Categorie: Young Adult

Recensie: Sarah J. Maas – Hof Van Doorns En Rozen

Posted september 10, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Foto: Chicklit.nl

Wat is nou echt zo’n serie die echt iedereen gelezen lijkt te hebben? Juist, de Hof Van Doorns En Rozen serie van Sarah J. Maas. Bijna heel boekenland praatte er over en met niets dan lof. Nu is de tijd dan eindelijk daar dat ik ook een mening kan vormen over de serie. Nouja, over het eerste deel. Vorige week ben ik begonnen in dit boek en in mijn blog over de Nationale Unplugged dag schreef ik dat ik niet begreep waarom ik nu pas in deze serie was begonnen. En dat doe ik nog steeds niet.

Samenvatting van het boek

Feyre en haar familie zijn straatarm. Om aan eten te komen, gaat Feyre op jacht in het bos vlakbij haar huis. Op een dag ziet ze een wolf die een hert wil aanvallen. Feyre besluit de wolf en het hert beide te doden en de vacht van de wolf te verkopen. Deze actie komt haar echter duur te staan. Op een avond krijgt haar familie bezoek van een reusachtig beest, een elfide. Deze elfide stelt Feyre voor de keuze: nu ter plekke sterven of met hem mee gaan? Feyre kiest voor het laatste. Tamlin, de elfide, biedt haar onderdak. Na een tijdje ontstaat er een ontluikende liefde tussen hem en Feyre. Maar kan deze liefde stand houden of niet? Kiezen ze voor het leven of voor de liefde?

Mening

Voordat ik in Hof Van Doorns En Rozen was begonnen, had ik eigenlijk geen idee wat ik kon verwachten. Toen ik begon met lezen was mijn eerste gedachte dat het en typische dystopian was. Een arm meisje die de boel moest zien te redden. Het begin was erg sprookjesachtig. Gelukkig niet te erg of zoetsappig. Dat sprookjesachtige zette eigenlijk nog een tijdje door, zo tot halverwege het boek. Dit veranderde toen Rhysand ten tonele verscheen en het verhaal een hele andere wending kreeg. Een duistere wending.
Toen Rhysand werd geïntroduceerd vond ik het een eersteklas klootzak. Ik was helemaal Team Tamlin. Hij was zo lief en beschermend tegenover Feyre. Zou hij dat wel blijven? Misschien. Misschien ook niet. In de loop van het verhaal begon ik me wel steeds meer dingen af te vragen wat Tamlin betreft. Ik kan hier niet vertellen wat, anders geef ik hele belangrijke delen van het boek weg en dat is nou niet de bedoeling.
Hoe dichter ik bij het einde van het boek kwam, hoe meer ik werd meegezogen in het verhaal. De gebeurtenissen waren echt zenuwslopend en soms hoopte ik voor Feyre dat het snel afgelopen zou zijn. Ik weet echter nog steeds niet wat ik met Rhys aan moet. Moet ik hem nou leuk vinden of intens haten? En Tamlin? Ik weet het nu allemaal echt even niet meer. Het einde zorgde bij mij voor best wel wat verwarring. Op naar Hof Van Mist En Woede dus om deze verwarring hopelijk weg te nemen. Begrijp me niet verkeerd, het einde van Hof Van Doorns En Rozen is zo klaar als een klontje, maar mijn gevoelens jegens Rhys en Tamlin liggen met elkaar overhoop.

Eindoordeel

Mijn verwachtingen van Hof Van Doorns En Rozen lagen stiekem best wel een beetje hoog door alle lovende recensies die ik heb gelezen. In het begin was ik bang voor weer een typische dystopie, maar dat veranderde halverwege. Ik werd op een gegeven moment echt meegezogen in het verhaal en wegleggen was een opgave. Het thema girlpower komt in het eerste deel van de serie al mooi naar voren en ik heb me laten vertellen dat dat nog meer naar voren gaat komen. En geen driehoeksverhouding, HALLeLUJAH! Tenminste, in dit boek niet. Laten we hopen dat dat ook niet gaat gebeuren. Ik waardeer Hof Van Doorns En Rozen met een dikke vijf sterren. Op naar deel twee!
Was jij tijdens het lezen van Hof Van Doorns En Rozen team Tamlin of team Rhys?

