Recensie: Marissa Meyer – Cress

Recensie: Marissa Meyer – Cress


Dit artikel is niet geschikt als je geen spoilers wilt lezen, want ik weet niet of ik deze kan voorkomen. Naarmate je verder komt in de serie, is niet spoileren lastig. Zit je nog steeds in de fase dat je overtuigd moet worden om aan The Lunar Chronicles te beginnen, lees dan WÉL verder.

Ik houd van The Lunar Chronicles, dat is denk ik geen geheim meer. Dat er twee opeenvolgende recensies van The Lunar Chronicles op mijn blog verschijnen is vrij logisch. Ik heb deel drie namelijk meteen gelezen toen ik Scarlet uit had. Ik was zo razend nieuwsgierig naar het verdere verloop van deze serie dat ik echt geen ander boek tussendoor wilde lezen. Vermoedens (en zelfs verwachtingen) dat dit deel nóg beter zou worden, die had ik al. Maar, zijn deze verwachtingen waar gemaakt?
Cress is een hacker en werkt, tegen haar wil in, voor koningin Levana. Ze zit al zeven jaar opgesloten in een satelliet en wordt omringd door netschermen, codes en technologie. Daarnaast heeft Cress hele lange haren. Gaat er al een lampje branden op wel  sprookje dit boek is gebaseerd? Juist, Rapunzel.
Door onvoorziene omstandigheden valt de groep die Levana van de troon wil stoten uit elkaar en ieder deel van de groep maakt zo zijn eigen avonturen mee. Lukt het de groep van Cinder, Scarlet, Thorne, Wolf en nu ook Cress om elkaar (levend) terug te vinden? Of, slaat Levana juist nu toe en roeit de groep uit? Dat er meer geheimen worden onthuld, zal jullie ook niet verbazen. Maar welke geheimen zijn dat?

Doordat de groep uit elkaar is gevallen, zijn er veel losse stukjes in dit deel. Samen vormen deze losse stukjes één geheel, want alle verhaallijnen komen hoe dan ook weer samen. Marissa Meyer heeft een fijne schrijfstijl: het verhaal leest als een trein. Er gebeurt echt ontzettend veel in zo’n korte tijd, waardoor je heel vaak op het puntje van je stoel zit te lezen en je weleens de tijd vergeet. En Thorne is zo sarcastisch dat het soms echt gewoon grappig is.

Aan het eind van het boek maken we alvast kort kennis met Winter en mijn eerste indruk van haar is dat ze een beetje apart is. Ik ben heel benieuwd naar haar minutes of fame in haar boek. Nog eventjes geduld hebben dus!

De conclusie die ik kan trekken is dat ik mijn vraag of Cress mijn verwachtingen heeft waargemaakt met een volmondig JA! kan beantwoorden. Ik moest echt even beseffen dat we nu nog twee maanden op Winter moeten wachten, maar ondertussen hebben we Levana nog. Ben je, nadat je het toch gewaagd hebt dit artikel te lezen ondanks de spoiler waarschuwing, nog steeds niet overtuigd dat je The Lunar Chronicles MÓÉT lezen? Dan ga ik je toch aanraden om bij Cinder te beginnen en je mee te laten slepen in deze geweldige serie!

Recensie: Marissa Meyer – Scarlet

Recensie: Marissa Meyer – Scarlet

Veel mensen in Nederland zijn in de ban van The Lunar Chronicles en terecht. Ik las Cinder in februari en ik werd ook fan. Helaas is mijn recensie van Cinder verloren gegaan tijdens de verhuizing van WordPress naar Blogspot. Ik heb even moeten wachten tot ik verder kon in Scarlet, maar afgelopen week was het eindelijk zover. En ook deze keer had ik moeite om het boek weg te leggen.

