Categorie: Young Adult

Recensie: Kerry Drewery – Cel 7

Posted november 18, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Foto: L.S. Amsterdam

In boekbloggersland was er een enorme hype gaande rondom het boek Cel 7 van Kerry Drewery. Ik had zo mijn twijfels of dit boek bij mij zou passen, maar de recensies waren stuk voor stuk lovend. Ik besloot het boek toch op te pakken. Kan ik mee gaan in de hype?

Samenvatting van het boek

Na de moord op reality ster Jackson Paige wordt Martha Honeydew opgepakt en gevangen gezet in de dodencellen. Het publiek stemt door middel van een televisieprogramma of Martha schuldig is of niet. Is ze op de zevende dag nog steeds schuldig bevonden, dan volgt de doodstraf. Het publiek is rechter, de rechtbanken bestaan al jaren niet meer. Maar, is Martha misschien minder schuldig als het lijkt?

Mening

Laat ik meteen even dit zeggen. Cel 7 heeft mijn verwachtingen helaas niet waar kunnen maken. Het boek leest lekker weg. Dit komt omdat de hoofdstukken over het algemeen kort zijn. Wel stoorde ik me gigantisch aan de vele persoonswisselingen. Het ene hoofdstuk werd verteld vanuit de eerste persoon, het volgende weer vanuit de derde persoon enzovoorts. Ik vond dit, vooral in het begin, verwarrend.

Wat betreft het verhaal zelf zijn er best wel wat dingen. Er lopen eigenlijk twee verhalen: het hoofdverhaal met Martha in de dodencel en het tv programma “Dood Is Gerechtigheid” en een bijverhaal met mensen die iets proberen duidelijk te maken. Dat bijverhaal gaf Cel 7 net dat zetje wat het nodig heeft. Als dit er niet was, had ik het boek zo op de dnf-stapel gelegd. Ik irriteerde me namelijk heel erg aan het rechtssysteem en dat programma. Zo’n rechtssysteem als in dit boek kan gewoon niet. Het is zo oneerlijk en absoluut fout. HALLO, BEWIJZEN?! Tevens irriteerde ik me aan het volk. Wauw, wat een stelletje domme kuddedieren zeg! Het leek wel of niemand meer nadacht en ze klakkeloos overnamen wat “Dood Is Gerechtigheid” ze voorschotelt. Ik kan er echt niet tegen als mensen op deze manier worden geprofileerd.

Was er dan nog wel iets positiefs? Ja. Er waren gelukkig ook nog mensen die nadachten en niet onder de plak zaten bij dat programma. Deze personages komen dus in het bijverhaal en maken het boek dus de moeite waard om uit te lezen. Zij zorgen voor wat spanning, ook al was deze tot op het laatst minimaal. Alhoewel alles flink voorspelbaar is en de climax minder groot is dan ik had gehoopt en misschien wel had verwacht. Joshua, de razende reporter, toonde naar mijn idee ook wel wat menselijkheid en emoties en had ook zo zijn vraagtekens. Kristina, de presentatrice, daarentegen, was echt een ijzeren dame waar echt geen sympathie of andere vorm van menselijkheid bij te bespeuren was. Ik vond haar echt een robot.

Ik heb nu al heel veel verteld over de personages, maar weinig over het verhaal. Daar kan ik je helaas ook niet veel over vertellen. Het was gewoon prima, oké, niet bijzonder, niet echt sterk. Het kabbelde voor mijn gevoel maar wat voort.

Eindoordeel

Cel 7 is een boek waarvan ik hoge verwachtingen had gekregen. Deze zijn helaas niet waargemaakt. Het bijverhaal maakte het de moeite waard om het uit te lezen, want deze personages konden nog wel normaal over de situatie nadenken. Zij waren geen kuddedieren die helemaal bij de media onder de plak zitten. Het boek leest wel vlot weg, dit komt door de korte hoofdstukken. Ik had veel meer spanning verwacht gezien het onderwerp, deze bleef voor mij helaas wat uit. Kortom, Cel 7 is een prima boek, maar ik snap de hype niet. Ik waardeer het met drie sterren, zij het een krappe drie sterren. Ik voel niet de dringende behoefte om de vervolgdelen ook te lezen als ze worden vertaald. Misschien ooit, als ik er zin in heb.

Wat vind jij van het rechtssysteem van Cel 7?

Tags:


DNF-Recensie: Victoria Aveyard – Rode Koningin

Posted november 12, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Foto: Bol.com

In mijn wrap-up van oktober schreef ik dat ik was begonnen in Rode Koningin van Victoria Aveyard. In diezelfde wrap-up schreef ik dat ik hem ook alweer heb weggelegd en dat er een artikel met onderbouwde uitleg zou volgen. Dat is dit artikel dus. Waarom vandaag pas online? Nou, omdat vandaag de leesclub over dit boek is. Ik noem dit artikel wel een recensie, omdat ik een samenvatting van het boek geef en mijn mening. Ik heb de helft van het boek gelezen, dus ik kan over dat gedeelte ook al een eindoordeel geven.

Samenvatting van het boek

Mare Berrens probeert er alles aan te doen om het haar familie zo gemakkelijk mogelijk te maken in de armoedige omstandigheden waarin het gezin verkeerd. Als haar vriend Killorn in dienst moet, wil ze dat proberen te voorkomen. Daarvoor moet ze indringen in het koninklijke paleis. Als rode kom je daar alleen om te werken, om de zilveren edelen te bedienen. Maar dan blijkt Mare over een kracht te bezitten die ze niet kan hebben, want ze is een rode en geen zilvere. En dan ontmoet ze prins Cal…….