Noot

Ik ga de serie meteen doorlezen. Echter zijn dit best dikke boeken en wil ik niet alle recensies achter elkaar online zetten. Ik plan dus minimaal een maand tussen de recensies van de hele serie. In oktober komt mijn recensie van Hof Van Mist En Woede online en in november die van Hof Van Vleugels En Verwoesting. Ik weet niet of ik snel nog iets anders kan recenseren, gezien ik daarnaast nog in een andere serie bezig ben. Voor die serie ga ik dezelfde planning gebruiken en lees niet supersnel helaas. De recensie van het eerste deel van die serie komt binnenkort online.

Tags:


Recensie: Nicola Yoon – Everything Everything

Posted september 4, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

© foto: Bol.com

Sinds augustus draait de film Everything Everything in de bioscoop. Deze film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Nicola Yoon. In het Nederlands heet dit boek “Alles Wat Je Lief Is”. De filmrecensies en –kritiek gaven voor mij de doorslag om het boek te lezen. Ik heb per ongeluk de Engelse versie gekocht, maar dat veranderde mijn mening niet.

Samenvatting van het boek

Maddy is allergisch voor alles. Om deze reden is ze aan huis gekluisterd. Als ze in contact komt met iets nieuws bestaat de kans dat ze dood gaat. Ze brengt haar tijd door met lezen en leren en haar moeder en privé verpleegkundige zijn de enige mensen die ze ooit ziet. Maar dan krijgt ze nieuwe overburen. Maddy heeft direct een oogje op Olly en Olly op haar. Lukt het om elkaar ooit te ontmoeten? En zo ja, zal Maddy deze ontmoeting overleven?

Mening

Voor het lezen had ik al wisselende meningen gehoord over het boek. Of je vindt het fantastisch, of helemaal niets. Ik snapte meteen waar het nee kamp het over had toen ik het boek opensloeg. De hoofdstukken zijn kort en de schrijfstijl is simpel. Te simpel naar mijn mening. Dit maakte Everything Everything een boek waar ik me direct al aan ergerde en niet van zou kunnen genieten. Daarnaast vroeg ik me af hoe realistisch het verhaal nou eigenlijk is. Van een contemporary verwacht je namelijk wel enige vorm van realiteit. Na enig speurwerk op het internet blijkt Scid wel bij meisjes voor te komen, dus dat klopt in ieder geval. Maar toch, iets voelde niet in orde. Zo’n onderbuikgevoel waar ik nog niet te veel over kan vertellen.

Vervolgens sprong het verhaal naar mijn idee van de hak op de tak en zat er weinig logica in. Ik weet niet of ik essentiële informatie heb gemist vanwege de vele tekeningen die het boek bevatte welke ik niet kan zien. Nog een puntje waardoor ik het boek wat simpel vond: de hoeveelheid tekeningen. Ik heb liever een verhaal wat je in een ruk door kunt lezen zonder continu onderbroken te worden door tekeningen. Deze tekeningen zorgden bij mij voor het gevoel dat Everything Everything vele plot holes bevatte. Natuurlijk zijn er meerdere boeken waarbij er tekeningen midden in het verhaal staan, maar die zijn niet essentieel voor het plot. Een goed voorbeeld hiervan is de Phobos triologie van Victor Dixen.

En om nog maar te zwijgen over het einde. Of nouja, het begon eigenlijk al in het midden. Hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer ik het gevoel kreeg dat het afgeraffeld was. De plottwist was enorm voorspelbaar. Het lezen van Everything Everything vond ik helaas verspilde moeite. Ik vind het ook absoluut vervelend om deze recensie te schrijven, want het is één bonk negativiteit en ergernis.