Scarlet begint waar Cinder eindigt. Als Scarlet haar verhaal begint, is Cinder al gevangen genomen in Nieuw-Beijing. Het verhaal van Scarlet is gebaseerd op het sprookje Roodkapje, compleet met wolven en een grootmoeder. Haar grootmoeder is op mysterieuze wijze verdwenen en het lukt de politie niet om haar op te sporen. Scarlet besluit daarom zelf op onderzoek uit te gaan. Tijdens haar werk komt ze Wolf tegen, een mysterieuze, maar knappe straatvechter. Samen gaan ze op avontuur op zoek naar de grootmoeder van Scarlet. Maar, Wolf weet precies waar ze is en vertelt Scarlet daar niets over. Niet precies. Dit zorgt ervoor dat Scarlet in het hol van de leeuw belandt. Zou het haar lukken om hier levend uit te komen? En lukt het Scarlet ook om haar grootmoeder te redden? Wat voor geheimen bewaarde haar grootmoeder en wat heeft haar grootmoeder te maken met Cinder? Die wolven…… Wie zijn dat en wat doen die op aarde? En lukt het Cinder om uit de gevangenis te ontsnappen?

Ik heb een samenvatting gegeven van het verhaal van Scarlet, maar het verhaal van Cinder gaat ook verder. Dit verhaal is zeker ook spannend, net als dat van Scarlet. Ik was vooral benieuwd of het haar zou lukken om uit de gevangenis te ontsnappen en dat weet ik nu. Daarnaast wordt er ook een klein deel vertelt vanuit keizer Kai en middels die verschillende perspectieven vallen puzzelstukjes op zijn plaats. Wat nieuw is in dit boek is een hoofdstuk vanuit het perspectief van Levana. Hier kom je erachter hoe gemeen ze werkelijk is. Natuurlijk was al bekend dat ze gemeen is, maar in dit hoofdstuk zie je hoe ze geniet van haar gemene houding.

Scarlet bevatte meer spanning dan Cinder. Waar Cinder traag op gang kwam, doet Scarlet dat niet. Cinder werd razend spannend aan het einde, Scarlet begon al spannend en eindigde spannend en Cress schijnt nog spannender te zijn. Terwijl ik deze recensie schrijf, ben ik net in Cress begonnen, dus wordt vervolgd!

Ik ben echt heel blij dat Blossom Books de rechten van deze serie heeft overgekocht en de boeken opnieuw uitgeeft, want dit is nu al één van mijn favoriete boekenseries. Van 2017 zeker!
Recensie: Marieke Nijkamp – 54 Minuten

Recensie: Marieke Nijkamp – 54 Minuten

 
Afgelopen maart kocht ik eindelijk, na het lezen van aardig wat recensies, het boek 54 Minuten van Marieke Nijkamp. Alle recensies die ik heb gelezen waren lovend waardoor mijn nieuwsgierigheid was gewekt.
54 Minuten vertelt het verhaal van vier Amerikaanse high school studenten tijdens een drama wat je echt nooit in je leven mee wilt maken: een schietpartij op school. Al deze studenten hadden een relatie tot de schutter, Tyler. Het verhaal speelt zich in 54 minuten af, en er kan een hele hoop gebeuren. Zijn er overlevenden? Wordt Tyler gepakt?
Door het lezen van positieve recensies waren mijn verwachtingen van dit boek hoog. Misschien zelfs te hoog, want het viel mij een beetje tegen. Het verhaal zit goed in elkaar, mede dankzij de meerdere perspectieven. Ik had echter niet het gevoel dat ik dit boek in één ruk uit wilde lezen, wat ik door de recensies wel kreeg. Ik vind het lastig om een goed onderbouwde mening over dit boek te vormen, want ik vond er eigenlijk niet heel veel van. Het valt voor mij ergens tussen wal en schip. Het is absoluut niet slecht, maar het behoort ook niet tot mijn meest favoriete boeken. Het onderwerp van het boek is wel heftig, maar het greep me niet echt bij de strot. Hoe dat kan? Ik weet het niet, echt niet. Wat ik wel weet en jammer vind, is dat de tweets en blogposts tussendoor het verhaal wat warrig over lieten komen. Persoonlijk zou ik het fijner gevonden hebben als deze tweets en blogs aparte hoofdstukken waren, ook al waren dit dan korte hoofdstukken. Nu stonden ze direct onder een perspectief van één van de studenten en daardoor moest ik steeds schakelen. Aanduidingen met de stippellijn, welke ook werd gebruikt bij het wisselen van perspectief, waren wat mij betreft ook al goed geweest.
Voor mij is dit een boek wat ik even tussendoor kon lezen en wat mij vrees ik niet lang bij zal blijven. 54 Minuten van Marike Nijkamp krijgt wel 3 sterren, omdat het dus niet slecht, maar ook niet super goed is.

 

Heb jij 54 Minuten al gelezen en zo ja, wat vond je ervan?
Recensie: Victor Dixen – Phobos2

Recensie: Victor Dixen – Phobos2



DEZE BLOG IS NIET GESCHIKT ALS JE PHOBOS1 NOG NIET HEBT GELEZEN. ZOU SPOILERS KUNNEN BEVATTEN.

Een aantal weken geleden las ik Phobos1 uit. De cliffhanger aan het einde was gigantisch en om deze reden ben ik meteen begonnen in deel 2. Dit deel begon waar het eerste deel eindigde, dus de spanning zat er al meteen goed in.
Aan het einde van Phobos1 deed Léonor een aantal schokkende ontdekkingen en brak Andrew Fisher in in Villa McBee. Samen met Harmony, de dochter van Serena McBee, stal hij belangrijke e-mails en hackte het Genesiskanaal. Op dat moment hadden de ontdekkingen van Léonor al voor een hele hoop commotie gezorgd en werd de uitzending van het Genesiskanaal stilgelegd. De jongeren stonden voor de keuze: landen op Mars en binnenkort sterven, of terugkeren naar de aarde en onderweg sterven. Phobos2 start direct nadat de keuze van de jongeren is gemaakt. Ze landen op Mars.
In deel 2 spelen zich meer gebeurtenissen kort na elkaar af. Dit zorgt ervoor dat je meerdere malen op het puntje van je stoel zit te lezen, want wat gaat Serena doen? Wat gebeurt er? Met wie trouwt Léonor uiteindelijk en is hij wel wie zij denkt dat hij is? Kunnen Andrew en Harmony de pioniers van Mars redden of lopen ze in de val?
Zoals in Phobos1 al het geval was, wordt het verhaal vanuit meerdere perspectieven verteld. Zo lees je vanuit het perspectief van Léonor, Serena, Andrew, een groot fan van het Genesiskanaal en vanuit het Genesiskanaal zelf. Op deze manier krijg je een goed beeld van de verhaallijn. Dit vind ik heel erg prettig, want puzzelstukjes vallen op deze manier goed op zijn plaats. Daarnaast is de latentie tussen aarde en Mars steeds groter, wat de verschillende perspectieven interessant maakt. Op aarde vinden ontwikkelingen plaats welke op Mars nog niet bekend zijn en vise versa. Ook is het brein van Serena zeer interessant, want door middel van de verschillende perspectieven kom je erachter wat ze werkelijk van plan is. Vanuit het perspectief van Léonor krijg je alleen mee hoe Serena zich voor de kijkers opstelt, wat politiek correct is. Ik vind haar echt schijnheilig en werd ook een beetje boos tijdens het lezen.

 

Wederom heeft Phobos2 een cliffhanger, hoewel deze al in het één na laatste hoofdstuk zat. Ik hoop dat er snel een derde deel uit komt, want ik ben echt heel benieuwd hoe het verder gaat. Ook dit boek krijgt van mij 4 sterren, maar een ruimere 4 sterren dan Phobos1. Waar Phobos1 een hele tijd wat voortkabbelde (in een ruimteschip gebeurt er nou eenmaal niet zoveel, totdat Léonor gaat graven), kon ik Phobos2 moeilijk weg leggen en zat de spanning er al bij de eerste bladzijde in.

 

Recensie: Becky Albertalli – Simon Vs. De Verwachtingen van de Rest van de Wereld

Recensie: Becky Albertalli – Simon Vs. De Verwachtingen van de Rest van de Wereld

Originele titel: Simon Vs. the Homo Sapiens Agenda
Door het enthousiasme van Eline werd ik getriggerd om dit boek te lezen. Ik wist echt niet wat ik kon verwachten, heb voor ik het ging lezen niet eens gekeken waar het over gaat. Wat ik wel wist, is dat er een film van dit boek wordt gemaakt.
Simon Spier is zestien jaar en valt op jongens, maar wil dat liever nog niet aan iedereen vertellen. (Qua drama heeft hij genoeg aan zijn rol in de schoolmusical.) Maar dan belandt een e-mail naar zijn online crush bij de verkeerde persoon, en is Simons geheim opeens niet meer veilig. Zijn klasgenoot Martin chanteert hem: als Simon hem niet helpt met het vinden van een perfecte date (bij voorkeur met Simons beste vriendin Abby), zorgt Martin ervoor dat de hele school op de hoogte is van Simons geaardheid. En erger nog: van de identiteit van Blue, aan wie Simon zijn e-mails stuurt.
Opeens wordt het leven van Simon hartstikke ingewikkeld. Blue wordt steeds flirteriger en zijn vrienden begrijpen niet waarom Simon opeens zo in zichzelf gekeerd is. Hij piekert over een manier om zijn ouders en vrienden te vertellen over zijn geaardheid, maar baalt er tegelijkertijd enorm van dat dit niet op zijn eigen voorwaarden kan. En waarom moet je je seksualiteit eigenlijk verantwoorden?
Simon zal uit zijn comfortzone moeten stappen voordat hij eruit geduwd wordt. En dat alles terwijl hij langzaam maar zeker verliefd wordt op de meest verwarrende, maar leukste jongen ooit.
© Goodreads
Helaas is het onderwerp erg actueel. Veel mensen vinden het moeilijk om uit de kast te komen, ze zijn bang voor de reacties die ze daarop krijgen. Becky Albertalli laat twee soorten reacties zien die Simon krijgt: positief en negatief. Het begin van het boek vond ik best verwarrend, het werd mij toen niet duidelijk waar het verhaal heen zou gaan. Maar ik luisterde door (las via Storytel) en vervolgens werd het mij zeker duidelijk. Ik was zeer nieuwsgierig wie Blue nou is en had de onthulling van zijn identiteit niet zien aankomen, net als Simon zelf. Ik ben niet zo’n enorme fangirl als Eline, maar dit boek is zeker de moeite waard om te lezen. Niet te ingewikkeld, het leest lekker makkelijk weg.
Ben jij ook zo benieuwd wie Blue nou is?
Recensie: Victor Dixen – Phobos1

Recensie: Victor Dixen – Phobos1

Het derde boek ter voorbereiding op YALFest: Phobos. Ik wist niet zogoed wat ik van dit boek kon verwachten, gezien ik veel verschillende verhalen heb gehoord.
Zes meisjes,
Zes jongens,
Zes minuten om elkaar te leren kennen,
De eeuwigheid om van elkaar te houden.
Ze dromen ervan geschiedenis te schrijven…
Zes jongens en zes meisjes bevinden zich in een ruimteschip op weg naar Mars. Overal aan boord hangen camera’s, elke stap die ze zetten wordt gefilmd. De reis is namelijk ook een datingshow, die wereldwijd wordt uitgezonden: project Genesis. Het is de bedoeling dat ze allemaal hun grote liefde vinden, zodat ze op Mars de eerste menselijke kolonie in de ruimte kunnen beginnen.
Zij droomt ervan verliefd te worden…
Léonor is een van de uitverkorenen. Ze is een wees en kan niet wachten haar eenzame leven achter te laten. Als haar droom een nachtmerrie wordt, is er alleen geen weg meer terug.
© Goodreads
Aan het begin van het boek snapte ik het commentaar van mede bloggers direct. Het tempo in het boek lag erg laag en ik werd niet echt in het verhaal getrokken. Ik irriteerde me mateloos aan Fangfang. Ze is enorm betweterig en daar houd ik niet van. Naarmate ik verder kwam in het boek, klopte het commentaar van mede bloggers opnieuw, het verhaal werd steeds beter. De laatste honderd bladzijden waren het spannendst van het hele boek. In dit gedeelte kwamen de ontdekkingen van Léonor aan het licht. De cliffhanger aan het einde van het boek nodigde uit om verder te lezen. Om deze reden heb ik Phobos2 meteen aangeschaft en ik kan nu al vertellen dat dit boek een stuk  spannender is dan het eerste deel. Voor wie heeft Léonor gekozen? Ik heb nog steeds geen idee. Phobos2 zal dat moeten uitwijzen.
Recensie: Amy Ewing – The Jewel

