Recensie: Marissa Meyer – Alter Ego (Renegades #1)

Recensie: Marissa Meyer – Alter Ego (Renegades #1)

© Foto: Bol.com

Er zijn van die boeken waarbij je na aankondiging al meteen hartstikke nieuwsgierig naar bent. Voor mij gold dit voor het nieuwe boek van Marissa Meyer, Alter Ego. Ik ben een groot fan van The Lunar Chronicles, dus dit moest wel net zo goed zijn toch?

Samenvatting van het boek

Nova leeft in een wereld die bestaat uit superhelden en superschurken. Zij behoort tot de Anarchisten, de superschurken. Tijdens de jaarlijkse Rebellenparade wil zij samen met de andere Anarchisten de Raad uitschakelen. Echter, alles loopt anders dan verwacht en Nova is vastbesloten het karwei af te maken. Hierdoor moet ze een dubbelleven leiden en draagt ze een groot geheim met zich mee. Aan de andere kant is daar Adrian, een superheld. Ook hij heeft een groot geheim. Door een gebeurtenis komen Nova en Adrian elkaar tegen. Lukt het hen beiden hun geheime identiteit geheim te houden? Tevens wordt alles wat Nova dacht te weten aan het wankelen gebracht. Lukt het haar om af te maken waar ze aan begonnen was?

Mening

Ik zou liegen als ik niet zeg dat ik een beetje zenuwachtig was voor dit boek. The Lunar Chronicles behoort tot een van mijn favoriete series en Marissa haar andere boek, Harteloos, viel me heel erg tegen. Ik besloot met een frisse blik in het boek te duiken en het absoluut niet met The Lunar Chronicles te vergelijken. Dat kan ook bijna niet, want de wereld van Alter Ego is heel anders. In het begin moest ik daar zeker aan wennen. In de eerste paar hoofdstukken was de lijst met personages, welke voorin het boek zit, absoluut onmisbaar. Wie was nou ook alweer Sketch en wat is zijn/haar echte naam en wat is zijn/haar gave? Die vraag keerde de eerste paar hoofdstukken continu, bij ieder personage, terug. Lastig hoor, die alter ego’s.

Toen ik eenmaal in het boek zat, had ik de lijst met personages ook niet meer nodig. Het verhaal begon zich te vormen en ik kon alle alter ego’s en bijbehorende personages en gaven een stuk makkelijker aan elkaar koppelen. Alter Ego begon te lezen als een trein. Marissa Meyer heeft nou eenmaal een hele fijne schrijfstijl waar je niet omheen kunt. Daar houdt de vergelijking met The Lunar Chronicles ook wel mee op. Of nee wacht, nog één dingetje. De vertaling. De vertaler van Alter Ego is dezelfde als die van The Lunar Chronicles en dat is een erg fijne bijkomstigheid. Zo blijft de schrijfstijl van Marissa ook in het Nederlands constant en blijven haar boeken dezelfde hoge kwaliteit houden.

Genoeg over de schrijfstijl en vertaling, door naar het verhaal. In het eerste hoofdstuk zat al direct actie. Niet eens even een inleiding ofzo, maar BAM! Dit vond ik heel erg fijn, hierdoor werd ik meteen in het verhaal van Nova gezogen. Bij het eerste hoofdstuk vanuit Adrian zijn perspectief kwamen direct al de eerste vragen. Die vragen bleven knagen, waardoor ik echt door wilde lezen. Toen de verhalen bij elkaar kwamen, werd het spannend. Ik heb tijdens het lezen meerdere malen naar adem zitten happen. Oh mijn God, gaat dit wel goed? Dat soort vragen spookten tijdens bepaalde scenes door mijn hoofd. Ik wilde door, weten of dit allemaal wel goed zou komen. Ik heb mijn andere boek tijdens het lezen van Alter Ego enorm verwaarloosd, want ja, Marissa Meyer flikt het ‘m gewoon weer. En ik wil deel 2 het liefst nu meteen, maar ik moet geduld hebben.

Eindoordeel

In het begin wist ik niet zo goed wat ik van Alter Ego moest vinden. Ik twijfelde zelfs of ik net zo veel van deze serie zou kunnen houden als van The Lunar Chronicles. Dat weet ik nog steeds niet helemaal zeker, maar het begin is er. Nou is het natuurlijk moeilijk om The Lunar Chronicles te overtreffen en moet je deze serie er helemaal los van zien. De wereld is namelijk totaal anders. In het begin had ik er best wel een beetje moeite mee, maar na een paar hoofdstukken kon ik alles beter aan elkaar koppelen. En zeg nou zelf, als je als lezer meerdere malen naar adem zit te happen tijdens het lezen, dan gaat het sterren regenen. Met Alter Ego heeft Marissa Meyer een goede basis gelegd voor een serie waarvan ik heel graag zou willen weten hoe dit allemaal verder gaat. Alter Ego krijgt van mij 5 hele dikke sterren, want ze flikt het ‘m gewoon weer.

Ben jij een superheld of toch stiekem een superschurk?

Wrap-up | November 2017

Wrap-up | November 2017

November. Sinterklaas is in het land, het wordt kouder en herfstiger. Mensen zetten zelfs hun kerstboom al op! Maar, wat heb ik deze maand gedaan? Klik op “meer lezen” voor het antwoord!

1-5 november

Laten we meteen maar met het leukste van deze week beginnen. Wacht even. Van deze week? Van deze maand! De YALFest kaarten gingen op 1 november in de verkoop. En uiteraard heb ik er eentje, een dag+avondkaart! Is het al 22 april 2018? Daarnaast ging ik op vrijdag naar een concert van Di-rect in de AFAS Live. Ook heel vet! Voor de rest een rustig weekje. Ik begon in Waar Het Licht Is van Jennifer Niven en in De Tweede Dochter van Jodi Picoult.

6-12 november

Deze week niet heel veel bijzonders gedaan. Ik las Waar Het Licht Is uit (klik hier voor de recensie) en ging verder in De Tweede Dochter. Daarnaast begon ik in Cel 7 van Kerry Drewery. Op 10 november kwam het nieuwe album van Taylor Swift, Reputation, uit. Yay! Ik heb de week afgesloten met een leesclub over Rode Koningin. Niet mijn favoriete boek helaas.

13-20 november

Deze week las ik Cel 7 uit. Mijn recensie kun je hier lezen. Daarnaast ging ik naar de Nederlandse Carrieredagen en een verjaardag. Uiteindelijk heb ik met pijn en moeite De Tweede Dochter ook nog uit gekregen. Voor die recensie kun je hier klikken. Tenslotte begon ik deze week dan eindelijk in Onverschrokken van Lesley Livingston, dat boek lag al heel lang te wachten.

20-26 november

Deze week begon ik met een werkervaringsplek ergens in Utrecht. Daarnaast las ik Onverschrokken uit, klik hier voor de recensie, en begon ik in zowel Wat Jij Niet Ziet van Sarah Pinborough en Ik Reis Alleen van Samuel Björk. Op dinsdag hadden we de virtuele boekenclub over Waar Het Licht Is. En wat schetste mijn verbazing? Ik was de enige die het 5 sterren heeft gegeven op de rating sites. De rest gaf het gemiddeld 3,5 sterren. Voor de volgende keer, in januari, gaan we Wat Jij Niet Ziet lezen. Zoals hierboven vermeld, ben ik daar meteen in begonnen.

27-30 november

Brrrrr wat is het opeens koud! Deze week kwam de trailer van Love, Simon uit en eeeeeek is het al maart? Ik lijk de laatste tijd een beetje pech te hebben met de boeken die ik lees, want Wat Jij Niet Ziet bevalt me niet. Ik neig op dit moment naar een DNF, maar liever niet natuurlijk. Ik Reis Alleen is wel stukken beter, alleen ga ik nog niet zo hard. Ik wil namelijk Wat Jij Niet Ziet uit hebben, zodat ik iets anders kan gaan lezen. Als het niet voor een leesclub was, had ik hem allang aan de kant gelegd. Wat een traag kut boek zeg. Ik vrees dat mijn recensie niet zo fijn gaat zijn en daar baal ik van.

Dit was november voor mij. Hoe zag jouw maand er uit?

Bookhaul | November 2017

Bookhaul | November 2017

Weet je nog, die book buying ban die ik mezelf had opgelegd? Dat ging deze maand toch niet helemaal zoals het hoorde te gaan. Ik heb niet alles van mijn to-buy lijst gekocht, maar ik ben deze maand wel vijf boeken rijker. Welke dat zijn kun je zien als je op “meer lezen” klikt. Als je op de linkjes klikt kun je ze direct bestellen.

Bookchoice

Laat ik meteen maar even vermelden dat dit mijn laatste Bookchoice vangst is. Ik heb namelijk mijn abonnement stopgezet. Ik heb bijna alle pakketten nog ongelezen op mijn iPad staan, dus het heeft gewoon niet zoveel zin om het te verlengen. Toch heb ik er deze keer nog twee boeken uit gehaald. Als eerste is daar Ragdooll van Daniel Cole. Dit boek gaat door het leven als de thriller van het jaar, dus ik werd nieuwsgierig. Als laatste heb ik Helemaal Het Einde van Lisette Jonkman uit het pakket gehaald. Ondanks dat ik niet zo van Feel Good boeken houd, werd ik toch nieuwsgierig omdat velen er lovend over zijn.

Gekocht

Er was eens…… Een ebook sale op iBooks. Nou, daar ga ik dan met mijn goede voornemen om nu écht niets te kopen. Ik Zie Jou van Clare Mackintosh staat al sinds het voorjaar op mijn TBR. En laat die onder andere nou eindelijk eens lekker scherp geprijsd zijn. Hup, kopen dus. Dit geldt ook voor Goed Of Slecht van Ali Land. Precies hetzelfde verhaal.

Tenslotte kocht ik Iskari: De Laatste Namsara van Kristen Ciccarelli. Dit boek gaan we lezen met de Leidse Leesclub en had ik nog niet. Ik had eigenlijk ook niet verwacht deze te zullen kopen. Toch ben ik hier heel erg benieuwd naar, gezien ik niets dan goede recensies van dit boek heb gelezen. Ik ben niet zo van de draken, dus dat maakt me extra nieuwsgierig hoe ik dit boek ga waarderen. Maar hey, het is van Blossom Books, dus dat moet wel goed komen!

Een kleine haul dus. Eigenlijk wilde ik ook nog Phobos 3 en The White Rose, maar volgende maand is het Kerst en zo en weet ik veel wat ik dan allemaal krijg. In ieder geval komt Alter Ego van Marissa Meyer in mijn volgende bookhaul te staan.

Welke boeken heb jij aan je collectie mogen toevoegen deze maand?

Recensie: Lesley Livingston – Onverschrokken

Recensie: Lesley Livingston – Onverschrokken

© Foto: Unieboek | Het Spectrum

Mijn voornemen was om wat boeken te lezen die al een tijdje op de plank liggen. Zo ook deze, Onverschrokken van Lesley Livingston. Deze wilde ik aan het begin van het jaar al lezen, want Lesley kwam naar YALFest. Ik kwam er helaas niet aan toe, dus het boek bleef liggen. In februari 2018 komt het vervolg (Onoverwinnelijk) uit, dus ik had geen enkel excuus meer om het lezen uit te stellen. Maar, wat vond ik er nou van? Ben ik net zo enthousiast als velen, of vond ik het tien keer ruk? Lees snel verder voor het antwoord!

Samenvatting van het boek

Fallon is de dochter van koning Viriko, het hoofd van de Canti-stam in het Keltische Prydain. Fallon is er heilig van overtuigd dat ze op haar zeventiende verjaardag mag toetreden tot de koninklijke krijgsmacht, net als haar oudere zus Sorcha. Maar alles loopt anders. Ze wordt uitgehuwelijkt aan Addan, een oude jeugdvriend en broer van Mael, waar Fallon verliefd op is. Fallon laat het er niet bij zitten en Mael ook niet. Dan gaat alles helemaal mis. Fallon komt in handen van slavenhandelaren en komt op die manier terecht op een ludus, een school voor gladiatrices. Daar blijkt niet alles te kloppen wat ze altijd als de waarheid heeft beschouwd……

Mening

Mijn verwachting van Onverschrokken was dat het een heel stoer boek zou zijn, net als Lesley Livingston zelf. Die verwachting was alvast waargemaakt in hoofdstuk 1. Daarnaast wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten. Onverschrokken speelt zich af in het oude Rome. Ik lees niet vaak boeken die zich in de geschiedenis afspelen, want meestal vind ik dat niet zo leuk. In het geval van Onverschrokken maakte het eigenlijk niet uit. Het is geen saai en oudbollig verhaal. Integendeel. Het zit vol actie en Fallon deinst zeker niet terug om van zich af te bijten. Het verhaal zelf is belangrijker dan alle historische feiten.

De schrijfstijl is vlot en leest prettig weg. Ondanks dat ik niet dagelijks kon lezen, vloog ik door het boek heen, wat zeker een pluspunt oplevert. Er gebeuren in dit boek ook dingen die ik zeker niet had zien aankomen. Dit zorgt voor een hoop verrassende wendingen die het verhaal een extra touch geven. Ik had echter het gevoel dat Fallon overal ontzettend makkelijk uit kwam en overal heel makkelijk mee weg kon komen. Ik miste hierdoor de echte spanning, waarbij je op het puntje van je stoel zit te lezen. Ik heb echter het gevoel dat dit in het vervolg wel gaat komen. Dat gevoel bekroop me bij de laatste paar bladzijden van Onverschrokken.

Eindoordeel

Onverschrokken is een stoer boek met een stoer personage dat er niet voor terugdeinst om van zich af te bijten. Dat het verhaal zich in de Romeinse tijd en in het Romeinse rijk afspeelt, maakt voor mij niet uit. Eigenlijk is het wel interessant, zeker als je normaal echt niet van historische boeken houdt. Bij Onverschrokken draait het meer om het verhaal en niet zo zeer om de geschiedenis en de historische feiten die erbij horen. Wat ik helaas wel miste, was de echte spanning waardoor je op het puntje van je stoel zit te lezen. Ik heb het gevoel dat dit in Onoverwinnelijk, het vervolg, wel gaat komen. Vanwege dit feit beoordeel ik Onverschrokken met 4 sterren. Is toch een mooie score.

Recensie: Jodi Picoult – De Tweede Dochter

Recensie: Jodi Picoult – De Tweede Dochter

© Foto: Bol.com

Een aantal jaren geleden hoorde ik voor het eerst over de film My Sister’s Keeper. In het voorjaar stond deze film op Netflix en heb ik deze gekeken. Ik besloot daarna dat ik het boek ook moest lezen. Dat heb ik nu dus gedaan. Vond ik het boek net zo goed als de film? Kleine spoiler, ik vond de film dus goed.

Samenvatting van het boek

De 16-jarige Kate Fitzgerald heeft een zeldzame vorm van leukemie. Verschillende behandelingen mogen helaas niet baten. De enige geschikte donor blijkt Anna te zijn, haar jongere zusje die genetisch gezien in elkaar is geknutseld en een exacte match is met Kate. Echter, Anna wil geen verplichte donor meer zijn. Ze besluit om die reden een advocaat in de arm te nemen, Campbell Alexander. Lukt het haar om de rechtszaak aangaande medische ontvoogding te winnen?

Mening

Na het zien van de verfilming van My Sister’s Keeper waren mijn verwachtingen van het boek hooggespannen. Ik begon ook vol goede moed aan het boek. In het begin dacht ik dat ik het boek ook zeker beter vond dan de film. Ieder personage krijgt een stem, behalve Kate. Anna, hun oudere broer Jesse, hun ouders Brian en Sara, de advocaat Campbell en later de gezinsvoogd Julia komen allemaal aan bod. De geschiedenis van de ziekte van Kate wordt duidelijk door de hoofdstukken van Sara. Wat zo’n ziekte met de hele familie doet, maken Jesse’s hoofdstukken duidelijk.

Tot zover vond ik het boek goed opgebouwd. In het begin vloog ik er doorheen. Echter, na een tijdje was ik er echt helemaal klaar mee. De vele hoofdstukken en perspectieven kunnen er voor zorgen dat een boek langdradig wordt. Dat gebeurt helaas ook bij De Tweede Dochter. Naarmate het boek vorderde, werd het verhaal langdradig en oninteressant. Er hadden wat mij betreft echt wat hoofdstukken uit gemogen. Ik had Sara bijvoorbeeld één groot hoofdstuk gegeven, evenals Brian. Ik vond het boek ook erg filosofisch en soms wat verwarrend. In een hoofdstuk werd opeens midden in een alinea teruggeblikt naar jaren geleden. Heel irritant. Ik had liever gezien dat Jodi Picoult wat meer actie in het boek had gestopt en wat minder geneuzel over planeten, sterren en andere filosofische zaken. Die zijn helaas niet aan mij besteed. Kortom, het eerste en het laatste deel van De Tweede Dochter waren interessant en vloog ik doorheen.

Eindoordeel

Mijn verwachtingen van dit boek waren hoog. Helaas zijn ze niet geheel waargemaakt. De Tweede Dochter was soms erg filosofisch en er hadden echt hele stukken weggelaten kunnen worden. Ik was op een gegeven moment echt helemaal klaar met het boek en hem uitlezen werd een opgave. Ik had er gewoon geen zin meer in. Het begin en het einde van het boek waren het interessantst, een heel stuk van het middelste gedeelte was te filosofisch  naar mijn zin. Ik waardeer het boek met drie sterren en ik vond de film stukken beter.

Recensie: Jennifer Niven – Waar Het Licht Is

Recensie: Jennifer Niven – Waar Het Licht Is

© Foto: Bol.com

Vandaag een recensie van een boek waar ik steeds maar niet aan toe kwam om het te lezen. Ik stelde het steeds uit en schoof andere boeken er tussen. Tijdens de eerste “bijeenkomst” van de virtuele boekenclub in oktober heb ik dit boek geopperd, samen met nog twee andere boeken. Uiteindelijk hebben we besloten om Waar Het Licht Is te lezen. Ik dook er binnen twee weken in en oh mijn god. Waarom stelde ik het zo lang uit?

Samenvatting van het boek

Theodore Finch is een buitenbeentje. Op school noemen ze hem freak en hoort hij er niet bij. Ondanks zijn luchtige voorkomen is hij geobsedeerd met de dood. Hij kent allerlei zelfmoordfeiten uit zijn hoofd. Violet Merkey is haar zus verloren bij een auto ongeluk en heeft het daar moeilijk mee. Finch en Violet gaan samen op zwerftocht door Indiana in het kader van een schoolproject. Terwijl Violet haar wereld groter wordt, wordt die van Finch juist kleiner. Lukt het Finch en Violet om elkaar te helpen en iets voor elkaar te kunnen betekenen?

Mening

Ik moet eerlijk toegeven dat ik in het begin echt geen idee had wat ik van het boek moest vinden. Ik twijfelde zelfs of ik het boek wel zo goed vond. Ik vond Finch wat vaag en moeilijk te volgen. Violet had daarentegen een duidelijk en logisch verhaal. Wat ik bij Finch niet snapte was het “wakker zijn” en het “slapen”. Gelukkig wordt dat later allemaal wel duidelijker. Om eerlijk te zijn vond ik hem in het begin ook nogal een freak. Violet was heel schuchter en kon het leven duidelijk nog niet aan, ze was duidelijk nog aan het rouwen om haar overleden zus.
Gelukkig heb ik door gelezen. Naarmate het verhaal vorderde werd alles een stuk duidelijker. Alsnog vond ik het stroef lezen. Tot ergens halverwege. Toen ging ik als een razende door het boek heen. Je zag Violet opbloeien, maar tegelijkertijd zag je Finch verdwijnen. En tsja, dat einde. Finch, je bent een hartenbreker. En wat eindigt Waar Het Licht is mooi, damn. Ik kan hier echt niet te veel over verklappen, want dat zal echt de grootste spoiler ooit zijn. Maar alsjeblieft, ga het boek lezen.

Eindoordeel

Ondanks het stroeve begin ben ik blij dat ik door heb gezet met Waar Het Licht Is. Zeker omdat het verhaal op positieve wijze veranderde. Vanaf halverwege het boek werd ik echt meegezogen en vloog ik er doorheen. Ik hoorde al positieve verhalen over Waar Het Licht Is en deze kan ik alleen maar beamen. Omdat het begin dus zo stroef was, geef ik het boek 4,5 sterren. Dit uit zich op Hebban en Goodreads in 5 sterren, gezien ik daar geen halve sterren kan geven en 4 sterren het boek net te kort doet. Ik ben heel benieuwd naar de leesclub vanavond.
Recensie: Kerry Drewery – Cel 7

Recensie: Kerry Drewery – Cel 7

© Foto: L.S. Amsterdam

In boekbloggersland was er een enorme hype gaande rondom het boek Cel 7 van Kerry Drewery. Ik had zo mijn twijfels of dit boek bij mij zou passen, maar de recensies waren stuk voor stuk lovend. Ik besloot het boek toch op te pakken. Kan ik mee gaan in de hype?

Samenvatting van het boek

Na de moord op reality ster Jackson Paige wordt Martha Honeydew opgepakt en gevangen gezet in de dodencellen. Het publiek stemt door middel van een televisieprogramma of Martha schuldig is of niet. Is ze op de zevende dag nog steeds schuldig bevonden, dan volgt de doodstraf. Het publiek is rechter, de rechtbanken bestaan al jaren niet meer. Maar, is Martha misschien minder schuldig als het lijkt?

Mening

Laat ik meteen even dit zeggen. Cel 7 heeft mijn verwachtingen helaas niet waar kunnen maken. Het boek leest lekker weg. Dit komt omdat de hoofdstukken over het algemeen kort zijn. Wel stoorde ik me gigantisch aan de vele persoonswisselingen. Het ene hoofdstuk werd verteld vanuit de eerste persoon, het volgende weer vanuit de derde persoon enzovoorts. Ik vond dit, vooral in het begin, verwarrend.

Wat betreft het verhaal zelf zijn er best wel wat dingen. Er lopen eigenlijk twee verhalen: het hoofdverhaal met Martha in de dodencel en het tv programma “Dood Is Gerechtigheid” en een bijverhaal met mensen die iets proberen duidelijk te maken. Dat bijverhaal gaf Cel 7 net dat zetje wat het nodig heeft. Als dit er niet was, had ik het boek zo op de dnf-stapel gelegd. Ik irriteerde me namelijk heel erg aan het rechtssysteem en dat programma. Zo’n rechtssysteem als in dit boek kan gewoon niet. Het is zo oneerlijk en absoluut fout. HALLO, BEWIJZEN?! Tevens irriteerde ik me aan het volk. Wauw, wat een stelletje domme kuddedieren zeg! Het leek wel of niemand meer nadacht en ze klakkeloos overnamen wat “Dood Is Gerechtigheid” ze voorschotelt. Ik kan er echt niet tegen als mensen op deze manier worden geprofileerd.

Was er dan nog wel iets positiefs? Ja. Er waren gelukkig ook nog mensen die nadachten en niet onder de plak zaten bij dat programma. Deze personages komen dus in het bijverhaal en maken het boek dus de moeite waard om uit te lezen. Zij zorgen voor wat spanning, ook al was deze tot op het laatst minimaal. Alhoewel alles flink voorspelbaar is en de climax minder groot is dan ik had gehoopt en misschien wel had verwacht. Joshua, de razende reporter, toonde naar mijn idee ook wel wat menselijkheid en emoties en had ook zo zijn vraagtekens. Kristina, de presentatrice, daarentegen, was echt een ijzeren dame waar echt geen sympathie of andere vorm van menselijkheid bij te bespeuren was. Ik vond haar echt een robot.

Ik heb nu al heel veel verteld over de personages, maar weinig over het verhaal. Daar kan ik je helaas ook niet veel over vertellen. Het was gewoon prima, oké, niet bijzonder, niet echt sterk. Het kabbelde voor mijn gevoel maar wat voort.

Eindoordeel

Cel 7 is een boek waarvan ik hoge verwachtingen had gekregen. Deze zijn helaas niet waargemaakt. Het bijverhaal maakte het de moeite waard om het uit te lezen, want deze personages konden nog wel normaal over de situatie nadenken. Zij waren geen kuddedieren die helemaal bij de media onder de plak zitten. Het boek leest wel vlot weg, dit komt door de korte hoofdstukken. Ik had veel meer spanning verwacht gezien het onderwerp, deze bleef voor mij helaas wat uit. Kortom, Cel 7 is een prima boek, maar ik snap de hype niet. Ik waardeer het met drie sterren, zij het een krappe drie sterren. Ik voel niet de dringende behoefte om de vervolgdelen ook te lezen als ze worden vertaald. Misschien ooit, als ik er zin in heb.

Wat vind jij van het rechtssysteem van Cel 7?

Booktag: leesgewoonten

Bij Bianca van Bookalicious Journey zag ik deze tag voorbij komen. Ik heb eigenlijk nog nooit iets over mijn leesgewoonten verteld, dus dat wordt hoog tijd. Deze tag is een mooi middel om dat mee te doen. Ben jij benieuwd naar mijn leesgewoonten? Lees dan snel verder! Ben je benieuwd naar de antwoorden van Bianca? Klik dan op bovenstaande link.

1. Heb je een bepaalde plek waar je leest?

Niet specifiek, maar op een of andere manier vind ik lezen terwijl ik rechtop zit minder chill. Kan niet verklaren waarom. Natuurlijk doe ik dat wel, bijvoorbeeld in de trein of als ik weer een dosis lichttherapie mag.

2. Heb je een boekenlegger of stuk papier?

Nee, niet nodig bij ebooks en audioboeken. Stiekem best wel jammer, want volgens mij zijn er supermooie boekenleggers.

3. Kan je zomaar stoppen met lezen of lees je eerst het hele hoofdstuk uit?

Ik kan wel midden in een hoofdstuk stoppen. Als het om een ebook gaat, wil ik het liefst wel eerst even de bladzijde af lezen voordat ik stop. Anders mag ik de hele bladzijde weer opnieuw luisteren.

4. Eet of drink je tijdens het lezen?

Eten niet echt en drinken soms. Dan leg ik wel de iPad even naast me neer, want straks gaat er drinken over heen. Niet handig natuurlijk.

5. Multitasking: Muziek of tv tijdens het lezen?

Muziek. Ik haat stilte in huis. Dus radio aan en gaan.

6. Een boek per keer of meerdere tegelijk?

Omdat ik een giga TBR heb (wie eigenlijk niet?), lees ik er meerdere tegelijk. Ik lees dan 1 ebook en 1 luisterboek. Ik probeer er wel voor te zorgen dat het verschillende genres zijn. Ik moet bijvoorbeeld geen 2 fantasy boeken naast elkaar lezen.

7. Lees je thuis of overal?

Thuis, in de trein, op vakantie……. Op best veel plekken dus.

8. Lees je hardop of stilletjes in je hoofd?

Stilletjes in mijn hoofd. Omdat ik met spraak lees, is hardop lezen geen doen. Probeer het maar eens 😉

9. Lees je vooruit (bijvoorbeeld het laatste hoofdstuk)?

Ik neem even plaats op de biechtstoel hoor jongens. Heel erg, maar ja dus. Ik begin netjes bij het begin, maar na en paar hoofdstukken hou ik het niet meer en ga naar het laatste hoofdstuk. Vind ik ook wel fijn, want dan bouwt het zich zeg maar op. Je weet al wat er gaat gebeuren en dan snap je het beter ofzo. Op Storytel kun je dat dus niet, in één keer naar het laatste hoofdstuk, en dat vind ik stiekem best naar. Met series ben ik nóg erger. Als ik in deel 1 ben, ga ik stiekem naar het eind van het laatste deel. Kan eigenlijk niet he 😉

10. Breek je de rug van een boek of hou je het liever nieuw?

Ik kan geen ruggen breken. Alsjeblieft niet zeg. Ook al zou ik iets aan fysieke boeken hebben (mweeeeeeehhhhhhh soms is dat best een gemis, met al die mooie covers enzo), dan zou ik alsnog de rug niet breken. Ik zou echt gek worden als er een beschadiging in het boek zit. Maar echt.

11. Schrijf je in je boeken?

Kan niet, dus nee. Net als voor de vorige vraag geldt ook hier: nooit.

Dat waren dan mijn leesgewoonten. Ik ben eigenlijk best wel benieuwd naar jullie leesgewoonten Joost, Kwante, Audrey, en Femke!

Kleine mededeling

Keep calm, haal rustig adem, deze mededeling valt best wel mee.

Ik ga niet weg, maar ik ga wel iets veranderen. Op 18 september publiceerde ik mijn eerste “Uit De Oude Doos” artikel en ik had me voorgenomen dat iedere maandag te doen, want dat leek me een leuk idee. Dat ging tot nu toe best OK. Iedere maandag stond er een artikel online. Alleen werd het steeds moeilijker om een interessant boek te vinden en om niet in herhaling te vallen. Tevens heb ik ontzettend last van najaarsvermoeidheid, waardoor ik dus bijna gehele avonden lig te pitten, terwijl ik die eigenlijk wil besteden aan lezen en bloggen. Ik ben druk bezig om de oorzaak van deze vermoeidheid te achterhalen, maar niets werkt. Het is echt heel erg vervelend, want het beïnvloedt al een aantal jaar mijn leven en indirect ook de artikelen van “Uit De Oude Doos”. Deze moeten dus ergens overdag worden geschreven, maar daardoor duurt het dus weer langer voor ik jullie een mooie recensie van een boek kan laten lezen. Want als ik een blogje typ, kan ik geen boek lezen.

Maar goed, dat is niet de aard van deze mededeling. Het is jullie waarschijnlijk wel opgevallen dat ik vanochtend geen leesarchief online heb gezet. Dat komt dus omdat ik een beetje door de goede boeken heen ben. Heel vaak weet ik bij een boek niet zo goed wat ik moet schrijven. En om nou alle delen van een serie te bespreken in een leesarchief, lijkt me voor jullie als lezers ook niet echt interessant. Vaak heb ik boeken al veel te lang geleden gelezen en kan ik mijn leeservaring niet meer boven water toveren. Dit resulteert in het feit dat de artikelen in deze rubriek gewoon erg lastig te schrijven zijn. Tevens zijn ze dan vrij kort en van mindere kwaliteit als ik zou willen. Ik heb daarom besloten de rubriek (niet geheel) te laten vallen. Als me weer eens een boek te binnen schiet, zal ik dat zeker met jullie delen. Alleen zal dit niet wekelijks zijn. Het feit dat ik vanaf volgende week maandag op een werkervaringsplek mag starten, draagt hier zeker ook aan bij. Dit overlapt dus met het online zetten van de artikelen van het leesarchief. Nogmaals, ik plaats dus niet wekelijks meer een “uit De Oude Doos”, maar gewoon wanneer het uit komt en me iets te binnen schiet.

Bedankt voor jullie begrip.

DNF-Recensie: Victoria Aveyard – Rode Koningin

DNF-Recensie: Victoria Aveyard – Rode Koningin

© Foto: Bol.com

In mijn wrap-up van oktober schreef ik dat ik was begonnen in Rode Koningin van Victoria Aveyard. In diezelfde wrap-up schreef ik dat ik hem ook alweer heb weggelegd en dat er een artikel met onderbouwde uitleg zou volgen. Dat is dit artikel dus. Waarom vandaag pas online? Nou, omdat vandaag de leesclub over dit boek is. Ik noem dit artikel wel een recensie, omdat ik een samenvatting van het boek geef en mijn mening. Ik heb de helft van het boek gelezen, dus ik kan over dat gedeelte ook al een eindoordeel geven.

Samenvatting van het boek

Mare Berrens probeert er alles aan te doen om het haar familie zo gemakkelijk mogelijk te maken in de armoedige omstandigheden waarin het gezin verkeerd. Als haar vriend Killorn in dienst moet, wil ze dat proberen te voorkomen. Daarvoor moet ze indringen in het koninklijke paleis. Als rode kom je daar alleen om te werken, om de zilveren edelen te bedienen. Maar dan blijkt Mare over een kracht te bezitten die ze niet kan hebben, want ze is een rode en geen zilvere. En dan ontmoet ze prins Cal…….

Mening

Met een nieuwe leesclub gaan we dit boek lezen. Het eerste wat ik altijd doe is de achterflap en de ratings op Goodreads checken. De achterflap sprak mij al meteen niet aan, maar de ratings waren goed. Ik besloot meteen om toch nog even bij anderen te informeren en die waren niet echt lovend over dit boek. Natuurlijk ben ik het boek gaan lezen en ik snapte meteen al waarom zij er niet zo lovend over waren. In mijn ogen was het simpel geschreven en zo herkenbaar als wat. Weer een arm meisje, weer iemand die haar gemeenschap moet redden. Hebben we dat niet al eens eerder gezien? Ja, vaak zat.

Goed, even doorzetten en verder lezen. Maar bah, wat ergerde ik me groen en geel aan Mare. Ze is zo dom en onwetend, wow. Ze heeft echt geen diepgang en jat alles bij elkaar. Gewetenloos.

Nog maar even verder dan. Hoe voorspelbaar is dit? Ze ontmoet een knappe jongen die een kroonprins blijkt te zijn. Oja, en ze wilde hem bestelen. Duh, het is immers Mare. En uiteraard bezit Mare een kracht, zoals het hoort in dit soort boeken. Het wordt vanaf hier echt een exacte kopie van meerdere YA boeken bij elkaar. De Koninginnenproef vind ik sterk op De Selectie lijken, net als wat daarop volgt. Rode Koningin bevat ook nog eens die oh zo gehate driehoeksverhouding. U begrijpt, beste lezer, dat ik er toen al meer dan klaar mee was. Omdat het voor een leesclub is, en nog wel de eerste, wilde ik toch doorzetten. Het geworstel ging verder en nee het werd er niet beter op. Bij hoofdstuk 14 heb ik het boek aan de kant gepleurd. Stiekem toch nog even de epiloog gelezen en ja hoor, dat wat ik dacht dat zou gebeuren, is daadwerkelijk gebeurd. Doei Rode Koningin, tot nooit meer ziens.

Eindoordeel

Na alles wat ik hierboven heb gezegd, al het vernietigends, kan ik niet anders dan Rode Koningin van Victoria Aveyard beoordelen met slechts 1 ster en dat is er eigenlijk al 1 te veel. Nee echt, ik heb een hekel aan dit boek. Waarom lijken alle YA dystopians zo gigantisch op elkaar en waarom komt er niet eens iets origineels? The Jewel heeft tenminste een originele twist en verhaallijn. Daar zit spanning in en zelfs best veel gruwelijks. Rode Koningin is voor mijn gevoel een boek dat voort is gekomen uit boeken die allemaal bij elkaar zijn geraapt, op een hoop zijn gegooid en door de blender zijn gehaald. Er zit veel te veel kopieerwerk van andere boeken in het verhaal. En ook nog eens van boeken die ik dus wel superleuk vind zoals De Selectie.

Ik ga hier even een eind aan breien, want dit was wel weer even genoeg negativiteit. Toch lucht het op om dit eens allemaal in een artikel te zetten, lekker alle leesergernissen van me af schrijven.