Eindoordeel

Ik hoopte dat ik iemand zou zijn die Everything Everything goed zou vinden, want het verhaal leek veelbelovend. Helaas bleek het tegendeel al snel bewezen, na de eerste bladzijden al. Ik heb me het hele boek aan het verhaal geërgerd . Toch ben ik door blijven lezen, want ik hoopte op een omslagpunt. Dat omslagpunt werd helaas alleen maar een dieptepunt. Ik wilde niet te kritisch zijn en het boek voortijdig aan de kant leggen. Helaas kan ik dit boek niet aanraden. Mijn waardering op  Goodreads was dan ook slechts één ster, voor de moeite. Sorry. Volgende keer weer een positiever geluid, dat beloof ik.

Wat vind jij van Everything Everything?

Tags:


Recensie: David Arnold – Muggenland

Posted augustus 29, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© foto: Blossom Books

In januari 2017 kwam De Kids Of Appetite uit, het debuut van David Arnold hier in Nederland. Klik op de link om mijn recensie van dit boek te lezen. Echter, dit was niet zijn schrijversdebuut in Amerika, dat was Mosquitoland. Blossom Books bracht in juli dit jaar de Nederlandse vertaling van dit boek uit: Muggenland. Zoals je in mijn recensie van De Kids Of Appetite kunt lezen, vond ik dit boek echt fantastisch. Ik was benieuwd of ik Muggenland net zo goed zou vinden. Ben jij dat ook? Lees dan verder!

Samenvatting van het boek

Mary Iris Malone, Mim, is niet in orde. Althans, dat zegt ze zelf. Haar ouders zijn gescheiden en samen met haar vader en stiefmoeder is ze naar Misisippi (wat een moeilijke naam om te spellen blijft dit) verhuisd. Als Mim hoort dat haar moeder ziek is, wil ze haar opzoeken en reist ze naar Cleveland. Dit wordt een roadtrip om nooit te vergeten. Tijdens haar reis ontmoet Mim allerlei bijzondere mensen en beleefd ze heel wat avonturen. Zal het haar lukken om op tijd bij haar moeder te zijn? Waarom is haar moeder gestopt met het schrijven van brieven en neemt ze haar telefoon al drie weken niet op?

Mening

Toen ik in Muggenland begon, besloot ik het niet met De Kids Of Appetite te vergelijken. Dat legde de lat voor dit boek een stuk minder hoog en zou het mij eventueel minder teleur kunnen stellen.. Net als Vic in De Kids Of Appetite is Mim en bijzonder personage. Ik vond Vic een beetje een nerd, maar Mim is dat zeker niet. Tenminste, zo kwam ze niet op mij over. De andere personages waren stuk voor stuk mensen met een verhaal, met een geschiedenis. Muggenland was op sommige momenten echt een emotioneel boek, maar daar hadden we hoi hoi ik ben Walt voor. Walt weet van iedere situatie, hoe lastig ook, iets lachwekkends te maken. Dat is de kracht van Walt. En Beck? Beck was fantastisch. De gesprekken tussen hem em Mim waren zowel serieus als grappig. Misschien past serieus met een luchtige ondertoon hier beter. Deze ondertoon maakte het boek een heel fijn boek om te lezen.
En laten we het eens over de grappen hebben. Het boek staat vol met grappen zoals “hij was nog vreemder dan een huis tuin en keukeneikel”, wat mij regelmatig in de lach deed schieten. Muggenland is weer fantastisch geschreven en vertaald. Het niveau van David Arnold was al net zo hoog als in De Kids Of Appetite en dan te bedenken dat dit in Amerika nog maar de voorloper van dat geweldige boek was. Kan ik iets negatiefs over Muggenland zeggen? Nee. Ik sloeg dit boek met een grote glimlach dicht.

