruiken. Welke krachten heeft ze geërfd toen ze na het verbreken van Amarantha’s vloek is gemaakt? En dan verschijnt Tamlin opeens ten tonele…… Lukt het Feyre, Rhys, Cassian, Azriel, Amren en Mor om een confrontatie te overleven als deze er komt? En kiest Feyre voor Tamlin, of ontwikkelt ze gevoelens voor Rhys?

Mening

Hof van Mist en Woede is een stuk minder sprookjesachtig dan het begin van Hof van Doorns en Rozen. Sterker nog, je zit bij hoofdstuk 1 al meteen weer in het verhaal. Misschien helpt het feit dat ik direct verder heb gelezen nadat ik deel 1 uit had daar ook bij. Maar toch zit je meteen weer in het reilen en zeilen van het Lentehof. Ik beschouw dit als een groot pluspunt. Moet je bij sommige series echt weer helemaal in het verhaal komen en bedenken wat er ook alweer is gebeurd, hoeft dat hier niet.
Aan het einde van mijn recensie van Hof van Doorns en Rozen schreef ik dat ik niet zo goed wist wat ik met mijn gevoelens jegens Tamlin en Rhys aan moest. Ik kan je vertellen, nu weet ik dat wel. Ik vond Tamlin zich direct al vreemd gedragen. Dit paste helemaal bij de twijfels die ik aan het eind van het vorige boek al begon te hebben. Echter was ik ook nog geen fan van Rhys, Hij gedroeg zich nog steeds afstandelijk tegenover Feyre, maar andersom was dat ook zo. Toch veranderde dat later in het boek. Iets met passie enzo. Hierdoor bevatte Hof van Mist en Woede meer expliciete scenes dan Hof van Doorns en Rozen. Toch was het niet te veel dat het storend werd. Het hoorde bij het verhaal. Mocht je hier minder goed tegen kunnen, houd er dan wel rekening mee. Maar toch was het niet het meest belangrijke onderdeel van het verhaal.
Vergeleken met Hof van Doorns en Rozen bevatte Hof van Mist en Woede meer actie. Ondanks de passie was de actie dominerend en bleef er toch een soort spanning sluimeren die ik tot het eind vasthield. Lukt het Feyre en Rhys om hetgeen te doen wat gedaan moet worden? Dat blijft tot op de laatste hoofdstukken echt spannend. Het enige wat mij opviel is dat er in de laatste hoofdstukken van het eBook veel typefouten zitten. Dit is jammer, maar nam bij mij het leesplezier niet weg.

Eindoordeel

Hof van Mist en Woede is een waardig vervolg op Hof van Doorns en Rozen. Ik heb het gevoel dat het echt epische nog moet komen, maar de spanning wordt al flink opgebouwd. Ik houd daarvan. De seksscenes zijn meer aanwezig, maar ik ervaar dit niet als storend. Ik vind dit een bijzaak, maar passen wel precies in het verhaal. Ondanks de vele typefouten in de laatste hoofdstukken van het eBook heb ik tot het eind in spanning zitten lezen. Hof van Mist en Woede krijgt, net als Hof van doorns en Rozen, vijf sterren.

 

Mijn recensie van Hof van Vleugels en Verwoesting verschijnt op 10 november.
Wie is jouw meest favoriete personage uit Hof van Mist en woede? En wie je minst favoriete?
Uit de oude doos: Malala Yousafzai – Ik Ben Malala/I Am Malala

Uit de oude doos: Malala Yousafzai – Ik Ben Malala/I Am Malala

© Foto: Bol.com
Het is weer maandag, dus weer tijd voor een duik in mijn rijke leesarchief. Kijk je mee?

Vandaag precies vijf jaar geleden, op 9 oktober 2012, kwam er een afschuwelijk verhaal in het nieuws. Een 15-jarig schoolmeisje uit Pakistan werd op weg van school naar huis, in de schoolbus, door haar hoofd geschoten door de Taliban. En alleen maar omdat ze opkwam voor onderwijs voor meisjes. Echt bizar en zo schokkend. Een onschuldig meisje, zomaar aangevallen om iets wat voor ons zo normaal is. Dat meisje, Malala, schreef een boek. En vandaag is het tijd om dit boek eens in de spotlight te zetten, want ik vind dat iedereen het gelezen moet hebben. Ik vermeld ook de Engelse titel omdat ik deze in het Nederlands niet zo mooi vind klinken. Tevens heb ik zowel de Engelse als de Nederlandse versie gelezen.

Gelezen in: 2014 (NL)
Herlezen in: 2016 (EN)

Samenvatting van het boek

Ik ben Malala vertelt het verhaal van Malala Yousafzai, geboren in de Swat valei, Pakistan. Alles lijkt normaal, zoals wij dat ook kennen. Ze gaat naar school, maakt ruzie met haar broertjes en heeft onenigheid met vriendinnen, zoals ieder meisje. Tot in 2007 de Taliban zich langzaam begon te verspreiden in de regio. In 2009 bereikte het regime zijn hoogtepunt en veranderde het hele leven van de familie en van velen met hen. Dit was het punt waarop Malala besloot op te komen voor haar recht op onderwijs als meisje. Dit was het begin van de campagne. Ik Ben malala vertelt het verhaal van haar geboorte tot het schietincident en haar herstel.

Leeservaring

Wie mij een beetje kent en volgt weet dat ik voornamelijk Young Adult boeken lees. Daarnaast lees ik ook andere genres, maar eigenlijk niet veel biografieën. Vaak zijn boeken in dit genre nogal oppervlakkig en langdradig. Soms staat de toon mij niet aan of weet ik niet zo goed wat ik er mee aan moet. Vaak eindigt het lezen van een biografie met een waardering van drie sterren. Deze biografie is anders.
In 2012, toen Malala hier in Nederland op het nieuws kwam vanwege het schietincident, besteedde ik er niet veel aandacht aan. Ik was meer bezig met studie en andere dingen. In 2014 kwam ik haar boek per ongeluk tegen toen ik de boeken ging uitzoeken welke mee zouden gaan op vakantie naar Frankrijk. Er ging wel een belletje rinkelen. Ik heb het boek meteen bij Passend Lezen gestreamd en had het binnen een paar dagen uit. Het verhaal van Malala blijft boeien, van begin tot eind. Het is op een pakkende, fijne manier geschreven. Vlot en jong. Vaak heb ik bij biografieën altijd het gevoel dat er ergens een dieptepunt zit en daar moet je dan doorheen zien te lezen. Dit boek heeft dat niet. Ik las vaak tot midden in de nacht door, want je wilde gewoon doorlezen.
Daarnaast is het boek belangrijk. Het leert je dat hoe jong ook, je het verschil kunt maken in de wereld. Natuurlijk hoef je niet meteen een activist te worden, maar gewoon door ergens voor te staan en je mening op een juiste manier te uiten, kun je al verschil maken, hoe klein ook. Verder zet het je tot nadenken. In Nederland en in andere westerse landen is het heel normaal om naar school te gaan, ook als meisje. Sterker nog, soms zeuren we weleens dat we geen zin hebben in school. Ik geef eerlijk toe dat ik ook zo was op de middelbare school. OK, waarschijnlijk omdat ik dat echt geen fijne tijd vond, maar dat doet er niet toe. Wat gebeurt er als dat wegvalt? Je school, je toekomstdromen? Waar zouden we dan met zijn allen eindigen? Juist, thuis, zonder werk en weet ik allemaal wat nog meer. En dan zouden we al die geweldige boeken die er zijn geschreven allemaal niet kunnen lezen. De helft van onze bevolking zou dan niet mee kunnen doen in de maatschappij. Dat wil je toch niet? Helaas is dat realiteit voor veel meisjes ter wereld. Voor 130 miljoen om precies te zijn. Dat zijn er idioot veel.
Goed, terug naar het boek. Ik ben van mening dat iedereen dit boek zou moeten lezen en dat het verplicht zou moeten worden op school vanwege bovengenoemde aspecten. Ik heb het twee keer gelezen. Ik wilde I Am Malala ook in de originele taal lezen, want dat lukte makkelijk. Deze had ik binnen een dag uit en vond ik prettiger lezen dan de Nederlandse vertaling. De Nederlandse was een luisterboek speciaal geproduceerd voor blinden en slechtzienden door Bibliotheekservice Passend Lezen en ik vond de stem van de voorlezer niet heel fijn. Dat vond ik echt een minpunt aan het boek, maar dat neemt niet weg dat de vertaling niet goed is. Ik vond de Engelse versie gewoon fijner lezen. Dat was overigens een eBook. Ik Ben Malala/I Am Malala heb ik gewaardeerd met vijf sterren.
Wil je dit boek ook lezen? Let dan wel op dat je de versie neemt met Christina Lamb als co-auteur, zie foto bovenaan dit artikel. Er bestaat namelijk ook nog een Young Readers Edition, met een andere co-auteur en andere cover. Dit boek is een stuk dunner en het verhaal is op een andere manier geschreven. Een stuk korter en kinderlijker. De versie die ik in deze blogpost belicht is de volwassen versie, maar is ook zeer geschikt voor Young Adults/YA lezers.
Wil je meer weten over Malala en het werk van de Malala Fund, de organisatie waarvan Malala medeoprichtster is? Klik dan hier.
Vind jij dat Ik Ben malala een boek is dat in het lespakket van de middelbare school zou moeten worden opgenomen en dat er aandacht moet worden besteed aan onderwijs voor meisjes in landen waar dat niet vanzelfsprekend is?
Recensie: M. J. Arlidge – Piep Zei De Muis

Recensie: M. J. Arlidge – Piep Zei De Muis

© Foto: Bol.com

Nadat ik in september Iene Miene Mutte las, werd het direct tijd om verder te gaan in deel 2 van de Helen Grace serie. Maar, vond ik dit deel net zo goed als het eerste deel?

Samenvatting van het boek

Southampton wordt opgeschrikt door een reeks gewelddadige moorden. Vervolgens worden de harten bij de naasten van de slachtoffers bezorgd. Alles wijst op een seriemoordenaar. Alweer. Inspecteur Helen Grace en haar team onderzoeken deze reeks moorden, maar krijgen te maken met veel onverwachte wendingen. Ten eerste de nieuwe korpschef, die vaak geen meter meewerkt. Ten tweede is daar de pers die het onderzoek nauwlettend in de gaten houdt en het heerlijk vindt om er bovenop te duiken. Ten derde is daar het onderzoek zelf, wat muurvast zit. Lukt het Helen Grace om ook deze zaak tot een goed einde te brengen?

Mening

Na het lezen van Iene Miene Mutte, welke ik waardeerde met vier sterren, begon ik vol verwachting in dit tweede deel in de reeks over Helen Grace. Echter pakte het verhaal mij minder. Hierdoor heeft het bijna een maand geduurd voor ik dit boek uit had. Erg jammer. Het verhaal is zeker niet slecht, maar het leest voor mijn gevoel minder makkelijk weg dan deel één.

Piep Zei De Muis lijkt in meerdere opzichten veel op Iene Miene Mutte. Er is weer een seriemoordenaar actief, de pers duikt er weer bovenop, de opbouw is heel erg van hetzelfde. Misschien was het daarom ook niet zo verstandig om meteen verder te gaan met de serie. Ik voelde bij dit boek ook minder die onderhuidse spanning die ik in het eerste deel wel voelde. Hoe dat kan is mij niet geheel duidelijk, maar dit vond ik zeker jammer. Pas tegen het einde van het boek kwam ik er echt in, maar toen was het eindspel al daar. Ik zag er best tegenop om het boek erbij te pakken, terwijl het wel een thriller is. De page turner factor zit er gewoon niet helemaal in. Ik wacht dus ook even met het lezen van Pluk Een Roos, want ik ben bang dat het allemaal erg voorspelbaar gaat worden. Het is absoluut geen slecht verhaal of een verkeerde thriller, maar het was het gewoon niet helemaal.

Eindoordeel

Ondanks dat het verhaal zeker niet slecht is, deed ik bijna een maand over dit boek en dat is voor mijn doen erg lang. Het verhaal kwam erg voorspelbaar op mij over, het was wat van hetzelfde als Iene Miene Mutte, deel 1. Echter, aan het eind kon ik het boek moeilijk wegleggen. Mijn advies is dan ook om even een pauze te nemen tussen het lezen van de delen in deze serie. Dit omdat ik bang ben dat het allemaal erg voorspelbaar wordt en ik daardoor op deze fijne thrillers van M. J. Arlidge ga afknappen en dat zou zonde zijn. De serie is namelijk een fijne toevoeging aan het thrillergenre. Ik waardeer Piep Zei De Muis dan ook met drie sterren.

Heb jij weleens een serie gelezen waarvan je het tweede deel vond tegenvallen ten opzichte van het eerste deel?

Recensie: Eric Lindstrom – Wat Jij Niet Ziet

Recensie: Eric Lindstrom – Wat Jij Niet Ziet

© Hebban

In het voorjaar van 2017 kwam ik via Twitter het boek “Wat Jij Niet Ziet” van Eric Lindstrom tegen. Op dat moment had ik absoluut geen tijd om het te lezen, maar ik kocht het wel meteen. Ik werd geprikkeld door het feit dat het over een blind meisje gaat. Op dit vlak ben ik best kritisch wat world building betreft, dus ik stelde het lezen ook nog eens uit. Deze week was de tijd dan eindelijk daar dat ik het boek oppakte.

Samenvatting van het boek

Parker Grant is blind, maar kijkt dwars door iedereen heen. Ook al ziet ze helemaal niets. Maar klopt haar wereldbeeld wel? Is alles zoals zij denkt dat het is? Daar komt ze gaandeweg achter. Parker heeft een droom, zelfstandig hardlopen. Ze doet er alles aan om haar droom te verwezenlijken, met wat hulp van haar vrienden. Daarnaast komt ze een jongen tegen die ze meteen leuk vind. Vindt hij haar ook leuk? En hoe zit het eigenlijk met haar vroegere beste vriend en ex-vriendje? Klopt het allemaal wat er tweeënhalf jaar geleden is gebeurd, of heeft ze het helemaal bij het verkeerde eind? Komt Parker er ooit achter hoe alles echt in elkaar zit?

Mening

Ik vond Parker om eerlijk te zijn echt een takketrut. Dit woord wordt ook gebruikt in het boek, dus ik scheld niet met opzet. Het is echt niet zo dat iedereen die blind is zo is en mensen op afstand houdt. Daarnaast kloppen de regels die Parker in het leven heeft geroepen ook niet altijd. Geloof me, de meeste blinden hebben niet zulke regels. Ik in ieder geval niet. Dit boek geeft het idee dat Parker in het middelpunt van alles wil staan en dat de hele wereld om haar draait. Daar irriteerde ik me aan. Voor veel blinden geldt dit godzijdank absoluut niet. Gaandeweg wordt wel duidelijk waarom Parker zo doet en vindt er een ommekeer plaats. Hier kan en zal ik verder niet meer over zeggen.
Ik herkende ook veel in Parker. Het missen van (cruciale) non-verbale communicatie is echt heel vervelend. Hierdoor mis je vaak veel dingen en signalen die anderen afgeven. Niets aan te doen, maar vervelend. Natuurlijk kun je emoties wel horen, maar dat is toch lastiger in te schatten. Daarnaast krijgt Parker een maatje op school. Iets dat waarschijnlijk vaker gebeurt, maar niet bij mij. Voor sommige dingen zou dat wel handiger geweest zijn. Wiskunde bijvoorbeeld. En wat betreft hardlopen, dat kan zeker! Met een maatje. Maar niets voor mij. Verder gebruikt Parker een tikstok. Zo’n rampending heb ik vroeger ook gehad, maar ik miste toch veel obstakels. Daarnaast is het best zwaar om continu te tikken. Tegenwoordig heb ik een stok met een rolpunt en dat is echt een verademing.
Het verhaal zelf leest als een trein. Binnen twee dagen vloog ik door Wat Jij Niet Ziet en dat heb ik lang niet gehad bij een boek. En sommige blindenblunders, heerlijk! Daarnaast is ook goed duidelijk gemaakt dat blinde mensen gewoon een normaal leven hebben, gelukkig maar. Veel van ons gaan gewoon naar het regulier onderwijs, net als Parker. Ik ben blij toe, want als dit boek zich had afgespeeld op een school voor blinden en slechtzienden had je een totaal ander verhaal gehad en was het vast niet zo leuk om te lezen als nu. Zelf heb ik ervaren dat de wereld van mensen die op het speciaal onderwijs hebben gezeten toch kleiner is dan van blinden die op het regulier onderwijs hebben gezeten. En hiermee wil ik absoluut niemand beledigen of voor het hoofd stoten, want helaas is het regulier onderwijs niet voor iedereen weggelegd. Maar de wereld van Parker is gelukkig groot. Nou maakt zij het er zelf ook wel naar. Parker is onafhankelijk, wat erg fijn is. Ik ben zo ook. Natuurlijk heeft ze hulp nodig, ik ook. Bekende routes kan zij zelf lopen, net als ik. Wat dat betreft lijken Parker en ik op elkaar. Alleen heb ik absoluut geen raakvlakken met haar wat de eerste alinea van dit gedeelte betreft.
En nog even een leuk feitje voor ik overga naar mijn eindoordeel, boven ieder hoofdstuk staat de naam van het hoofdstuk in braille geschreven. In normaal schrift, zwartschrift zoals dat wordt genoemd, maar dan in braille letters. Zin om eens braille te leren? Door middel van dit boek lukt het een beetje. Onderaan dit artikel zal ik even een braille alfabet plaatsen.

Eindoordeel

Vooraf was ik een beetje sceptisch over Wat Jij Niet Ziet, dat geef ik eerlijk toe. Ik vind het altijd een beetje eng ofzo om over blinden te lezen. Ik ben dan vaak bang dat ik me ga irriteren aan dingen die in het verhaal worden beschreven en die totaal niet kloppen. Gelukkig heeft Lindstrom goed vooronderzoek verricht en klopten de meeste dingen. Ik heb tussen de regels door wat extra informatie gegeven. Daarnaast was de schrijfstijl gewoon prettig en las dit verhaal vlot weg. Ik vloog binnen twee dagen door dit boek en dat is best wel even geleden. Desondanks heb ik niet het vijf sterrengevoel bij Wat Jij Niet Ziet. Daarom waardeer ik het boek met vier sterren.

Zoals beloofd plaats ik hieronder een braille alfabetje.

 

Recensie: Jay Asher – 13 Reasons Why

Recensie: Jay Asher – 13 Reasons Why

© Foto: Bol.com

Eind maart verscheen de serie 13 Reasons Why op Netflix. Ik heb deze serie gekeken, maar wist niet dat het gebaseerd was op een boek, daar kwam ik tijdens de eerste aflevering achter. Ik kocht het Engelse ebook (hij was niet in het Nederlands beschikbaar), maar was er nog niet aan toe gekomen deze te lezen. De afgelopen week heb ik dat dan eindelijk gedaan. Wil je weten of ik het boek of de serie beter vond? Lees dan verder.

Samenvatting van het boek

Op een dag, als Clay Jensen thuis komt van school, vind hij een mysterieus pakketje voor zijn deur. Het is een schoenendoos met daarin 13 cassettebandjes. Hij heeft geen idee wie de afzender is of wat die bandjes te betekenen hebben. Als Clay de bandjes gaat beluisteren schrikt hij zich rot. Het blijkt het levensverhaal te zijn van Hannah Baker, een klasgenoot die twee weken daarvoor zelfmoord heeft gepleegd. Op deze cassettes vertelt ze waarom ze haar leven heeft beëindigd en wie wat gedaan heeft, of juist niet gedaan heeft. Waarom staat Clay hiertussen? Wat heeft hij gedaan? Ook al wil hij het niet, hij moet het weten. In één avond luistert hij alle cassettes af. Wat gaat er door hem heen? En wat hebben de anderen op deze bandjes te maken met Hannah’s dood?

Mening

Voordat ik het boek ging lezen, wist ik natuurlijk al waar het verhaal over gaat, gezien ik de serie al had gezien. Voor mij een slimme zet, want ik kwam direct al een obstakel tegen in het boek. Ik had dit al gelezen bij een andere blogger, maar dacht dat ik hier prima doorheen kon lezen. Maar niet dus. In dit boek werden constant verschillende lettertypen gebruikt. De bandjes, waarop Hannah sprak, waren schuingedrukt. Clay luistert naar de bandjes, maar heeft tussendoor ook eigen gedachten. Deze twee komen samen in de hoofdstukken. Dit betekent dat het verhaal van Hannah, schuingedrukt, en de gedachten van Clay, normaal gedrukt, constant door elkaar heen lopen. Niet heel handig als blinde lezer. Dit maakte dat ik het boek eigenlijk niet kon volgen en continu in de war raakte. Dit lag puur aan de lettertypen, niet aan de taal. Omdat ik de serie al had gezien, werd het iets makkelijker, maar ideaal was het niet. Gelukkig bood het gesproken boek van Bibliotheekservice Passend Lezen uitkomst. Hierin werden de stukken die door Hannah worden vertelt voorgelezen door een vrouw en de stukken van Clay door een man. Dit was heel verhelderend en maakte het lezen van het boek echt een stuk makkelijker. Ik bleek dus dingen niet begrepen te hebben of te hebben gedacht dat het bij de verkeerde persoon hoorde.
Het verhaal zelf was wat minder diepgaand dan de serie. In de serie kreeg je ook de andere kant van het verhaal te zien, dus niet alleen uit de beleving van Hannah op de cassettes en van Clay, maar ook van de anderen op de cassettes. Ook waren er extra gebeurtenissen aan de serie toegevoegd. Ik vond het boek van 13 Reasons Why wat eenzijdig, maar dat maakte het niet tot een slecht verhaal. Natuurlijk, het blijft diep triest, iemand die zelfmoord pleegt. Het laat je zien dat je woorden of daden, hoe klein en onbewust ook, een heel groot effect op iemand kunnen hebben. En misschien bedoelde je het niet zo, iemand anders kan het helemaal verkeerd intrepreteren. 13 Reasons Why is niet een boek dat je even voor de lol leest, want het is nou niet echt een feel good boek. Je moet er wel echt even rustig voor gaan zitten.
Desondanks leest het boek wel snel weg, ook al is het een heftig onderwerp. De schrijfstijl van Jay Asher is zeer aangenaam en vlot. Wat dat betreft zorgt dat ervoor dat het boek toch iets minder zwaar aanvoelt en dat is prettig. Wat mij betreft hadden de personages dus iets uitgediept mogen worden, nu weet je amper iets van hen, behalve wat Hannah je vertelt.

Eindoordeel

Al met al raad ik 13 Reasons Why aan. Voor de blinde en slechtziende lezers onder ons adviseer ik het gesproken boek van Passend Lezen, want dat leest voor ons het prettigst. Dit vanwege de constante wisseling tussen lettertypen wat eigenlijk bijna niet te volgen is. Zeker niet als je de VoiceOver van de iPad/iPhone gebruikt. Het onderwerp is zwaar, maar de schrijfstijl van Asher maakt dat het toch iets lichter aanvoelt. De personages hadden wel iets meer uitgediept mogen worden, dit is in de serie wel gebeurd. Daarom heb ik een lichte voorkeur voor de Netflix serie. Je moet zelf kiezen of je de serie eerst wilt zien en daarna pas het boek leest of andersom, maar de serie is op sommige punten een stuk heftiger. Ik waardeer 13 Reasons Why met vier sterren, ondanks dat het verhaal wat oppervlakkig aanvoelde.
Heb jij eerst het boek gelezen of eerst de serie op Netflix gekeken?
Uit de oude doos: John Green – Paper Towns

Uit de oude doos: John Green – Paper Towns

Foto: © Bol.com

Op 10 oktober komt het nieuwe book van John Green, Schildpadden Langzaam Naar Beneden, uit. Om alvast even in de stemming te komen, zet ik vandaag een oudje van hem in de spotlights. En dan niet eens dé klassieker van hem, The Fault In Our Stars, maar een ander boek wat zeker ook goed is en ook is verfilmd. Ik heb het natuurlijk over Paper Towns.

Gelezen in: 2015

Samenvatting van het boek

Toen Quintin, Q, en Margo Ruth Spiegelmann klein waren, speelden ze altijd met elkaar. Ze zijn immers buren. Maar op een dag, na een indrukwekkende gebeurtenis, is hun vriendschap voorbij. Tot Margo negen jaar later ineens ‘s nachts op Q’s raam klopt met een wel heel vreemd verzoek. Q besluit er op in te gaan en zo gaan ze samen op avontuur. En dan is Margo opeens verdwenen. Waar is ze toch? Niemand weet het, maar Q is vastbesloten haar te vinden. Gaat het hem lukken?

Leeservaring

Toen ik erachter kwam dat Paper Towns zeer binnenkort in de bioscoop zou draaien, ben ik dit boek meteen gaan lezen. Toeval wilde dat dat in mijn vakantie was. Supergoede timing, want ik had het boek snel uit.

Ik wist niet zo goed wat ik van Paper Towns moest verwachten. Daarvoor had ik Het Grote Misschien gelezen, en die vond ik ietwat vaag en apart. Oké, de titel van dit boek is ook wat vaag, maar wordt wel duidelijk tijdens het lezen. Gelukkig had ik dat aparte en vage gevoel niet bij Paper Towns. In dit boek zit een constante spanning, want waar is Margo Ruth Spiegelmann toch gebleven en waarom is ze in eerste instantie vertrokken? Zoals we van John Green gewend zijn, zit er ook in dit boek weer humor. Heerlijk! En natuurlijk verloopt niet alles vlekkeloos, wat de spanning er lekker in houdt.

Vond ik de film beter dan het boek? Weet ik niet. Ik vond de film prima, maar miste soms wat humor en diepgang. Het einde van de film vond ik sowieso een beetje apart. Vooral de laatste zin. Ik zal hem niet spoileren, maar als je de film kijkt, snap je wat ik bedoel

Al met al is Paper Towns een echt typisch John Green boek waar ik van houd. Ik ben echt heel erg benieuwd naar zijn nieuwe boek en hoop deze ook snel te kunnen lezen.

Wat is jouw favoriete John Green boek als je The Fault In Our Stars niet mag noemen?