Recensie: Amy Ewing – The Jewel

In mijn missie om me voor te bereiden op YALFest was dit het tweede boek dat ik las. The Jewel is een dystopische roman welke past in het rijtje waar ook De Selectie serie van Kiera Cass in thuis hoort. Compleet met koninklijke pracht en praal en een love triangle waarover ik in deze recensie absoluut niets prijs geef.
Verkocht op een veiling aan een van de rijkste dames van het land… Dat overkomt Violet. In het landhuis van de Hertogin wacht haar een leven vol luxe, maar ook gevangenschap en duistere plannen. De nietsontziende Hertogin wil Violets bijzondere gave uitbuiten, tegen elke prijs. Violet moet ontsnappen voor het te laat is. Dan blijkt dat haar beste vriendin Raven in gevaar is. Violet staat voor een onmogelijke keuze: moet ze Raven redden of zichzelf?
© Goodreads
In het begin wist ik niet zo goed wat ik van dit boek moest vinden. Ik was best in de war, want er werd opeens over surogaten gesproken. Wat mij betreft zou een korte uitleg in het verhaal wel handig zijn geweest. Hetzelfde geldt voor de augurieën. Verderop in dit boek werden beide aspecten echter iets duidelijker, maar het nodigde mij in het begin niet direct uit om verder te lezen. Daarnaast lag het tempo in de eerste tien hoofdtukken best laag. Ik ben blij dat ik verder heb gelezen, want naarmate ik verder in het boek las, werd het echt steeds beter. Vanaf het moment dat er echt iets ging gebeuren, ik zal niet zeggen wat, kon ik het boek niet meer wegleggen. Daarna las ik het boek in één ruk uit. Ik kan niet wachten tot de volgende twee delen in Nederland uit komen, want ik weet echt heel zeker dat de opgebouwde spanning uit dit boek zich voortzet in de andere twee delen.
Op naar YALFest voorbereiding nummer 3: Phobos.
Recensie: David Arnold – De Kids Of Appetite

Recensie: David Arnold – De Kids Of Appetite

“Ze leefden en ze lachten en ze zagen dat het goed was.” En wat een boek was dit! Het duurde even, maar hier is dan eindelijk weer een blog van mijn kant en wel over De Kids Of Appetite.
Bruno Victor Benucci III en Madeline Falco hebben een verhaal te vertellen. Het begint met de dood van Vics vader en eindigt met een moord. De politie van Hackensack wil heel graag horen wat er allemaal is gebeurd. Maar dit verhaal is niet zomaar verteld.
Dit is een verhaal over:
1. Een urn met uitstrooi-instructies
2. De gedenkwaardige natuur van de Palisades in de winter
3. Een slapende onderzeeër
4. Twee liedjes over bloemen
5. Cool zijn op een ouderwetse manier
6. Zonsondergangen & ijsjes & boomgaarden & kerkhoven
7. Gelijktijdige totale tegenstrijdigheden
8. Ternauwernood ontsnappen uit een door oorlog verscheurd land
9. Een verhalenverzamelaar
10. Een verlaten kas als hoofdkwartier
11. Hoe je naar iemand luistert die niet praat
12. Verliefd worden op een schilderij
13. Verliefd worden op een liedje
14. Verliefd worden
Vic mist zijn vader, die twee jaar geleden is overleden. Als de stomme nieuwe vriend van Vics moeder haar een aanzoek doet, raakt Vic in paniek en rent hij weg van huis. Zijn vaders urn en zijn eigen verdriet zijn de enige dingen die hij meeneemt de winterse nacht in.
Op straat komt Vic Mad tegen, die hem meeneemt naar een slaapplaats. Daar ontmoet hij Coco, een elfjarige die vloekt als een bootwerker en rapt als een gangster, en Zuz, die helemaal niet praat. Baz, de onofficiële leider van deze groep stelt Vic maar twee vragen. Als Vic deze goed beantwoordt, zullen De Kids of Appetite hem helpen om de laatste wensen van zijn vader te vervullen.
© Goodreads
Zoals jullie inmiddels van mij gewend zijn, schrijf ik altijd zelf samenvattingen van boeken op mijn blog. Deze keer besloot ik dat echter niet te doen. De achterflap van het boek is ietwat mysterieus en dat wilde ik graag zo houden. Ik kon geen korte samenvatting geven zonder spoilers.
Toen ik op de Twitter van Blossom Books zag dat De Kids Of Appetite uit kwam, ben ik eens op Goodreads gaan kijken waar het boek over gaat. Ik wist niet of het helemaal mijn ding zou zijn. Ik ben nogal kritisch wat achterflappen betreft. Echter las ik zoveel lovende reviews op zowel Twitter als Goodreads, dat ik eigenlijk niet meer om dit boek heen kon. Bovendien komt David Arnold, de auteur, ook naar YALFest op 23 april. Mijn missie is om van iedere auteur die naar YALFest komt minstens één boek te lezen en dit boek was de eerste in de rij van zeven.
In het begin moest ik heel erg wennen aan het boek. Dit had vooral te maken met de schrijfstijl. Gelukkig was ik er zo aan gewend en daarna las het boek vlot door. Dit is een Young Adult boek wat zich afspeelt in de huidige wereld, wat een welkome afwisseling is. De meeste boeken in het YA genre spelen zich af in een fictieve, futuristische wereld. De Kids Of Appetite speelt zich gewoon af in Amerika.
In dit boek wordt vaak gewisseld tussen het perspectief van Vic en Mad. Dit heb ik niet als storend ervaren. En wat is Coco toch een heerlijke flapuit. Elk hoofdstuk begint nogal raadselachtig (ik kan daar niet verder over uitweiden zonder te spoileren), maar gelukkig werd alles duidelijk door middel van flashbacks. Dit maakte dat ik De Kids Of Appetite eigenlijk niet wilde weg leggen, want ik wilde weten wat er nou precies was gebeurd. Nu ik het boek uit heb, zou ik eigenlijk wel willen weten of Vic en Mad elkaar nog eens zijn tegen gekomen en hoe het nu verder is gegaan tussen die twee. Misschien moet ik dat maar eens aan David Arnold vragen op 23 april, want stiekem is dit best frustrerend. Want ze zijn zo leuk samen!
Mijn eindconclusie is dat De Kids Of Appetite zeker aan te raden is. “Tot we oud-nieuw zijn.”
Recensie: Marissa Meyer – Cinder

Recensie: Marissa Meyer – Cinder

Ja ja, eindelijk is de hype van de Lunar Chronicles dan overgewaaid naar Nederland en worden alle boeken in 2017 opnieuw uitgegeven door Blossom Books. Eindelijk heb ik Cinder gelezen en ik ben zeker niet de eerste en enige die over dit boek een blog heeft geschreven. En terecht!
De Lunar Chronicles zijn gebaseerd op bekende sprookjes, welke in een nieuw, futuristisch jasje zijn gestoken. Cinder is een monteur, maar niet zomaar een monteur. Ze is de bekendste monteur van Nieuw-Beijing en bovendien is ze niet 100% menselijk. Ze is een een cyborg, een wetenschappelijk experiment, een kruising tussen een mens en een robot. Ze woont bij haar valse stiefmoeder en twee stiefzusjes, waarvan één echt een vals kreng is en de ander niet. Het jongste stiefzusje, de niet valse, raakt besmet met de pest en dat geeft Cinders stiefmoeder alle reden tot het wegsturen van Cinder naar het paleis om mee te doen aan de testplicht voor cyborgs voor het vinden van een vaccin. Echter, in het paleis komt Cinder Prins Kai weer tegen, die ze in het eerste hoofdstuk al in haar marktkraam had staan. In het paleis komt Cinder tot veel meer ontdekkingen die haar hele leven op zijn kop zetten. Want, waarom is zij niet besmet met de pest? En vindt Prins Kai haar ook leuk?
Normaal houd ik niet echt van boeken die zich in een fantasie wereld afspelen, maar toch gaat dit genre steeds meer groeien bij mij. Ik heb alle boeken van De Selectie gelezen en daar deed dit boek mij in eerste instantie aan denken. Dat klopt enigszins ook wel een beetje, sommige elementen zitten in beide boeken. Cinder is een boek wat  makkelijk weg leest, wat ontzettend fijn is als je even lekker wilt ontspannen. Gedurende het hele boek wordt er naar het einde toegewerkt, wat echt knetter spannend is met een cliffhanger waar je U tegen zegt. Ik kan echt niet wachten tot het ebook van Scarlett volgende week uit komt! Wachten is lastig, zeker met zo’n einde. Wow.

Pretty Little Liars: de serie vs de boeken

De meesten van jullie kennen Pretty Little Liars waarschijnlijk wel, die serie over een vriendinnengroep uit Rosewood met een mysterieuze stalker. Maar wisten jullie dat daar ook boeken van zijn? Ja, die zijn er dus, maar liefst 16. De boeken zijn geschreven dor Sara Shepard.
In 2015 ben ik begonnen met de boeken en ik ben nog steeds niet door de serie heen. De eerste 8 boeken zijn in het Nederlands verkrijgbaar, de laatste 8 dus niet. Door de eerste 8 ging ik best snel, maar daarna liep het spaak. Weer begonnen, gestopt, weer verder gegaan, weer gestopt…….. Heb dus nog 3 boeken en een beetje over. Hoe kan dat dan? Nou, simpelweg omdat de boeken een beetje heel erg voorspelbaar beginnen te worden. A duikt iedere keer weer op, iedere keer komt één van de Liars in de problemen en iedere keer loopt het weer goed af. Als dat laatste nou eens niet zo zou zijn geweest, dan denk ik dat die laatste 8 boeken er ook wel in gingen als zoete koek. Zestien boeken vind ik nogal veel in deze serie, en eigenlijk zie ik er tegenop om deze serie uit te lezen. Ik kan daar alleen echt niet tegen, een half uitgelezen serie, dus ik denk dat die andere boeken ook nog wel netjes gelezen gaan worden. Zij het met veel moeite gezin ik al een paar keer midden in een boek ben gestopt en een ander boek ben gaan lezen.
In 2016 ben ik als een gek de serie gaan bingewatchen. En wow, wat een verademing in vergelijking met de boeken. Er zitten cliffhangers in die uitnodigen tot verder kijken en aan het einde van iedere aflevering is er nog wel iets niet opgelost en loopt het niet, zoals in de boeken, iedere keer goed af. Seizoen 7 is echt intens en ik wil nu echt wel eens weten wie Uber A nou is. In de boeken is het overduidelijk, maar in de serie wordt je iedere keer op een dwaalspoor gebracht. Ik ben alleen wel bang dat we even moeten wachten tot alle afleveringen op Netflix komen. In Amerika start het laatste deel van seizoen 7 in april. Ik wacht netjes op de Netflix release, hoe ongeduldig ik ook ben.
klein detail: De meiden zijn in de  eerste reeks boeken dus geen vriendinnen meer, wat het verhaal dus weer anders maakt. Meer spoilers ga ik echt niet weggeven. Op sommige punten herken je de gebeurtenissen uit de boeken terug in de serie, maar goddank gebeurt er in de serie een stuk meer.
Kijk jij liever de serie of lees je liever de boeken?