Mening

Met een nieuwe leesclub gaan we dit boek lezen. Het eerste wat ik altijd doe is de achterflap en de ratings op Goodreads checken. De achterflap sprak mij al meteen niet aan, maar de ratings waren goed. Ik besloot meteen om toch nog even bij anderen te informeren en die waren niet echt lovend over dit boek. Natuurlijk ben ik het boek gaan lezen en ik snapte meteen al waarom zij er niet zo lovend over waren. In mijn ogen was het simpel geschreven en zo herkenbaar als wat. Weer een arm meisje, weer iemand die haar gemeenschap moet redden. Hebben we dat niet al eens eerder gezien? Ja, vaak zat.

Goed, even doorzetten en verder lezen. Maar bah, wat ergerde ik me groen en geel aan Mare. Ze is zo dom en onwetend, wow. Ze heeft echt geen diepgang en jat alles bij elkaar. Gewetenloos.

Nog maar even verder dan. Hoe voorspelbaar is dit? Ze ontmoet een knappe jongen die een kroonprins blijkt te zijn. Oja, en ze wilde hem bestelen. Duh, het is immers Mare. En uiteraard bezit Mare een kracht, zoals het hoort in dit soort boeken. Het wordt vanaf hier echt een exacte kopie van meerdere YA boeken bij elkaar. De Koninginnenproef vind ik sterk op De Selectie lijken, net als wat daarop volgt. Rode Koningin bevat ook nog eens die oh zo gehate driehoeksverhouding. U begrijpt, beste lezer, dat ik er toen al meer dan klaar mee was. Omdat het voor een leesclub is, en nog wel de eerste, wilde ik toch doorzetten. Het geworstel ging verder en nee het werd er niet beter op. Bij hoofdstuk 14 heb ik het boek aan de kant gepleurd. Stiekem toch nog even de epiloog gelezen en ja hoor, dat wat ik dacht dat zou gebeuren, is daadwerkelijk gebeurd. Doei Rode Koningin, tot nooit meer ziens.

Eindoordeel

Na alles wat ik hierboven heb gezegd, al het vernietigends, kan ik niet anders dan Rode Koningin van Victoria Aveyard beoordelen met slechts 1 ster en dat is er eigenlijk al 1 te veel. Nee echt, ik heb een hekel aan dit boek. Waarom lijken alle YA dystopians zo gigantisch op elkaar en waarom komt er niet eens iets origineels? The Jewel heeft tenminste een originele twist en verhaallijn. Daar zit spanning in en zelfs best veel gruwelijks. Rode Koningin is voor mijn gevoel een boek dat voort is gekomen uit boeken die allemaal bij elkaar zijn geraapt, op een hoop zijn gegooid en door de blender zijn gehaald. Er zit veel te veel kopieerwerk van andere boeken in het verhaal. En ook nog eens van boeken die ik dus wel superleuk vind zoals De Selectie.

Ik ga hier even een eind aan breien, want dit was wel weer even genoeg negativiteit. Toch lucht het op om dit eens allemaal in een artikel te zetten, lekker alle leesergernissen van me af schrijven.

Tags:


Recensie: Sarah J. Maas – Hof van Vleugels en Verwoesting

Posted november 10, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

Deze recensie barst van de spoilers en is dus ongeschikt als je de rest van de serie nog niet hebt gelezen.

© Foto: Bol.com

Het laatste deel van een serie is altijd zo’n moeilijk moment. Je wilt heel graag weten hoe het verder gaat en afloopt, maar tegelijkertijd wil je het lezen van dat laatste deel zo lang mogelijk voor je uit schuiven, want je moet afscheid nemen. Afscheid nemen van de personages waarvan je bent gaan houden. Afscheid nemen van een wereld die je door de serie heen zo goed hebt leren kennen. Vreselijk is dat he. Nou, dit had ik dus ook met Hof van Vleugels en Verwoesting.

Samenvatting van het boek

Feyre is weer terug bij Tamlin in het Lentehof. Ze speelt een vies spelletje met Tamlin, want ze is hier niet om zijn liefde weer terug te winnen. Lukt het haar om te krijgen wat ze nodig heeft? Ondertussen plant Hybern nog steeds een oorlog. Prythian is echter verdeelder dan ooit. Aan Feyre en Rhys de taak om bondgenoten te vinden. Als dit niet lukt, zal hun hele wereld compleet instorten. Lukt het het Hof om Prythian te redden en Hybern te verslaan? En hoe kunnen Nesta en Elain hieraan bijdragen gezien zij door de Ketel zijn gemaakt?

Mening

Pfoeh, dit boek is lastig samen te vatten zeg! Er gebeurt zo ongelooflijk veel, dat het amper in een paar regels te verwerken valt. Hof van Vleugels en Verwoesting telt ook meer dan 600 bladzijden. Ik had er een week voor uit getrokken om het te lezen, maar het werden er bijna twee. Niet omdat het boek slecht was, oh nee zeker niet, maar ik kon het gewoon onbewust niet aan om bij het einde te komen of iets dergelijks. Het ging gewoon niet zo snel. Aan de gebeurtenissen in het boek lag het dus zeker niet.