Eindoordeel

Over het eindoordeel van dit heerlijke zomerboek kan ik heel kort zijn. Ik waardeer het met vijf sterren en kan hier niets meer aan toevoegen.
Zou jij, net als Mim, ooit een roadtrip door Amerika willen maken?

Tags:


Recensie: Marissa Meyer – Alle Sterren

Posted augustus 6, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

LET OP: Deze recensie is misschien niet geheel spoilervrij!

Recent is het állerlaatste deel van The Lunar Chronicles verschenen. Dit is een verhalenbundel met daarin negen verhalen. Ik had hem op vakantie al gekocht, maar mocht hem toen niet lezen van mezelf, omdat ik dan echt ontzettend antisocial zou worden, dat weet ik gewoon. Dus ik moet nog een paar dagen geduld hebben. Na thuiskomst kon ik niet meer wachten, dus ben ik direct begonnen. En wat was deze bundel fijn!

Samenvatting van het boek

Alle Sterren is een verhalenbundel met daarin negen verhalen. Van ieder hoofdpersonage uit The Lunar Chronicles is er een prequel verhaal, behalve van Levana. Dat is natuurlijk heel logisch, want zij heeft al een eigen boek. Het laatste verhaal is een gezamenlijk verhaal, maar waar zou dat over gaan?

Mening

Ik vond Alle Sterren een waardevolle toevoeging aan de serie. Door het lezen van alle verhalen, begrijp je dingen die in het hoofdverhaal worden genoemd beter. Zo kun je lezen hoe Cress in haar satelliet terecht is gekomen, hoe Cinder op aarde terecht kwam en wat Kai zijn eerste indruk van Cinder was. Je weet wel, toen hij Nainsi naar de markt bracht om haar te laten repareren.

En dan dat einde. Echt, dat einde. HALLO, DAT EInDE. Ik kon een kreet van blijdschap niet onderdrukken, want JAAAAAAA DIT MOEST GEWOON! Wat dat einde dan is, dat einde van het allerlaatste verhaal? Daar kom je achter als je Alle Sterren leest. Stiekem hoop ik dat er ooit nog een sequel komt, want ik word hier echt nieuwsgierig van.

Eindoordeel

Zoals je begrijpt, kan ik alle sterren niet minder dan vijf sterren geven. Alle Serren verdient gewoon alle sterren.

Wat is jouw favoriete The Lunar Chronicles boek?

Tags:


Recensie: Patrick Ness – Zeven Minuten Na Middernacht

Posted juli 19, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 4 Comments


Originele titel: A Monster Calls

Toen afgelopen februari de film van A Monster Calls in de bioscoop kwam, werd ik nieuwsgierig. Ik kon helaas niet naar deze film omdat de tijd me ontbrak. Bovendien had ik het boek nog niet gelezen, tot nu.

Samenvatting van het boek

Connor is dertien jaar oud en woont samen met zijn moeder, die kanker heeft. ‘s Nachts krijgt Connor bezoek: van een nachtmerrie en een monster. Het monster neemt de gedaante aan van een boom die in de achtertuin van Connor zijn huis staat. Wat het monster van Connor wil is hem niet duidelijk. Wat hij wel weet, is dat hij niet bang is voor dat reusachtige ding dat hem iedere nacht om 00:07 komt opzoeken. Lukt het Connor om te weten te komen wat het monster van hem wil?

Mening

In het begin was ik in de war. Wat is nou een droom en wat is nou echt? Is dit nou Young Adult fantasy of contemporary? Deze verwarring is lang gebleven. Dat maakte het lastig om het boek in één keer te begrijpen. Naarmate het einde naderde, werd het steeds duidelijker wat het monster van Connor wilde en wat hij nou precies deed. In ieder geval werden er verhalen verteld waar Connor iets uit moest leren, maar dat snapte hij zelf ook niet. Hij bleef in een soort van ontkenning zitten, hij dacht dat alles onzin was en het allemaal weer goed kwam.

Ik ergerde me aan Connor zijn houding. Het was overduidelijk dat hij het bij het verkeerde eind had, maar koppig als hij was, weigerde hij dat te geloven. Ik vond hem daarnaast ook wat kinderachtig. Dit kan overigens ook aan de schrijfstijl van het boek liggen. Naar mijn idee is dit boek geschikter voor jongere lezers dan voor de wat oudere. Het boek las vlot weg en de hoofdstukken zijn kort. Voor kinderen van een jaar of tien/elf zou ik dit boek aanraden.

Eindoordeel

Het boek is niet slecht, maar ook niet fantastisch. Ik vond het een prima boek om te lezen, maar ik vrees dat het me helaas niet zal bijblijven. Ik waardeer het boek met drie sterren. Of ik de film nog wil zien? Ik denk het niet.

Heb jij A Monster Calls al gelezen?

Tags:


Recensie: Benjamin Alire Sáenz – Aristoteles & Dante Ontdekken De Geheimen Van Het Universum

Posted juli 15, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 2 Comments

Op 10 juni kwam het boek Aristoteles & Dante Ontdekken De Geheimen Van Het Universum van Benjamin Alire Sáenz uit. Toen ik hoorde dat Blossom Books dit boek ging uitgeven, werd ik meteen nieuwsgierig. Na een paar maanden gewacht te hebben, kon ik het dan eindelijk lezen.

Samenvatting van het boek

Het was 15 juni 1987. Het was zomer. Aristoteles (Ari) ging zwemmen. Iemand vroeg hem iets. Dat was Dante. Ook een Mexicaanse Amerikaan. Net als Ari. Vanaf deze dag groeide er een vriendschap tussen hen. Ari en Dante. Beiden Mexicaans. Maar totaal verschillend. Dante was Ari’s tegenpool. Of toch niet? Daar zouden ze achter komen als ze samen de geheimen van het universum zouden ontdekken. Hoe sterk was hun vriendschap? Konden ze deze ontdekkingen samen aan? En lukt het Ari om een aantal familiegeheimen te ontrafelen?

Mening

In het begin moest ik erg wennen aan de schrijfstijl. De zinnen waren vaak kort, evenals de hoofdstukken. De samenvatting hierboven heb ik in ongeveer dezelfde stijl geschreven als het boek. Achteraf vind ik deze stijl fijn, het heeft iets bijzonders. Deze schrijfstijl kom je niet zo vaak meer tegen. Dat maakt het boek zo bijzonder. De personages zijn dat natuurlijk ook, evenals de hechte familiebanden die in dit boek beschreven worden. Het boek heeft iets mysterieus over zich, net als Ari en Dante zelf. De één nog meer dan de ander.

Toen ik er achter kwam dat het boek zich in 1987 afspeelde werd ik toch een heel klein beetje bang. Ik moest meteen aan De Belevenissen Van Een Muurbloem denken en dat stemde mij niet zo vrolijk. Dat boek was totaal niet aan mij besteed en gaf ik ook maar 1 ster. Gelukkig had ik het bij het verkeerde eind en lijkt dit boek daar dus helemaal niet op. Dat was echt een opluchting. Ook moest ik even omschakelen naar vroeger tijden, waarin er nog geen mobiele telefoons en e-mail bestonden. In dit boek worden brieven geschreven en er wordt gebeld met vaste telefoons. Dat zie je tegenwoordig ook bijna nergens meer.

Nu zou het eigenlijk tijd zijn om een minpunt op te noemen. Maar, daar kan ik kort over zijn. Die heb ik niet. Of misschien iets wat ik wel eens zou willen, maar wat echt niet hoeft omdat het het boek absoluut niet tekort doet als het er niet is. Een gedeelte vanuit het perspectief van Dante. Waar dan? Ja, ergens in het midden. Het derde deel van het boek misschien. Ik zal niet vertellen waarom, want dan geef ik jullie echt een hele grote spoiler. Voor de rest kan ik geen minpunten bedenken. Raar.

Eindoordeel

Heel kort: vijf sterren. Punt. Kan iedereen dit boek nu alsjeblieft gaan lezen? Echt, je weet niet wat je mist als je dat niet doet. Het is zomer. Dit is het boek van deze zomer.

Tags:


Recensie: A. J. Betts – Zac & Mia

Posted juli 9, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

Een tijdje geleden zag ik op Goodreads het boek Zac & Mia voorbij komen. De titel riep bij mij best wat vragen op. De flaptekst sprak me echter wel aan. Hoog tijd om het boek te lezen dus!

Samenvatting van het boek

Zac en Mia zijn allebei ziek. Ze hebben allebei kanker. Zac heeft leukemie, Mia botkanker. Zac zit al verder in zijn behandelingen en ondergaat een beenmergtransplantatie. Mia zit in het eerste stadium van haar behandelingen. In het ziekenhuis ontstaat er een vriendschap tussen Zac en Mia, welke ook buiten het ziekenhuis zeer waardevol blijkt te zijn. Zullen Zac en Mia beiden kanker overwinnen of slaat het noodlot toe?

Mening

Het is een tijdje geleden dat ik een boek als dit heb gelezen. Het verhaal zit goed in elkaar. Het bestaat uit drie delen: Zac, en, Mia. Het tweede deel wordt afwisselend vanuit Zac en Mia vertelt, dit gebeurt per hoofdstuk. Zac was eigenlijk best grappig, maar ook wel weer verstandig. Het was goed te merken dat hij al veel langer behandelingen onderging dan Mia, dat verklaart ook hoe hij er mee om gaat, met het ziek zijn. Mia echter was boos en ontkende dat ze ziek was. Ze stopte het liever weg en wilde vooral haar vrienden niet vertellen wat er aan de hand is. Dit leidde tot een beslissing waardoor ze Zac moest vertrouwen. Tijdens het lezen merkte ik een ommekeer bij Mia, maar ook bij Zac. Over deze ommekeer kan ik niets vertellen, omdat ik daarmee het hele boek weggeef. Wat mooi is om te zien, is dat de één zorgt voor de ommekeer van de ander. En dat Mia een heleboel graden bijdraait.

Het jammere vond ik wel dat ik het gevoel had dat er een paar plot holes in het boek zitten. Tenminste, dat lijkt maar zo, blijkt achteraf. Daarnaast vond ik de tijdssprongen soms wat warrig, maar dat is ook het enige. Deze kleine minpuntjes zijn A. J. Betts ruimschoots vergeven. Dit is één van de beste Young Adult Contemporary die ik in een aantal maanden heb gelezen.

Eindoordeel

Ondanks de kleine minpuntjes die ik hierboven noemde, krijgt Zac & Mia van A. J. Betss 5 sterren. Als je dit boek nog niet gelezen hebt, raad ik je aan om dit snel te doen!

Tags:


Recensie: Marissa Meyer – Winter

Posted juli 4, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

LET OP: DEZE RECENSIE KAN SPOILERS BEVATTEN, GEZIEN DIT EEN DEEL IS VAN EEN SERIE.

Op 26 juni kwam Winter uit, de finale van The Lunar Chronicles. Eindelijk. Het vorige deel was zo spannend, dat ik heel erg graag wilde weten hoe het verder zou gaan. Ik begon dan ook direct met lezen nadat ik het boek had gekocht.

Winter is de stiefdochter van koningin Levana. Zij heeft echter geen recht op de troon en weigert haar lunaire gave te gebruiken. Hierdoor heeft ze last van waanbeelden en visioenen. Toch is ze vastbesloten haar gave nooit meer te gebruiken en het gezag van Levana te ondermijnen. Het volk van Luna houdt van haar en aanbidt haar. Levana is echter van plan om daar een stokje voor te steken, want ze denkt dat Winter een bedreiging vormt voor de troon. Die bedreiging komt echter van Cinder. Lukt het Winter om Jacin, de lijfwacht, haar liefde te verklaren? Ze zijn immers samen opgegroeid. Of heeft Levana iets heel anders in gedachte voor Winter, de zogenaamde bedreiging voor de troon? Lukt het haar om Cinder en de anderen te helpen? Zal het Scarlet lukken om weer bij de anderen aan te sluiten? En lukt het de groep om Levana van de troon te stoten? Zal iedereen deze strijd overleven?

Om te beginnen begint Winter waar Cress eindigde. Dit is eigenlijk altijd zo bij The Lunar Chronicles. En wederom is dat absoluut niet storend, maar juist heel prettig. Aan het einde van Cress hebben we al kort kennis gemaakt met Winter. Zoals ik toen al zei, was ik erg benieuwd naar haar, omdat ik haar toen wat vreemd vond overkomen. Wat blijkt, Winter heeft zowel slechte als goede dagen. Ze wordt gezien als erg charmant en het volk van Luna aanbidt haar. Levana wil daar echter alles aan doen om daar een stokje voor te steken. Echter, winter zet door en ontpopt zich soms zelfs tot een leider van de revolutie. Dit geldt trouwens ook voor Scarlet, naast Cinder leidt zij ook een deel van de revolutie.

Wat nieuw was, is dat Iko wat vaker een eigen perspectief kreeg en ook een aantal taken had. Dit hebben we in de vorige delen nog niet gezien. In Cress was het verhaal slechts eenmalig uit haar perspectief geschreven, in Winter zeker wel een keer of drie. Dit vond ik sterk, want Iko is niet alleen maar een androïde, zoals wel blijkt.

Naast Iko werd het verhaal verteld vanuit het perspectief van Cinder, Cress, Winter, Scarlet en een klein beetje vanuit Kai Jacin en Wolf. Deze perspectiefwisselingen vond ik zoals eerder aangegeven prettig, dat houdt het verhaal spannend en maakt dat je wilt doorlezen. Ik heb vaak genoeg op het puntje van de bank gezeten tijdens het lezen van Winter. Winter was een emotionele rollercoaster, binnen een paar bladzijden konden je emoties zo weer de andere kant op schieten.

Al met al vond ik Winter een sterk slot van The Lunar Chronicles. Heel stiekem hoop ik nog ergens op een sequel die zich een aantal jaar later afspeelt, gewoon om te kijken hoe het dan gesteld is met alles wat er in de laatste hoofdstukken van Winter gebeurde. Ik kan daar niet veel over zeggen, gezien ik dan een paar grote spoilers weggeef. Maar, misschien zit dat al verstopt in de extra verhalenbundel Alle Sterren die op 20 juli verschijnt. Kortom, Winter krijgt weer vijf sterren.

Ieder sprookje eindig met de zin: “En ze leefden nog lang en gelukkig.” Wat denken jullie, zal dit sprookje ook zo eindigen? En leeft iedereen nog lang en gelukkig? Daar kom je achter als je dit boek leest.

Tags:


Recensie: Marissa Meyer – Levana

Posted juni 27, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

Dit artikel kan mogelijk (kleine) spoilers bevatten.

Afgelopen mei kwam er een novella van The Lunar Chronicles uit, en wel Levana. Deze novella vertelt het levensverhaal van koningin Levana. Je komt te weten waar haar gedrag vandaan komt en stiekem merk je ook wel dat er ergens diep van binnen nog wat gevoel en emotie zit. Koningin Levana is eigenlijk heel eenzaam en wordt nooit gehoord of werkelijk gezien, nooit op waarde geschat of belangrijk gevonden. Hierdoor bedenkt ze, zonder het zelf te beseffen, hele wrede plannen om alles en iedereen die haar in de weg zit uit de weg te ruimen. Maar, zoals de Lunartics allang weten, is dat niet helemaal gelukt.

Ik vond Levana’s verhaal een goede toevoeging aan de serie. Het advies is om dit deel tussen Cress en Winter in te lezen en deels ben ik het daar ook mee eens. Zeker als je al verder in de serie bent. Heb je Cress uit en moet je Winter nog kopen? Lees Levana er dan even tussen. Ik herkende heel veel dingen terug die in Cress voorbij kwamen. Ik ben zelf al begonnen in Winter en daar herkende ik ook weer dingen uit. Eigenlijk al vrij snel. Mocht je nog moeten beginnen met de serie, dan zou ik dus wel eerst even Levana lezen, zodat je alvast een achtergrond hebt. Nogmaals, het is geen must, maar wel handig.

Het is een deel van The Lunar Chronicles, dus dan krijgt het van mij sowieso al 5 sterren. Maar, dat verdient het boek ook. Alleen jammer dat het zo’n gigantisch kutwijf is.

Tags:


Recensie: Jandy Nelson – Ik Geef Je De Zon

Posted juni 22, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

Een aantal maanden geleden kwam ik op Storytel het boek “Ik Geef Je De Zon” van Jandy Nelson tegen. Ik had deze titel al vaker voorbij horen komen, dus ik was al nieuwsgierig. Afgelopen tijd heb ik het boek gelezen.

Noah en Jude zijn een  dertienjarige tweeling en ze zijn onafscheidelijk. Noah is de stille, introverte, kunstzinnige jongen, Jude het extraverte, surfende meisje. Noah worstelt heel erg met alles in zijn leven, Jude niet. Op het eerste gezicht niet in ieder geval. Door gebeurtenissen in hun leven, met als toppunt een hele tragische gebeurtenis, groeien ze steeds meer uit elkaar. Als ze zestien zijn, spreken ze elkaar amper nog. Lukt het ze om weer nader tot elkaar te komen en de puzzelstukjes van hun leven in elkaar te passen om zo weer het complete verhaal te krijgen?

Toen ik in dit boek begon, dacht ik echt: waar ben ik aan begonnen? Deze gedachte is heel lang gebleven. Ik vond het verhaal van Noah heel logisch en niet heel raar of apart, maar toen het verhaal werd verteld vanuit Jude, drie jaar later, begon ik me te irriteren. Ik irriteerde me aan Jude en haar manier van doen. Naarmate ik in het verhaal kwam, vielen de puzzelstukjes op zijn plaats, want het werd langzaamaan duidelijk waarom ze zich zo gedraagt zoals ze doet.

Naarmate ik verder kwam in het boek, werd het boek wel beter. Er werd steeds geschakeld naar Noah (dertien jaar) en Jude (drie jaar later). De verhalen van Noah en Jude sluiten naadloos op elkaar aan, alleen weten ze dat niet. Iedere keer, bij een nieuwe schakeling, werd ik wel nieuwsgierig hoe dit stukje weer in het verhaal paste. De laatste drieënhalf uur van het luisterboek werd het boek steeds beter, omdat het verhaal vlotter ging lopen en alles op zijn plaats begon te vallen. Als dit niet was gebeurd, had het boek van mij twee sterren gekregen.

Ik vond de schrijfstijl van Jandy Nelson wel prettig om te lezen. Ook de voorlezen van het luisterboek las prettig voor, ik heb wel eens anders ervaren. Dit vind ik wel een essentieel punt bij een luisterboek. Als iemand in mijn opzicht niet prettig voorleest, luister ik het boek ook zeker niet uit.

Eindoordeel van Ik Geef Je De Zon: vier sterren. Vooral door het laatste stuk, in het begin vond ik het verhaal apart en niet veel zeggen. De laatste paar uur werd het verhaal vlotter en begon er vanalles op zijn plek te vallen. Gelukkig maar. Maar, is eind goed ook al goed? Dat moet je zelf maar beoordelen als je dit boek gaat lezen.

Tags: