Uit De Oude Doos: Jan Pol – Dokter Pol

Uit De Oude Doos: Jan Pol – Dokter Pol

© Foto: Bol.com

Vandaag een redelijk recente “Uit De Oude Doos. Hij mag nog net mee, want eind 2016 was ik nog geen boekblogger. Dit boek is iets totaal anders dan wat ik eerder besprak. Ik zou liegen als ik niet zeg dat ik het best een uitdaging vind om mijn leeservaring met dit boek neer te pennen.

Gelezen in: 2016

Samenvatting van het boek

De Nederlandse dierenarts Jan Pol is na zijn studie naar Amerika vertrokken om daar een praktijk te openen. Hij is daar nu veearts, maar daarnaast behandelt hij ook kleine dieren. Sinds enkele jaren heeft hij zijn eigen real life programma op National Geographic. In dit boek vertelt Pol over zijn belevenissen als veearts op het Amerikaanse platteland.

Leeservaring

Toen ik begon met het lezen van Dokter Pol, wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten. Natuurlijk wist ik dat het geen spannend verhaal zou worden met plot twists en veel actie. Wat ik echter niet wist, is dat dit boek toch zo vlot weg leest.

Ik heb geen ervaring met dieren. Ik heb niet eens huisdieren. Ik rijd eens per week paard en dat is het. Dokter Pol leert je zo waanzinnig veel over dieren, niet normaal. Over de geboortes van kalveren, veulens, dat stieren levensgevaarlijk zijn en ga zo maar door. Stieren kunnen zelfs dodelijk zijn. Nooit geweten. Er is wel iets waar je rekening mee moet houden tijdens het lezen van Dokter Pol. Ben je snel van streek, of heb je geen sterke maag, dan is dit boek misschien niet zo verstandig voor je. Jan Pol gaat soms heel diep in op de details, wat heel leerzaam is, maar niet zo lekker als je bijvoorbeeld snoept tijdens het lezen. Ik kan prima tegen dit soort dingen, maar soms had ik ook zo mijn “gadver” momentjes. Wil je het boek toch lezen? Ga er dan niet te snel doorheen. Ik zou niet een hoofdstuk per dag lezen, want de hoofdstukken zijn erg lang. Als het je teveel wordt, lees dan steeds een plukje van 20-30 bladzijden en leg het boek dan even weg.

Ondanks dat het boek vlot wegleest en ik er prima tegen kan, ging het lezen toch minder snel dan verwacht. Dit kwam mede door mijn scriptie die ik destijds aan het schrijven was. Daarnaast moest ik Dokter Pol soms toch even wegleggen voor andere dingen omdat, zoals gezegd, het soms wel een beetje heftig werd. Al met al een heel leerzaam boek.

Heb jij Dokter Pol al gelezen?

Leesplanning voor de komende maanden

Ik ga toch maar overstag en ga een leesplanning maken. Ik vond nooit dat dat nodig was, maar met twee leesclubs en YALFest en een enorme stapel ongelezen boeken vrees ik toch dat het moet. Benieuwd hoe ik dit ga aanpakken? Hieronder volgt mijn planning voor de maanden november tot april. Deze planning is natuurlijk een schatting, want ik weet nooit wat er tussen komt of hoe snel ik lees. Tevens zijn nog niet alle auteurs voor YALFest aangekondigd en/of alle boeken uit gekomen. Ook weet ik niet wat ik met de twee leesclubs ga lezen.

November

Op dit moment lees ik Waar Het Licht Is voor een leesclub en De Tweede Dochter van Jodi Picoult als tweede boek. Ik ben al verder in Waar Het Licht Is, dus die hoop ik binnenkort uit te krijgen. Ik hoop dit weekend ook even flink te sprinten in De Tweede dochter.

What’s next? In ieder geval Cel 7. Ik wil het boek nog lezen nu de hype rondom dit boek nog zo vers en groot is. Ik heb eens geen zin om als spuit 11 er nog even achteraan te komen met mijn recensie. Daarnaast staat Onverschrokken al sinds YALFest 2017 te wachten. Ik las net dat het vervolg in februari 2018 uit komt, dus ik moet echt opschieten! Deze maand gaat er ook nog een boek van Sarah Pinborough gelezen worden. Welke van de twee hangt even af van de volgende leesclub van de virtuele boekenclub. Ik wil ze allebei snel lezen, want Sarah komt naar YALFest. Ik heb in ieder geval al aangegeven dat ik heel graag één van haar boeken wil lezen en bespreken en ik heb zo’n vermoeden dat het Wat Jij Niet Ziet gaat worden. Tevens wil ik ook nog Dagboek Van Een Getuige en Een Van Ons Liegt proberen te lezen deze maand. Dit allemaal in combinatie met een luisterboek, maar welke dat precies gaan worden weet ik nog niet. Ik vermoed Ik Reis Alleen en/of De Afstand Tussen Jou En Mij.

December

Deze maand wil ik in ieder geval het andere boek van Sarah Pinborough gaan lezen in verband met YALFest. Daarnaast wil ik de thriller van het jaar, Ragdoll, gaan lezen. Ik moet de thriller van het jaar natuurlijk wel in het betreffende jaar gelezen hebben toch? Afhankelijk van welk boek we met de Leidse leesclub gaan lezen, komt die ook op de planning voor december. De ongelezen boeken van november schuiven natuurlijk op. Eigenlijk mag ik even geen boeken meer kopen van mezelf dit jaar, maar ik vrees dat ik die regel toch even moet overtreden. En wel voor De Nieuweling van Taran Matharu. Hij komt ook naar YALFest en ik wil wel iets van hem hebben gelezen. Daarnaast wil ik wat andere boeken lezen die al langer staan te wachten. Denk bijvoorbeeld aan DIMILY, Lara Jean en Als Je Het Licht Niet Kunt Zien.

Januari

In januari wil ik in ieder geval iets gelezen hebben van Tahereh Mafi. Blossom Books gaat van januari tot en met maart de #Mafimaanden organiseren, dus ik wil de Touching Juliette serie over deze drie maanden gaan verdelen. Daarnaast wil ik de novella van The Jewel gaan lezen. Het kan best zijn dat dit al eerder lukt, maar in ieder geval deze maand. Het is mij nog niet helemaal duidelijk wanneer Everless van Sara Holland uit komt. Ik lees op Hebban januari, maar op de site van Blossom Books februari. In het kader van “lezen voor YALFest”, wil ik dat boek direct lezen als het uit komt. Voor nu zet ik hem op januari. Verder wil ik beginnen met de serie van De Vrouwen Van Kasteel Deverill. Staat ook op de planning. En ook al heel lang. Dit zijn dikke boeken, dus gevaar van uitstel ligt op de loer.

Februari

Ik ga deze maand weer verder met de Touching Juliette serie en ga verder lezen wat ik wil of eerder niet aan toe kwam. Oja en ik ga dan eindelijk eens beginnen in De Glazen Troon. In maart ga ik namelijk op vakantie en dan wil ik de rest van de serie gaan luisteren. Aangezien ik het eerste deel al een tijdje als ebook heb, vind ik het zonde om deze niet eerst even te lezen. Voor de rest kan ik nog niet echt iets inplannen. Als ik De Nieuweling goed vind, ga ik verder met De Edele. Zo niet, dan is het helaas pindakaas, maar doe ik dat niet.

Maart

Deze maand ga ik wederom verder met de Touching Juliette serie en “lezen voor YALFest indien mogelijk. Ook ga ik dan diehard De Glazen Troon luisteren. En op vakantie, dus watt ik dan ga lezen, zie ik dan wel. Oh jeetje, vergeet ik toch helemaal Alter ego van Marissa Meyer! Die komt als het goed is in maart naar Nederland, dus haar nieuwste boek moet ik natuurlijk voor die tijd hebben gelezen. Misschien kan ik echt niet langer wachten en doe ik het in januari of februari, maar in ieder geval in maart.

April

In de eerste week van april ben ik nog op vakantie, dus weet ik niet wat ik ga lezen. Deze maand wil ik de boeken gaan lezen die ik nog niet heb gelezen voor YALFest. Allesbehalve OK van Laura Steven is daar één van gezien die pas in maart/april verschijnt. Verder zie ik wel waar ik zin in heb.

Heb jij een leesplanning gemaakt voor de komende maanden?

Wrap-up | Oktober 2017

Wrap-up | Oktober 2017

Oktober is voorbij, hallo herfst! Zoals iedere maand is het ook nu weer tijd voor een wrap-up. En deze is stiekem best wel een beetje speciaal, want het is mijn 100e blogpost! Maar wat heb ik deze maand nog meer uitgespookt behalve het toewerken naar deze 100e blogpost? Nou, dit.

1-7 oktober

Deze week heb ik niet superveel spectaculairs gedaan. Ik mocht 25 uur geen vitamine C en ik had een meet & greet met werkgevers in Amsterdam. Tussendoor las ik verder in Piep Zei De Muis, welke ik aan het eind van deze week uit kreeg. Klik hier voor mijn recensie. Daarnaast las ik Wat Jij Niet Ziet van Eric Lindstrom. Deze las ik ook meteen maar even uit en de recensie kun je hier lezen. Vervolgens begon ik dan eindelijk in Hof Van Vleugels En Verwoesting en pakte ik Om Wie Je Bent van Aaltje van Zweden er ook nog even bij.

8-14 oktober

Deze week had ik eindelijk weer eens een boekig event. Ik ging naar de YA borrel van Uitgeverij Q bij Boekhandel H. De Vries in Haarlem. Tijdens deze borrel werd ook de uitslag van de schrijfwedstrijd van Uitgeverij Q bekend gemaakt. De winnaar is Joanny van Craving Pages. Haar boek zal in 2018 worden uitgegeven door Uitgeverij Q. Daarnaast las ik deze week Om Wie Je Bent uit. Klik hier voor mijn recensie. Tevens ging ik verder in Hof Van Vleugels En Verwoesting en begon ik in De Hemel Begint Bij Je Voeten. En uiteraard was deze week de release van Schildpadden Tot In Het Oneindige. Yay, eindelijk! Toevallig was op de releasedatum van het nieuwe boek van John Green ook nog de release van iets anders: De Virtuele boekenclub. We bespraken Cinder. Oja, en ook Riverdale is weer terug, nog meer leuks! Dat ik 25 uur geen suiker mocht, inclusief natuurlijke suikers, is minder leuk, maar nemen we maar voor lief.

15-21 oktober

En toen, opeens, was daar de zomer. Heerlijk lunchen op het terras, in een zomerbroek en met korte mouwen. En zonder jas. Wie had dat nou gedacht zo halverwege oktober, terwijl de blaadjes van de bomen vallen? Op maandag heerlijk op het balkon gelezen, voor de laatste keer dit jaar. Deze week moest ik afscheid nemen van Feyre, Rhys en alle anderen, want Hof Van Vleugels en Verwoesting was uit. De recensie verschijnt op 10 november. Ik ging verder in De Hemel Begint Bij Je Voeten, ik ging nog een keer uit eten en ik begon in Schildpadden Tot In Het Oneindige van John Green. Die las ik twee dagen later uit en ik schreef mijn recensie. Uiteindelijk begon ik ook nog in de nieuwste Tess Gerritsen, Ik Weet Een Geheim.

22-28 oktober

Zondag 22 oktober reed ik voor de lol weer eens een dressuurwedstrijdje. Ik eindigde als 6e van de 8. Verder werd het echt herfst en mocht ik 25 uur geen granen en gluten. Pfffff, wat een drama was dat. Overal zit wel iets van granen in. Maar goed, het was gelukkig maar 25 uur. Ik las De Hemel Begint Bij Je Voeten uit en mijn recensie vind je hier. Ik begon in Rode Koningin in verband met een leesclub op 12 november en ik las Ik Weet Een Geheim uit. De recensie van die laatste lees je hier. Daarnaast begon ik eindelijk aan een project wat ik al een paar maanden voor me uit schuif. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik er steeds niet aan toe kwam. Harry Potter herlezen, maar dan in het Engels. Deze week ben ik gestart in Harry Potter and The Philosopher’s Stone en ik was echt zo veel vergeten!

29-31 oktober

Ik heb het opgegeven met Rode Koningin, want ik kwam er echt niet doorheen. Er gaat nog een artikel met onderbouwde uitleg hierover komen. Ik ben begonnen in Ach Moedertje van Hugo Borst (wordt niet gerecenseerd) en die is ook uit. Datzelfde geldt voor Harry Potter and The Philosopher’s Stone. Ik ben begonnen in Waar Het Licht Is van Jennifer Niven. Dit boek stond al heel lang op de planning, maar het kwam er steeds niet van. Op 21 november hebben we de volgende editie van de Virtuele Boekenclub en daarvoor gaan we dit boek lezen. Dus uitstellen kan niet meer. Daarnaast begon ik ook eindelijk in De Tweede Dochter van Jodi Picoult. Dat boek ligt zo mogelijk nog langer op mijn TBR, welgeteld een jaartje of 2.

Kortom, een goede leesmaand dus. Hoe was dat voor jou in oktober?

Bookhaul | Oktober 2017

Bookhaul | Oktober 2017

Het is oktober en volop herfst. Het perfecte seizoen om te lezen dus. En om boeken aan de collectie toe te voegen. Dat laatste heb ik ook gedaan, hetzij in mindere mate dan lezen. Hieronder zal ik mijn nieuwste aanwinsten op een rijtje zetten. Zoals gebruikelijk kun je op de linkjes klikken om direct naar het boek te gaan.

Bookchoice

Kort maar krachtig, deze maand heb ik geen boeken uit het Bookchoice pakket gehaald.

Gekocht

Daar tegenover staat dat ik wel een aantal boeken heb gekocht. Ook al zijn dat er ook niet zo gek veel. Laten we beginnen met John Green. John domineert mijn bookhaul, met maar liefst twee boeken. Ten eerste kwam op 10 oktober zijn nieuwste boek Schildpadden Tot In Het Oneindige uit. Natuurlijk heb ik deze gekocht. Tevens kwam ik tot de ontdekking dat oude boeken van Green weer (opnieuw?) zijn uitgebracht als eBook. Het Grote Misschien had ik al gelezen, maar naar Will Grayson, Will Grayson zocht ik al een jaar. Deze was nog niet in het Nederlands verkrijgbaar als ebook. Ik hoop van harte dat Negentien Keer Katherine ook nog opnieuw wordt uitgegeven, want die zoek ik ook nog.

Op 13 oktober begon Hebban met het bekendmaken van de shortlists van de Hebban Awards. In de categorie “beste thriller” stonden boeken waarvan ik er een aantal op mijn TBR heb gezet. Eentje daarvan was in de aanbieding. Dit boek was Schemerzone van Hilde Vandermeeren. Dit boek eindigde op de elfde plaats bij de Hebban Awards. Toch spreekt het boek me aan.

Een boek waar de meeste bloggers het nu over hebben is Cel 7 van Kerry Drewery. De recensies zijn stuk voor stuk goed, dus ik werd nieuwsgierig. Toen dit boek werd verwacht wist ik niet of ik het zou kopen. Zo zie je maar wat recensies kunnen doen voor een boek.

Als laatste een splinternieuw boek. Astrid Holleeder dropte afgelopen vrijdag plotseling het vervolg op Judas, Dagboek Van Een Getuige. Ik las Judas in één ruk uit, dus dit boek kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Een korte haul, maar ik wil proberen iets meer van mijn TBR weg te werken. Ik weet niet of er daarom in november een haul zal komen. Er komen zeker wat boeken uit, maar in december doe ik mee met twee lootjes waarbij ik boekenbonnen/iTunes kaarten op het lootje heb staan, dus ik wacht even met nieuwe boeken. Ik wil echt even uit de collectie lezen nu. Daarnaast heb ik nog een hele lijst met luisterboeken klaarstaan. Zal het me lukken om er een flink aantal te luisteren/lezen? Je kunt het antwoord op die vraag altijd vinden in mijn maandelijkse wrap-ups.

Uit De Oude Doos: A. F. Th. van der Heijden – Tonio

Uit De Oude Doos: A. F. Th. van der Heijden – Tonio

© Foto: De Bezige Bij

Vandaag bespreek ik een boek waarvan ik hele hoge verwachtingen had, gezien het verfilmd is, maar wat me even vies tegenviel. Een dikke pil met de titel Tonio.

Gelezen in: 2016

Samenvatting van het boek

Als hun zoon Tonio overlijdt na een verkeersongeluk in het centrum van Amsterdam, zijn zijn ouders Adri (A. F. Th. van der Heijden) en zijn vrouw Mirjam kapot van verdriet. Beiden zijn schrijvers en verwerken hun verdriet op een andere manier. Adri besluit een boek over Tonio te schrijven, een requiem roman.

Leeservaring

Ik hoorde voor het eerst over Tonio toen het boek net uit was. Dat was geloof ik 2011 of 2012. Ik las het niet, had er geen behoefte aan. Toen het boek in 2016 verfilmd werd en het boek ook nog eens voor een prikkie te koop was, besloot ik het toch eens op te pakken. Ik verwachtte er zo doorheen te vliegen. Nou, jammer joh, verkeerd gedacht. Ik heb er ruim een maand over gedaan om me door deze dikke pil heen te werken.

Het verdriet van de ouders is door het hele boek heen duidelijk te voelen. Het boek begint bij de geboorte van Tonio en bevat daarna nog vele flashbacks. Het grootste gedeelte speelt zich af in het jaar na het overlijden van Tonio. Even los van het emotionele verhaal, de schrijfstijl was zwaar. Te zwaar naar mijn zin. De zinnen zijn vaak lang, er stonden soms moeilijke woorden in en het verhaal was vaak langdradig. Ik snap heel goed dat Van der Heijden zijn diepste gevoelens kwijt wilde door middel van het schrijven van Tonio, en ik snap ook heel goed dat het een aandenken aan hem moet zijn, maar het had zeker honderd bladzijden korter gekund. Mijn favoriete gedeelten van het boek waren de flashbacks en anekdotes, deze waren makkelijk te lezen en prima te behappen. Het idee van een requiem roman is zeker wel goed uit de verf gekomen. Ik weet natuurlijk niets van de verkoopcijfers en of het een breed publiek aanspreekt, maar voor literatuur liefhebbers is Tonio een must om te lezen.

Ik werd uit mijn comfort zone gesleurd, dat zeker. Alleen was het wat mij betreft een beetje mislukt. Ik zou niet snel ander werk van A. F. Th. Van der Heijden oppakken na het lezen van Tonio. Ik ben bang dat het net zo zwaar en literair is. Tonio werd voor mij soms best wel even worstelen en zuchten. Gewoon omdat het vaak zo ongelooflijk langdradig was. Ja maar je hebt toch ook ACOWAR gelezen en die is toch nog dikker? Ja, dat klopt. Maar dat is niet zo’n zware kost als Tonio en zit boordevol actie. Mijn recensie van ACOWAR kun je overigens op 10 november lezen. Heb ik de film gezien? Nee, en dat hoeft voor mij ook niet. Ik heb Tonio toch gewaardeerd met drie sterren, omdat het idee wel goed uit de verf is gekomen. Ook al was het soms een worsteling en viel ik soms in slaap.

Recensie: Tess Gerritsen – Ik Weet Een Geheim

Recensie: Tess Gerritsen – Ik Weet Een Geheim

© Foto: Bol.com

We hebben er een aantal jaar op moeten wachten, maar in september was het dan zover: een nieuw boek in de Rizzoli & Isles serie. En man, wat keek ik hier naar uit! Ik had deze ook al sinds het kon in de pre-order staan. Maar toch lukte het me nu pas om dit boek te lezen.

Samenvatting van het boek

In Boston vindt een reeks gewelddadige moorden plaats. Als er een slachtoffer wordt gevonden bij wie de ogen zijn uitgesneden, onderzoeken Jane Rizzoli en Maura isles de zaak. Snel worden er meerdere slachtoffers gevonden. Wat hebben deze moorden met elkaar te maken? En wat heeft Holly Devine er mee te maken? Lukt het Maura om afstand te houden van Daniel, de pastoor waar ze gevoelens voor heeft? En lukt het haar om afstand te houden van Amalthea Lank, die op sterven ligt en die iets verbergt? Lukt het Jane om de moordenaar op tijd te vinden?

Mening

Voordat ik begon met lezen, had ik al andere recensies van Ik Weet Een Geheim gelezen. Deze recensies waren niets dan lovend, zoals ik eigenlijk al had verwacht. De Rizzoli & Isles serie is wat mij betreft immers het beste werk van Tess Gerritsen. Heerlijke pageturners, die van begin tot eind spannend en mysterieus blijven.

Het eerste hoofdstuk gaat over Holly, die op de begrafenis van Sarah is. Meteen zijn daar de eerste vragen. Wat is er gebeurd, wie is Holly en waarom doet ze zo vreemd? Haar gedrag is nou niet echt normaal te noemen. Later blijkt dit eerste hoofdstuk nog heel belangrijk te worden. Wat de link is, kan ik niet verklappen, want dan geef ik bijna het hele boek weg.

Zoals we van Gerritsen gewend zijn, is het twaalfde deel in deze serie weer een hele fijne thriller. Tess Gerritsen heeft goede medische kennis. Dat ze vroeger arts is geweest, is duidelijk terug te zien. Dat maakt het verhaal ook zo geloofwaardig. Tevens komt er een ander fenomeen in voor wat we de laatste tijd veel terugzien. Het Boston P.D. krijgt te maken met omstanders die beschuldigingen van politiegeweld naar het hoofd van het team slingert. Daarnaast wordt er gefilmd en gedreigd met het uploaden van de beelden op YouTube. Dit soort wendingen maakt het verhaal eigentijds en daardoor prettig om te lezen. En wat was het toch zenuwslopend! Want wie is nou de dader? Ik ben meerdere keren op het verkeerde been gezet, wat bij een thriller hoort. Maar deze plottwist had ik echt niet zien aankomen.

De schrijfstijl is weer zeer prettig. Wel heb ik het gevoel dat het boek door een Vlaming is vertaald. Helemaal niet erg, maar soms staan er dingen in die ik eerder in het Vlaams herken dan in het Nederlands. Er stond ergens in het boek “opnemen”, waar “afnemen” zou moeten staan. Zo zijn er nog wel meer voorbeelden. Dit was absoluut niet storend, maar wel opvallend.

Eindoordeel

Ik Weet Een Geheim is een boek zoals we dat van Tess Gerritsen gewend zijn, een fijne pageturner met plot twists, dwaalsporen, een goede medische achtergrond en een hoop spanning. Ik heb het gevoel dat deze zaak nog niet is afgesloten. Dit gevoel kreeg ik terwijl ik de laatste hoofdstukken las. Ik ben benieuwd naar het vervolg en kan niet wachten. Ik geef Ik Weet Een Geheim een dikke vette vijf sterren.

Recensie: Jandy Nelson – De Hemel Begint Bij Je voeten

Recensie: Jandy Nelson – De Hemel Begint Bij Je voeten

© Foto: Bol.com

Een aantal maanden geleden las ik Ik Geef Je De zon van Jandy Nelson. Mijn recensie van dit boek kun je hier lezen. Ik vond het dus tijd worden om haar andere boek ook te lezen, maar maakte dit verhaal de hoge verwachtingen die ik had waar?

Samenvatting van het boek

Als Bailey Walker, de zus van de zeventienjarige Lenny Walker, plotseling overlijdt, is Lenny in diepe rouw. Zij en Bailey waren heel erg close en Lenny was gewend om altijd in Bailey’s schaduw te staan. Nu moet ze leren omgaan met de aandacht die ze krijgt. Onder andere met de aandacht van twee jongens. De een begrijpt haar verdriet, de ander biedt haar troost. Toby is het vriendje van Bailey, Joe is de stralende nieuwe jongen op school. Lukt het Lenny om met de aandacht van beide jongens om te gaan en voor wie zal ze uiteindelijk vallen?

Mening

Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen: mijn verwachtingen kwamen niet uit. Allesbehalve zelfs. De Hemel Begint Bij Je voeten begint best aardig, met een introductie van het verhaal. Deze introductie is niet langdradig, gelukkig maar. Het werd al snel duidelijk waaraan Bailey was overleden. Echter, het verhaal werd al snel traag, oppervlakkig en saai. Net als de personages in Ik Geef Je De Zon zijn ook de personages in dit boek een beetje alternatief en heel erg kunstzinnig. Daarnaast is de schrijfstijl prettig om te lezen.

Maar nu komt het, de reden waarom mijn verwachtingen absoluut niet werden waargemaakt. Het verhaal bleef op hetzelfde tempo doorkuieren. Er gebeurde niet veel. Lenny wordt verliefd op jongen A, zoent vervolgens met jongen B, vindt dat dat niet meer moet gebeuren, gaat vervolgens weer verder met jongen A, gaat weer de mist in, gaat weer terug naar de andere jongen, jongen betrapt haar enzovoorts. Dat is eigenlijk het hele boek. Er spelen nog meer dingen een rol, maar die zijn eigenlijk ondergeschikt en bijzaak. Ik irriteerde me echt mateloos aan Lenny. Haar gedrag, het feit dat ze de daad niet bij het woord voegt en last but not least het getouwtrek tussen haar en de jongens. Mijn god, ik heb zelfs tegen haar geschreeuwd toen ze weer eens de mist in ging. Zo gefrustreerd was ik.

Waarom ik het boek dan uit las? Nou, wel hierom. Toen ik Ik Geef Je De Zon las, vond ik het boek eerst ook helemaal niets. Op een gegeven moment kwam er echter een omslagpunt en het boek eindigde met een waardering van vier sterren. Ik hoopte door deze ervaring dat De Hemel Begint Bij Je Voeten ook zo’n omslagpunt had. Nee dus. Het verhaal was zo voorspelbaar als maar zijn kan. Echt waar, ik heb meerdere keren op het punt gestaan om het maar op te geven met dit boek, maar ik durfde niet. Wat nou als dat omslagpunt wel kwam? Dan miste ik het. Het boek is niet slecht geschreven, integendeel. Jandy Nelson heeft een prettige schrijfstijl. Het luisterboek luisterde ook makkelijk weg. Het verhaal was gewoon te oppervlakkig en ik miste een twist.

Eindoordeel

Je zult begrijpen dat De Hemel Begint Bij Je Voeten geen hoge waardering zal krijgen. Ik heb heel lang getwijfeld of ik het slechts één ster zou geven, maar daar doe ik de fijne schrijfstijl van Jandy Nelson absoluut geen recht mee. Mede daarom geef ik het twee sterren. Ik miste de twist, had een bloedhekel aan de driehoeksverhouding, irriteerde me mateloos aan Lenny en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik zal dit boek niet snel aanraden, in tegenstelling tot Ik Geef Je De Zon. Het verhaal is oppervlakkig en zo voorspelbaar als het maar zijn kan. Ik wist al vrij snel voor welke jongen Lenny uiteindelijk zou vallen. Misschien vind jij het wel een goed boek, dat kan uiteraard. Maar De Hemel Begint bij Je Voeten is niets voor mij. Ik hoop dat Jandy Nelson wel verder blijft schrijven, maar dan wel zo’n boek als Ik Geef Je De Zon. Ook al is dat boek bijna niet te overtreffen.

Heb jij wel eens in een driehoeksverhouding gezeten?

Uit De Oude Doos: Saskia Noort – De Eetclub

Uit De Oude Doos: Saskia Noort – De Eetclub

© Foto: Bol.com

Deze maandag ga ik met jullie terug naar het jaar 2014. In dat jaar las ik onder andere het boek De Eetclub van Saskia Noort. De film had ik jaren eerder al eens in de bioscoop gezien, maar het boek stond nog ongelezen in mijn kast, te verstoffen.

Samenvatting van het boek

Als Karen en haar gezin verhuizen kent ze niemand in de buurt. Op de school van de kinderen ontmoet ze Hanneke, die haar voorstelt aan de meiden van de eetclub. Het lijkt allemaal zo gezellig. Maar opeens gebeuren er vreemde dingen en vallen er doden. Het begint allemaal met een grote brand. Wie zit hier achter en wat was het motief?

Leeservaring

Omdat ik de film eerder zag dan ik het boek las, wist ik al een beetje wat ik kon verwachten. Vaak wijken boekverfilmingen af van het boek, zo ook deze. Gebeurtenissen vinden in een andere volgorde plaats en er zijn dingen uitgeknipt. Toch blijft de essentie van het verhaal behouden.

Er heerst een constante spanning in het boek. Van begin tot eind wil je weten wat er aan de hand is. Het boek begint bij de belangrijkste gebeurtenis, de brand, en met terugwerkende kracht kom je er achter wat er allemaal aan vooraf ging. Hierdoor wordt er een constante spanningsboog gecreëerd, want je blijf je afvragen wat er allemaal is gebeurd en wie toch verantwoordelijk is voor de mysterieuze dingen die gebeuren. Eén ding is wel duidelijk, eens een lid van de eetclub, altijd een lid van de eetclub. Het is ook duidelijk dat het niet zo gezellig is als het op het eerste gezicht lijkt.

Kortom, een fijne thriller van eigen bodem. Heb je hem nog niet gelezen? Dan raad ik je aan om dat te doen. Er is ook een vervolg op De Eetclub: Debet. Dit vervolg is ook zeker een aanrader, want hier komt nog veel meer aan het licht.

Wat is jouw favoriete thriller van Nederlandse/Vlaamse bodem?

Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

© Foto: Uitgeverij Gottmer

Zes jaar hebben we er op moeten wachten en op 10 oktober was het dan eindelijk zo ver: het nieuwe boek van John Green was dan eindelijk daar. En wat voor een! Lange tijd was alles rondom dit boek een mysterie. De cover, de korte inhoud, alles. Het was het zes jaar wachten meer dan waard en ik ga jullie even haarfijn uitleggen waarom.

Samenvatting van het boek

Multimiljardair Russell Pickett verdwijnt vlak voor zijn arrestatie. Wie hem vind door middel van het geven van de gouden tip, wordt beloond met honderdduizend dollar. Aza Holmes en haar beste vriendin Daisy besluiten zich in het avontuur te storten en hem te vinden. Aza is een meisje met een angst- en dwangstoornis, terwijl Daisy een gigantische Star Wars fan is en ook fanfictie schrijft. De zoektocht naar Pickett brengt hen bij Davis, wie Aza nog van vroeger kent. Langzaamaan bloeit er iets tussen hen. Lukt het Aza om haar angstgedachten het hoofd te bieden en zullen Aza en Daisy de miljardair vinden?

Mening

Net als in bijna al zijn andere boeken begint John Green met een erg mysterieus hoofdstuk. In het begin van het eerste hoofdstuk dacht ik echt dat ik het verkeerde boek aan het lezen was. Gelukkig veranderde dit snel en werd al snel duidelijk dat je in Aza’s gedachtespiraal zat. Deze gedachtes voerden de boventoon in het hele boek, wat eigenlijk heel verhelderend was. Ik kan me echt niets voorstellen bij en angst- en dwangstoornis of andere psychische problemen. Green geeft in Schildpadden Tot In Het Oneindige een duidelijk en ongecensureerd in kijkje in het hoofd van iemand die zo’n stoornis heeft. Natuurlijk is de uiting van angst- en dwanggedachten voor iedereen anders, maar door middel van Aza’s verhaal en oneindige gedachtes begrijp ik het wel beter. Hoe verschrikkelijk benauwend zulke gedachtes kunnen zijn.

Wat ik een beetje jammer vond is dat Daisy me irriteerde. Ze is enorm aanwezig en heeft het continu over Star Wars. In ieder geval het grootste deel van de tijd. En het lag er dik bovenop dat zij echt uit is op die honderdduizend dollar. Gadver. Daarnaast was er nog Davis. Ik vond hem oppervlakkig. Je leerde hem niet echt goed kennen in het verhaal. Waar ik wel blij van werd was dat het eens geen zoetsappig liefdesverhaal was. Natuurlijk komt de liefde er in voor, maar het gaat niet over rozen. De schrijfstijl van het boek is typisch voor John Green, maar het is geen trucje. John Green weet je constant geboeid te houden en valt qua schrijfstijl nooit in herhaling. Ieder boek is uniek en hij weet dat toch maar weer mooi voor elkaar te krijgen, ook al zijn de verwachtingen torenhoog.

Eindoordeel

Schildpadden Tot In Het Oneindige is een typisch John Green boek, maar toch ook weer niet. Het verhaal voert niet de boventoon. Natuurlijk is het er wel, maar het inkijkje in de angst- en dwangstoornis van Aza is het belangrijkste. Ik denk dat dit boek een goede manier kan zijn om het stigma rond psychische problematiek te helpen doorbreken gezien je een realistisch en ongecensureerd beeld ervan krijgt. Het is absoluut niet opgeleukt of afgevlakt. Dat maakt Aza zo echt en puur, en met haar het hele boek. Schildpadden Tot In Het Oneindige krijgt van mij een mooie 4 sterren, of eigenlijk 4,5. God, ik wou dat dat kon op Goodreads en Hebban!

Deze keer sluit ik niet af met een vraag, maar met een aanbeveling. Alsjeblieft, lees dit boek!

Albumrecensie: Pink – Beautiful Trauma

Albumrecensie: Pink – Beautiful Trauma

© Foto: Wikipedia

Vandaag ga ik iets nieuws proberen. De ondertitel van mijn blog luidt “About books and more”, maar tot op heden blogde ik eigenlijk uitsluitend over boeken. Daarnaast luister ik ook veel muziek, dus werd het tijd om de “more” aan mijn blog toe te voegen. Ik ga dit onverwachts doen, niet gepland. En met terugwerkende kracht wat betreft andere albums. Het eerste album wat ik ga bespreken is Beautiful Trauma van Pink.

We hebben er vijf jaar op moeten wachten, maar afgelopen vrijdag was het nieuwe album van Pink dan eindelijk daar. Ik ga alle tracks op volgorde langs en vertel er iets over. Aan het eind geef ik het album een waardering, net als bij boeken. Dit doe ik ook op dezelfde manier, met 1-5 sterren.

Tracklist

1. Beautiful Trauma

Dit is de openingstrack en de titeltrack van het album. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me meteen een beetje in Disney sferen begeef bij het horen van dit nummer. Ook stiekem een beetje in de kerstsfeer. Maar het is alles behalve dat. Een lekker catchy liedje, een goede opening van het album.

2. Revenge (feat. Eminem)

Dit is een track zoals we Pink kennen. Grof, een beetje sarcastisch en boos. Daarnaast laat ze zien dat ze ook best wel kan rappen. Tevens hoor je de goeie ouwe Eminem ook op dit nummer. En ook hij is zoals we hem hebben leren kennen.

3. Whatever You Want

Dit is ook zo’n typische Pink track die het zeker ook goed zal doen als single. Niet te rauw, maar wel lekker catchy. Het hangt een beetje tussen een ballad en een uptempo popliedje in. Heerlijk.

4. What About Us

Deze kennen we natuurlijk al, de hit die ze nu heeft. Een goed, catchy liedje, die voldoet aan de huidige muziektrends.

5. But We Lost It

De eerste echte ballad op dit album en meteen ook een van de beste. Het is een ballad die gaat over een verbroken relatie, maar het is niet zo’n typische, super slome song.

6. Barbies

Dit nummer gaat over opgroeien en de moeilijkheden die het met zich meebrengt. Het is een catchy ballad, met een beetje een beat. Dit nummer heeft meer power dan een ballad.

7. Where We Go

En we gaan weer verder naar een catchy nummer. Deze blijft gegarandeerd hangen. Zo eentje die zich in je hoofd nestelt en er amper meer uit gaat. Zou het live goed doen, maar ook als single.

8. For Now

Weer een nog net niet ballad. Het nummer heeft meer power dan een ballad. De coupletten zijn langzaam, de refreinen pittig. Het gaat ook over een gebroken hart. Vals mee krijsen gegarandeerd.

9. Secrets

Haal die voetjes maar weer van de vloer, want hier is Secrets. Weer zo’n lekker catchy liedje. Zal het ook prima doen in de charts. Niet mijn meest favoriete liedje, maar zeker niet slecht.

10. Better Life

Aan dit liedje moest ik heel erg wennen. Ik wist niet zo goed wat ik er in eerste instantie van moest vinden. Het heeft een beetje een R&B vibe, wat niet helemaal mijn ding is. Maar toch vind ik het hier niet zo erg, omdat het toch meer naar pop neigt.

11. I Am Here

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde zat ik in de bus. Niet zo’n goede timing. Dit nummer is weer heel catchy. De coupletten zijn langzamer, maar je voelt duidelijk een climax. Het eerste gedeelte van het refrein bouwt ook nog op, maar het tweede gedeelte gaat los. Ik denk dat tijdens een concert de hele zaal hier op staat te springen. Deze opbouw houdt het hele liedje stand.

12. Wild Hearts Can’t Be Broken

Nog een powerballad. Ik snap de plaats op het album wel, maar daarna had het album beter afgelopen kunnen zijn. Dit nummer was een prima laatste nummer geweest.

13. You Get My Love

Absoluut mijn minst favoriete nummer van dit album. Wat mij betreft had het er niet op gehoeven. Het is weer een ballad, maar deze keer een typische. Ik vind het echt een saai en sloom nummer. Toch wil ik wel even de vocalen van Pink aanstippen, want man, wat een bereik heeft ze!

Eindoordeel

Dat Beautiful Trauma in veel landen ter wereld op nummer 1 staat snap ik wel. Het is een album wat niet snel gaat vervelen, met heel veel goede, lekkere nummers er op. Ik waardeer het met 4,5 sterren. Ik hoop dat die Europese tour snel wordt aangekondigd!

Wat vind jij van Beautiful Trauma?