De liefde tussen Feyre en Rhys is echt zo ontzettend cute! Ze staan altijd voor lekaar klaar en vullen elkaar perfect aan. Ze zullen ook altijd voor elkaar klaar blijven staan. Ook Nesta en Cassian zijn super cute. Ik ga niet veel meer over die twee zeggen, sorry. Ik weet alleen niet zo goed wat ik van Elain en Lucien moet vinden. Ik denk dat ik ze niet echt bij elkaar vind passen. Misschien lag dat aan Elain, misschien aan het feit dat ik me dit metgezel verbond niet zo goed kan voorstellen. Maar de vriendschap tussen de hele groep is sterk, daar kom je tijdens het lezen wel achter.

Sommige dingen verbaasden me ook echt. Zoals wat Amren van plan is en de onthulling van Mor. Daarnaast gebeurt er nog het een en ander tijdens de onvermijdelijke veldslag. Die dingen had ik ook allemaal niet zien aankomen. Echt niet. Nooit. Dit houdt het boek heel boeiend en maakt dat je door wilt lezen. Maar ook niet, want het einde nadert. Help! Ondanks de dikte leest Hof van Vleugels en Verwoesting als een trein. Kwamen de vorige twee delen nog wat traag op gang, gebeurt dat hier niet. Of eigenlijk is minder lang een betere omschrijving. De eerste paar hoofdstukken zijn traag, maar onmisbaar voor het verhaal en een mooie opbouw. Want reken maar dat Ianthe nog wel eens een rol kan gaan spelen.

Eindoordeel

Als ik deze recensie schrijf is het 18 oktober. Twee dagen nadat ik Hof van Vleugels en Verwoesting uit had. En ik mis ze nog steeds. Feyre en Rhys. En de anderen. Hun liefde is echt zo onbeschrijflijke lief en cute! Daarnaast zit de serie gewoon steengoed in elkaar. Sarah J. Maas is een schrijver waar we zeker nog wel meer van gaan horen en lezen. Ik ben echt benieuwd naar de novellen in deze wereld en serie en ik hoop dat deze echt heel snel uit komen, want ik kan niet wachten! Het is wel duidelijk dat dit mijn favoriete serie van dit jaar is samen met The Lunar Chronicles. Want hallo, weg met die love triangles! Die zitten in beide series overigens niet. Jullie raden het vast al, Hof van Vleugels en Verwoesting krijgt een dikke vijf sterren. De reis naar en door Prythian was intens, maar ik had het voor geen goud willen missen.

Miste jij Feyre en Rhys ook al direct na het dicht slaan van Hof van Vleugels en Verwoesting?

Tags:


Recensie: Jandy Nelson – De Hemel Begint Bij Je voeten

Posted oktober 24, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 2 Comments

© Foto: Bol.com

Een aantal maanden geleden las ik Ik Geef Je De zon van Jandy Nelson. Mijn recensie van dit boek kun je hier lezen. Ik vond het dus tijd worden om haar andere boek ook te lezen, maar maakte dit verhaal de hoge verwachtingen die ik had waar?

Samenvatting van het boek

Als Bailey Walker, de zus van de zeventienjarige Lenny Walker, plotseling overlijdt, is Lenny in diepe rouw. Zij en Bailey waren heel erg close en Lenny was gewend om altijd in Bailey’s schaduw te staan. Nu moet ze leren omgaan met de aandacht die ze krijgt. Onder andere met de aandacht van twee jongens. De een begrijpt haar verdriet, de ander biedt haar troost. Toby is het vriendje van Bailey, Joe is de stralende nieuwe jongen op school. Lukt het Lenny om met de aandacht van beide jongens om te gaan en voor wie zal ze uiteindelijk vallen?

Mening

Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen: mijn verwachtingen kwamen niet uit. Allesbehalve zelfs. De Hemel Begint Bij Je voeten begint best aardig, met een introductie van het verhaal. Deze introductie is niet langdradig, gelukkig maar. Het werd al snel duidelijk waaraan Bailey was overleden. Echter, het verhaal werd al snel traag, oppervlakkig en saai. Net als de personages in Ik Geef Je De Zon zijn ook de personages in dit boek een beetje alternatief en heel erg kunstzinnig. Daarnaast is de schrijfstijl prettig om te lezen.

Maar nu komt het, de reden waarom mijn verwachtingen absoluut niet werden waargemaakt. Het verhaal bleef op hetzelfde tempo doorkuieren. Er gebeurde niet veel. Lenny wordt verliefd op jongen A, zoent vervolgens met jongen B, vindt dat dat niet meer moet gebeuren, gaat vervolgens weer verder met jongen A, gaat weer de mist in, gaat weer terug naar de andere jongen, jongen betrapt haar enzovoorts. Dat is eigenlijk het hele boek. Er spelen nog meer dingen een rol, maar die zijn eigenlijk ondergeschikt en bijzaak. Ik irriteerde me echt mateloos aan Lenny. Haar gedrag, het feit dat ze de daad niet bij het woord voegt en last but not least het getouwtrek tussen haar en de jongens. Mijn god, ik heb zelfs tegen haar geschreeuwd toen ze weer eens de mist in ging. Zo gefrustreerd was ik.

Waarom ik het boek dan uit las? Nou, wel hierom. Toen ik Ik Geef Je De Zon las, vond ik het boek eerst ook helemaal niets. Op een gegeven moment kwam er echter een omslagpunt en het boek eindigde met een waardering van vier sterren. Ik hoopte door deze ervaring dat De Hemel Begint Bij Je Voeten ook zo’n omslagpunt had. Nee dus. Het verhaal was zo voorspelbaar als maar zijn kan. Echt waar, ik heb meerdere keren op het punt gestaan om het maar op te geven met dit boek, maar ik durfde niet. Wat nou als dat omslagpunt wel kwam? Dan miste ik het. Het boek is niet slecht geschreven, integendeel. Jandy Nelson heeft een prettige schrijfstijl. Het luisterboek luisterde ook makkelijk weg. Het verhaal was gewoon te oppervlakkig en ik miste een twist.

Eindoordeel

Je zult begrijpen dat De Hemel Begint Bij Je Voeten geen hoge waardering zal krijgen. Ik heb heel lang getwijfeld of ik het slechts één ster zou geven, maar daar doe ik de fijne schrijfstijl van Jandy Nelson absoluut geen recht mee. Mede daarom geef ik het twee sterren. Ik miste de twist, had een bloedhekel aan de driehoeksverhouding, irriteerde me mateloos aan Lenny en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik zal dit boek niet snel aanraden, in tegenstelling tot Ik Geef Je De Zon. Het verhaal is oppervlakkig en zo voorspelbaar als het maar zijn kan. Ik wist al vrij snel voor welke jongen Lenny uiteindelijk zou vallen. Misschien vind jij het wel een goed boek, dat kan uiteraard. Maar De Hemel Begint bij Je Voeten is niets voor mij. Ik hoop dat Jandy Nelson wel verder blijft schrijven, maar dan wel zo’n boek als Ik Geef Je De Zon. Ook al is dat boek bijna niet te overtreffen.

Heb jij wel eens in een driehoeksverhouding gezeten?

Tags:


Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

Posted oktober 20, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

© Foto: Uitgeverij Gottmer

Zes jaar hebben we er op moeten wachten en op 10 oktober was het dan eindelijk zo ver: het nieuwe boek van John Green was dan eindelijk daar. En wat voor een! Lange tijd was alles rondom dit boek een mysterie. De cover, de korte inhoud, alles. Het was het zes jaar wachten meer dan waard en ik ga jullie even haarfijn uitleggen waarom.

Samenvatting van het boek

Multimiljardair Russell Pickett verdwijnt vlak voor zijn arrestatie. Wie hem vind door middel van het geven van de gouden tip, wordt beloond met honderdduizend dollar. Aza Holmes en haar beste vriendin Daisy besluiten zich in het avontuur te storten en hem te vinden. Aza is een meisje met een angst- en dwangstoornis, terwijl Daisy een gigantische Star Wars fan is en ook fanfictie schrijft. De zoektocht naar Pickett brengt hen bij Davis, wie Aza nog van vroeger kent. Langzaamaan bloeit er iets tussen hen. Lukt het Aza om haar angstgedachten het hoofd te bieden en zullen Aza en Daisy de miljardair vinden?

Mening

Net als in bijna al zijn andere boeken begint John Green met een erg mysterieus hoofdstuk. In het begin van het eerste hoofdstuk dacht ik echt dat ik het verkeerde boek aan het lezen was. Gelukkig veranderde dit snel en werd al snel duidelijk dat je in Aza’s gedachtespiraal zat. Deze gedachtes voerden de boventoon in het hele boek, wat eigenlijk heel verhelderend was. Ik kan me echt niets voorstellen bij en angst- en dwangstoornis of andere psychische problemen. Green geeft in Schildpadden Tot In Het Oneindige een duidelijk en ongecensureerd in kijkje in het hoofd van iemand die zo’n stoornis heeft. Natuurlijk is de uiting van angst- en dwanggedachten voor iedereen anders, maar door middel van Aza’s verhaal en oneindige gedachtes begrijp ik het wel beter. Hoe verschrikkelijk benauwend zulke gedachtes kunnen zijn.

Wat ik een beetje jammer vond is dat Daisy me irriteerde. Ze is enorm aanwezig en heeft het continu over Star Wars. In ieder geval het grootste deel van de tijd. En het lag er dik bovenop dat zij echt uit is op die honderdduizend dollar. Gadver. Daarnaast was er nog Davis. Ik vond hem oppervlakkig. Je leerde hem niet echt goed kennen in het verhaal. Waar ik wel blij van werd was dat het eens geen zoetsappig liefdesverhaal was. Natuurlijk komt de liefde er in voor, maar het gaat niet over rozen. De schrijfstijl van het boek is typisch voor John Green, maar het is geen trucje. John Green weet je constant geboeid te houden en valt qua schrijfstijl nooit in herhaling. Ieder boek is uniek en hij weet dat toch maar weer mooi voor elkaar te krijgen, ook al zijn de verwachtingen torenhoog.

Eindoordeel

Schildpadden Tot In Het Oneindige is een typisch John Green boek, maar toch ook weer niet. Het verhaal voert niet de boventoon. Natuurlijk is het er wel, maar het inkijkje in de angst- en dwangstoornis van Aza is het belangrijkste. Ik denk dat dit boek een goede manier kan zijn om het stigma rond psychische problematiek te helpen doorbreken gezien je een realistisch en ongecensureerd beeld ervan krijgt. Het is absoluut niet opgeleukt of afgevlakt. Dat maakt Aza zo echt en puur, en met haar het hele boek. Schildpadden Tot In Het Oneindige krijgt van mij een mooie 4 sterren, of eigenlijk 4,5. God, ik wou dat dat kon op Goodreads en Hebban!

Deze keer sluit ik niet af met een vraag, maar met een aanbeveling. Alsjeblieft, lees dit boek!

Tags:


Recensie: Sarah J. Maas – Hof van Mist en Woede

Posted oktober 10, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

Deze recensie bevat spoilers van Hof van Doorns en Rozen. Als je dit boek nog niet hebt gelezen, sla deze blogpost dan over.

 

© Foto: Bol.com
In september begon ik met het lezen van de Hof van Doorns en Rozen serie van Sarah J. Maas. Over deel 1 schreef ik deze recensie. Nu, een maand later, is het tijd voor deel 2. Vond ik deze net zo goed?

Samenvatting van het boek

Nadat Feyre de vloek van Amarantha heeft verbroken en met Tamlin is teruggekeerd naar het Lentehof, voelt ze zich slecht. Gebroken. Kapot. Desondanks houdt ze nog steeds van Tamlin. Ook de afspraak met Rhysand houdt stand, maar daar wil Feyre liever niet aan denken. Totdat ze Tamlin op een dag doorziet. Dan is ze erg blij met de afspraak. Samen met Rhys en zijn vrienden smeedt ze een plan om de koning van Hybern uit te schakelen en een oorlog te voorkomen. Helaas moeten daar offers voor gebracht worden. Ondertussen leert Feyre haar krachten te gebruiken. Welke krachten heeft ze geërfd toen ze na het verbreken van Amarantha’s vloek is gemaakt? En dan verschijnt Tamlin opeens ten tonele…… Lukt het Feyre, Rhys, Cassian, Azriel, Amren en Mor om een confrontatie te overleven als deze er komt? En kiest Feyre voor Tamlin, of ontwikkelt ze gevoelens voor Rhys?

Mening

Hof van Mist en Woede is een stuk minder sprookjesachtig dan het begin van Hof van Doorns en Rozen. Sterker nog, je zit bij hoofdstuk 1 al meteen weer in het verhaal. Misschien helpt het feit dat ik direct verder heb gelezen nadat ik deel 1 uit had daar ook bij. Maar toch zit je meteen weer in het reilen en zeilen van het Lentehof. Ik beschouw dit als een groot pluspunt. Moet je bij sommige series echt weer helemaal in het verhaal komen en bedenken wat er ook alweer is gebeurd, hoeft dat hier niet.
Aan het einde van mijn recensie van Hof van Doorns en Rozen schreef ik dat ik niet zo goed wist wat ik met mijn gevoelens jegens Tamlin en Rhys aan moest. Ik kan je vertellen, nu weet ik dat wel. Ik vond Tamlin zich direct al vreemd gedragen. Dit paste helemaal bij de twijfels die ik aan het eind van het vorige boek al begon te hebben. Echter was ik ook nog geen fan van Rhys, Hij gedroeg zich nog steeds afstandelijk tegenover Feyre, maar andersom was dat ook zo. Toch veranderde dat later in het boek. Iets met passie enzo. Hierdoor bevatte Hof van Mist en Woede meer expliciete scenes dan Hof van Doorns en Rozen. Toch was het niet te veel dat het storend werd. Het hoorde bij het verhaal. Mocht je hier minder goed tegen kunnen, houd er dan wel rekening mee. Maar toch was het niet het meest belangrijke onderdeel van het verhaal.
Vergeleken met Hof van Doorns en Rozen bevatte Hof van Mist en Woede meer actie. Ondanks de passie was de actie dominerend en bleef er toch een soort spanning sluimeren die ik tot het eind vasthield. Lukt het Feyre en Rhys om hetgeen te doen wat gedaan moet worden? Dat blijft tot op de laatste hoofdstukken echt spannend. Het enige wat mij opviel is dat er in de laatste hoofdstukken van het eBook veel typefouten zitten. Dit is jammer, maar nam bij mij het leesplezier niet weg.

Eindoordeel

Hof van Mist en Woede is een waardig vervolg op Hof van Doorns en Rozen. Ik heb het gevoel dat het echt epische nog moet komen, maar de spanning wordt al flink opgebouwd. Ik houd daarvan. De seksscenes zijn meer aanwezig, maar ik ervaar dit niet als storend. Ik vind dit een bijzaak, maar passen wel precies in het verhaal. Ondanks de vele typefouten in de laatste hoofdstukken van het eBook heb ik tot het eind in spanning zitten lezen. Hof van Mist en Woede krijgt, net als Hof van doorns en Rozen, vijf sterren.

 

Mijn recensie van Hof van Vleugels en Verwoesting verschijnt op 10 november.
Wie is jouw meest favoriete personage uit Hof van Mist en woede? En wie je minst favoriete?

Tags:


Recensie: Eric Lindstrom – Wat Jij Niet Ziet

Posted oktober 5, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Hebban

In het voorjaar van 2017 kwam ik via Twitter het boek “Wat Jij Niet Ziet” van Eric Lindstrom tegen. Op dat moment had ik absoluut geen tijd om het te lezen, maar ik kocht het wel meteen. Ik werd geprikkeld door het feit dat het over een blind meisje gaat. Op dit vlak ben ik best kritisch wat world building betreft, dus ik stelde het lezen ook nog eens uit. Deze week was de tijd dan eindelijk daar dat ik het boek oppakte.

Samenvatting van het boek

Parker Grant is blind, maar kijkt dwars door iedereen heen. Ook al ziet ze helemaal niets. Maar klopt haar wereldbeeld wel? Is alles zoals zij denkt dat het is? Daar komt ze gaandeweg achter. Parker heeft een droom, zelfstandig hardlopen. Ze doet er alles aan om haar droom te verwezenlijken, met wat hulp van haar vrienden. Daarnaast komt ze een jongen tegen die ze meteen leuk vind. Vindt hij haar ook leuk? En hoe zit het eigenlijk met haar vroegere beste vriend en ex-vriendje? Klopt het allemaal wat er tweeënhalf jaar geleden is gebeurd, of heeft ze het helemaal bij het verkeerde eind? Komt Parker er ooit achter hoe alles echt in elkaar zit?

Mening

Ik vond Parker om eerlijk te zijn echt een takketrut. Dit woord wordt ook gebruikt in het boek, dus ik scheld niet met opzet. Het is echt niet zo dat iedereen die blind is zo is en mensen op afstand houdt. Daarnaast kloppen de regels die Parker in het leven heeft geroepen ook niet altijd. Geloof me, de meeste blinden hebben niet zulke regels. Ik in ieder geval niet. Dit boek geeft het idee dat Parker in het middelpunt van alles wil staan en dat de hele wereld om haar draait. Daar irriteerde ik me aan. Voor veel blinden geldt dit godzijdank absoluut niet. Gaandeweg wordt wel duidelijk waarom Parker zo doet en vindt er een ommekeer plaats. Hier kan en zal ik verder niet meer over zeggen.
Ik herkende ook veel in Parker. Het missen van (cruciale) non-verbale communicatie is echt heel vervelend. Hierdoor mis je vaak veel dingen en signalen die anderen afgeven. Niets aan te doen, maar vervelend. Natuurlijk kun je emoties wel horen, maar dat is toch lastiger in te schatten. Daarnaast krijgt Parker een maatje op school. Iets dat waarschijnlijk vaker gebeurt, maar niet bij mij. Voor sommige dingen zou dat wel handiger geweest zijn. Wiskunde bijvoorbeeld. En wat betreft hardlopen, dat kan zeker! Met een maatje. Maar niets voor mij. Verder gebruikt Parker een tikstok. Zo’n rampending heb ik vroeger ook gehad, maar ik miste toch veel obstakels. Daarnaast is het best zwaar om continu te tikken. Tegenwoordig heb ik een stok met een rolpunt en dat is echt een verademing.
Het verhaal zelf leest als een trein. Binnen twee dagen vloog ik door Wat Jij Niet Ziet en dat heb ik lang niet gehad bij een boek. En sommige blindenblunders, heerlijk! Daarnaast is ook goed duidelijk gemaakt dat blinde mensen gewoon een normaal leven hebben, gelukkig maar. Veel van ons gaan gewoon naar het regulier onderwijs, net als Parker. Ik ben blij toe, want als dit boek zich had afgespeeld op een school voor blinden en slechtzienden had je een totaal ander verhaal gehad en was het vast niet zo leuk om te lezen als nu. Zelf heb ik ervaren dat de wereld van mensen die op het speciaal onderwijs hebben gezeten toch kleiner is dan van blinden die op het regulier onderwijs hebben gezeten. En hiermee wil ik absoluut niemand beledigen of voor het hoofd stoten, want helaas is het regulier onderwijs niet voor iedereen weggelegd. Maar de wereld van Parker is gelukkig groot. Nou maakt zij het er zelf ook wel naar. Parker is onafhankelijk, wat erg fijn is. Ik ben zo ook. Natuurlijk heeft ze hulp nodig, ik ook. Bekende routes kan zij zelf lopen, net als ik. Wat dat betreft lijken Parker en ik op elkaar. Alleen heb ik absoluut geen raakvlakken met haar wat de eerste alinea van dit gedeelte betreft.
En nog even een leuk feitje voor ik overga naar mijn eindoordeel, boven ieder hoofdstuk staat de naam van het hoofdstuk in braille geschreven. In normaal schrift, zwartschrift zoals dat wordt genoemd, maar dan in braille letters. Zin om eens braille te leren? Door middel van dit boek lukt het een beetje. Onderaan dit artikel zal ik even een braille alfabet plaatsen.

Eindoordeel

Vooraf was ik een beetje sceptisch over Wat Jij Niet Ziet, dat geef ik eerlijk toe. Ik vind het altijd een beetje eng ofzo om over blinden te lezen. Ik ben dan vaak bang dat ik me ga irriteren aan dingen die in het verhaal worden beschreven en die totaal niet kloppen. Gelukkig heeft Lindstrom goed vooronderzoek verricht en klopten de meeste dingen. Ik heb tussen de regels door wat extra informatie gegeven. Daarnaast was de schrijfstijl gewoon prettig en las dit verhaal vlot weg. Ik vloog binnen twee dagen door dit boek en dat is best wel even geleden. Desondanks heb ik niet het vijf sterrengevoel bij Wat Jij Niet Ziet. Daarom waardeer ik het boek met vier sterren.

Zoals beloofd plaats ik hieronder een braille alfabetje.

 

Tags:


Recensie: Jay Asher – 13 Reasons Why

Posted oktober 3, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Foto: Bol.com

Eind maart verscheen de serie 13 Reasons Why op Netflix. Ik heb deze serie gekeken, maar wist niet dat het gebaseerd was op een boek, daar kwam ik tijdens de eerste aflevering achter. Ik kocht het Engelse ebook (hij was niet in het Nederlands beschikbaar), maar was er nog niet aan toe gekomen deze te lezen. De afgelopen week heb ik dat dan eindelijk gedaan. Wil je weten of ik het boek of de serie beter vond? Lees dan verder.

Samenvatting van het boek

Op een dag, als Clay Jensen thuis komt van school, vind hij een mysterieus pakketje voor zijn deur. Het is een schoenendoos met daarin 13 cassettebandjes. Hij heeft geen idee wie de afzender is of wat die bandjes te betekenen hebben. Als Clay de bandjes gaat beluisteren schrikt hij zich rot. Het blijkt het levensverhaal te zijn van Hannah Baker, een klasgenoot die twee weken daarvoor zelfmoord heeft gepleegd. Op deze cassettes vertelt ze waarom ze haar leven heeft beëindigd en wie wat gedaan heeft, of juist niet gedaan heeft. Waarom staat Clay hiertussen? Wat heeft hij gedaan? Ook al wil hij het niet, hij moet het weten. In één avond luistert hij alle cassettes af. Wat gaat er door hem heen? En wat hebben de anderen op deze bandjes te maken met Hannah’s dood?

Mening

Voordat ik het boek ging lezen, wist ik natuurlijk al waar het verhaal over gaat, gezien ik de serie al had gezien. Voor mij een slimme zet, want ik kwam direct al een obstakel tegen in het boek. Ik had dit al gelezen bij een andere blogger, maar dacht dat ik hier prima doorheen kon lezen. Maar niet dus. In dit boek werden constant verschillende lettertypen gebruikt. De bandjes, waarop Hannah sprak, waren schuingedrukt. Clay luistert naar de bandjes, maar heeft tussendoor ook eigen gedachten. Deze twee komen samen in de hoofdstukken. Dit betekent dat het verhaal van Hannah, schuingedrukt, en de gedachten van Clay, normaal gedrukt, constant door elkaar heen lopen. Niet heel handig als blinde lezer. Dit maakte dat ik het boek eigenlijk niet kon volgen en continu in de war raakte. Dit lag puur aan de lettertypen, niet aan de taal. Omdat ik de serie al had gezien, werd het iets makkelijker, maar ideaal was het niet. Gelukkig bood het gesproken boek van Bibliotheekservice Passend Lezen uitkomst. Hierin werden de stukken die door Hannah worden vertelt voorgelezen door een vrouw en de stukken van Clay door een man. Dit was heel verhelderend en maakte het lezen van het boek echt een stuk makkelijker. Ik bleek dus dingen niet begrepen te hebben of te hebben gedacht dat het bij de verkeerde persoon hoorde.
Het verhaal zelf was wat minder diepgaand dan de serie. In de serie kreeg je ook de andere kant van het verhaal te zien, dus niet alleen uit de beleving van Hannah op de cassettes en van Clay, maar ook van de anderen op de cassettes. Ook waren er extra gebeurtenissen aan de serie toegevoegd. Ik vond het boek van 13 Reasons Why wat eenzijdig, maar dat maakte het niet tot een slecht verhaal. Natuurlijk, het blijft diep triest, iemand die zelfmoord pleegt. Het laat je zien dat je woorden of daden, hoe klein en onbewust ook, een heel groot effect op iemand kunnen hebben. En misschien bedoelde je het niet zo, iemand anders kan het helemaal verkeerd intrepreteren. 13 Reasons Why is niet een boek dat je even voor de lol leest, want het is nou niet echt een feel good boek. Je moet er wel echt even rustig voor gaan zitten.
Desondanks leest het boek wel snel weg, ook al is het een heftig onderwerp. De schrijfstijl van Jay Asher is zeer aangenaam en vlot. Wat dat betreft zorgt dat ervoor dat het boek toch iets minder zwaar aanvoelt en dat is prettig. Wat mij betreft hadden de personages dus iets uitgediept mogen worden, nu weet je amper iets van hen, behalve wat Hannah je vertelt.

Eindoordeel

Al met al raad ik 13 Reasons Why aan. Voor de blinde en slechtziende lezers onder ons adviseer ik het gesproken boek van Passend Lezen, want dat leest voor ons het prettigst. Dit vanwege de constante wisseling tussen lettertypen wat eigenlijk bijna niet te volgen is. Zeker niet als je de VoiceOver van de iPad/iPhone gebruikt. Het onderwerp is zwaar, maar de schrijfstijl van Asher maakt dat het toch iets lichter aanvoelt. De personages hadden wel iets meer uitgediept mogen worden, dit is in de serie wel gebeurd. Daarom heb ik een lichte voorkeur voor de Netflix serie. Je moet zelf kiezen of je de serie eerst wilt zien en daarna pas het boek leest of andersom, maar de serie is op sommige punten een stuk heftiger. Ik waardeer 13 Reasons Why met vier sterren, ondanks dat het verhaal wat oppervlakkig aanvoelde.
Heb jij eerst het boek gelezen of eerst de serie op Netflix gekeken?

Tags:


Uit de oude doos: John Green – Paper Towns

Posted oktober 2, 2017 by Laurie in Boekenpraat, Leesarchief, Young Adult / 0 Comments

Foto: © Bol.com

Op 10 oktober komt het nieuwe book van John Green, Schildpadden Langzaam Naar Beneden, uit. Om alvast even in de stemming te komen, zet ik vandaag een oudje van hem in de spotlights. En dan niet eens dé klassieker van hem, The Fault In Our Stars, maar een ander boek wat zeker ook goed is en ook is verfilmd. Ik heb het natuurlijk over Paper Towns.

Gelezen in: 2015

Samenvatting van het boek

Toen Quintin, Q, en Margo Ruth Spiegelmann klein waren, speelden ze altijd met elkaar. Ze zijn immers buren. Maar op een dag, na een indrukwekkende gebeurtenis, is hun vriendschap voorbij. Tot Margo negen jaar later ineens ‘s nachts op Q’s raam klopt met een wel heel vreemd verzoek. Q besluit er op in te gaan en zo gaan ze samen op avontuur. En dan is Margo opeens verdwenen. Waar is ze toch? Niemand weet het, maar Q is vastbesloten haar te vinden. Gaat het hem lukken?

Leeservaring

Toen ik erachter kwam dat Paper Towns zeer binnenkort in de bioscoop zou draaien, ben ik dit boek meteen gaan lezen. Toeval wilde dat dat in mijn vakantie was. Supergoede timing, want ik had het boek snel uit.

Ik wist niet zo goed wat ik van Paper Towns moest verwachten. Daarvoor had ik Het Grote Misschien gelezen, en die vond ik ietwat vaag en apart. Oké, de titel van dit boek is ook wat vaag, maar wordt wel duidelijk tijdens het lezen. Gelukkig had ik dat aparte en vage gevoel niet bij Paper Towns. In dit boek zit een constante spanning, want waar is Margo Ruth Spiegelmann toch gebleven en waarom is ze in eerste instantie vertrokken? Zoals we van John Green gewend zijn, zit er ook in dit boek weer humor. Heerlijk! En natuurlijk verloopt niet alles vlekkeloos, wat de spanning er lekker in houdt.

Vond ik de film beter dan het boek? Weet ik niet. Ik vond de film prima, maar miste soms wat humor en diepgang. Het einde van de film vond ik sowieso een beetje apart. Vooral de laatste zin. Ik zal hem niet spoileren, maar als je de film kijkt, snap je wat ik bedoel

Al met al is Paper Towns een echt typisch John Green boek waar ik van houd. Ik ben echt heel erg benieuwd naar zijn nieuwe boek en hoop deze ook snel te kunnen lezen.

Wat is jouw favoriete John Green boek als je The Fault In Our Stars niet mag noemen?

Tags:


Recensie: Becky Albertalli – De Voordelen van Onbeantwoorde Liefde

Posted september 27, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Foto: Blossom Books

Vandaag een recensie over het nieuwste boek van Becky Albertalli. Afgelopen voorjaar las ik haar boek Simon Vs. de Verwachtingen van de Rest van de Wereld. Op dat moment verscheen Becky’s nieuwe boek, De Voordelen van Onbeantwoorde Liefde. Het meerendeel van boekenland was laaiend enthousiast over dit boek. Toch pakte ik het niet direct op. Tot nu dan, want ik was toe aan iets luchtigs.

Samenvatting van het boek

Molly is 17 jaar en heeft al 26 jongens leuk gevonden, maar heeft nog nooit een vriendje gehad. Laat staan gezoend. Haar tweelingzus Cassie krijgt een nieuwe vriendin, Mina, en samen bedenken ze een plan om Molly aan een vriendje te helpen. Wordt het hipster Will, of gaat Molly toch voor haar ietwat nerdy collega Reid?

Mening

De samenvatting lijkt wat kort, korter dan wat je van mij gewend bent. Maar in feite is dit het hele boek. Een klein verhaal, waarin weinig actie zit. Dat wist ik van tevoren, dus daar zal ik niks over zeggen. Het is een klein, gezellig verhaal dat draait om vriendschap, liefde en familie. Wat ik heel fijn vind van de boekenvan Becky is dat homoseksualiteit absoluut geen probleem is. Het wordt neergezet als iets gewoons en zo hoort het wat mij betreft ook. Niet alleen Cassie valt onder de LGBT-community, maar de moeders van Molly en Cassie ook.

Tegen al mijn verwachtingen in duurde het relatief lang voordat ik dit boek uit had. Het leest prima weg, maar ik had iets van een leesdip ofzo. Ik had verwacht dat ik het binnen een dag of drie uit zou hebben, maar dat werd bijna een week. Ik kwam niet lekker in het verhaal en het deed me eigenlijk niet zoveel. Met Simon had ik ook moeite om er in te komen, tot het einde naderde. Hier idem dito. De schrijfstijl van Becky Albertalli is jong en vlot, het past helemaal in deze tijd. Buzzfeed, Pinterest en Facebook komen veelvuldig terug en deze social media worden dagelijks gebruikt door de meeste mensen. Vandaar dat het boek veel herkenbare momenten heeft. En voor de fans van Simon, jullie kunnen je hart ophalen, want er zit een beetje Simon in. Vooral veel Abby. Huh? Hoe dan? Daar kom je achter als je De Voordelen van Onbeantwoorde Liefde leest.

Eindoordeel

Ik vind het moeilijk om een mening te vormen over De Voordelen van Onbeantwoorde Liefde. Het is een fijn boek om lekker tussendoor te lezen, maar het zal mijn favorieten lijstje niet halen. Ik vind het lastig om te onderbouwen waarom niet, omdat het boek niet heel veel pijlers heeft om een goede mening over te kunnen vormen. Het is een klein, lief, mooi verhaal over liefde, vriendschap en familie wat ik waardeer met een nette drie sterren.

Heb jij weleens te maken gehad met een onbeantwoorde liefde?

Tags: