Recensie: M. J. Arlidge – Pluk Een Roos (Helen Grace #3)

Recensie: M. J. Arlidge – Pluk Een Roos (Helen Grace #3)

In september was ik begonnen aan de Helen Grace serie van M. J. Arlidge. Na het tweede deel had ik echter even een break nodig, dus schoof ik de serie even opzij. Na weer een tegenvallende thriller besloot ik dat het tijd was om weer verder te gaan met deze serie, en wel met deel 3.

Samenvatting van het boek

Ruby is ontvoerd en wordt vastgehouden in een kelder. Ondertussen wordt er op het strand een lijk gevonden. Al snel blijkt er een verband te zijn tussen het gevonden meisje op het strand en Ruby. Aan inspecteur Helen Grace en haar team de taak dit verband te vinden en de dader te pakken zien te krijgen. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot. Zijn ze nog op tijd om Ruby te redden?

Mening

Zoals we van M. J. Arlidge gewend zijn, leest ook Pluk Een Roos vlot weg. De hoofdstukken zijn weer kort, wat het tempo er goed in houdt. Toch duurde het wel even voor ik het boek uit had. Het boek is zeker spannend, maar houdt dezelfde formule aan als de vorige twee delen. Jammer.

Alhoewel, er is toch iets anders aan dit boek. In Pluk Een Roos krijg je meer te zien van wat het slachtoffer allemaal doormaakt. Sterker nog, er wordt ook iemand anders gevolgd die misschien nog wel eens heel belangrijk kan zijn. Dit gebeurde in de vorige delen niet. Dit is weer zo’n boek wat gewoon goed is en waar je niet veel over kunt vertellen. Mede doordat er gedurende de hele serie dezelfde opbouw wordt gebruikt.

Eindoordeel

Al met al is dit boek een goed in elkaar zittende thriller die weer lekker weg leest. Toch is het geen binge read voor mij. Ik waardeer Pluk Een Roos met vier sterren en ik ga de rest van de serie zeker wel lezen. Maar niet achter elkaar.

Het thrillergenre en ik: we gaan niet altijd samen

Vandaag eens iets heel anders, een blogje over mijn ervaringen met het lezen van thrillers. Naast het lezen van Young Adult ben ik ook niet vies van een thriller hier een daar. Toch is het niet altijd dikke liefde tussen deze thrillers en mij. Ik heb de laatste tijd veel verschillende ervaringen gehad en ik kan hier wel het één en ander uit concluderen.

Soorten thrillers

Er bestaan verschillende soorten thrillers. Zo zijn er de politie thrillers, waarin iemand van de politie een hoofdrol speelt en waarin eigenlijk altijd wel iemand is vermoord. Dit zie je vooral terug in de volwassen thrillers. In het jeugdgenre zijn er ook genoeg politie thrillers, maar dan zonder moordzaken. Denk aan de boeken van Eva Burgers en Helen Vreeswijk. Ik heb de boeken van Helen Vreeswijk echt verslonden, zeker over rechercheurs Rob van Buren en Heleen Resman.

Daarnaast zijn er de psychologische thrillers. Dit zijn thrillers waarbij de politie niet tot nauwelijks betrokken is en waarin de hoofdpersoon de stuipen op het lijf wordt gejaagd. Denk hierbij aan de thrillers van Sarah Pinborough, Paula Hawkins en Clare Mackintosh. Ook van eigen bodem komen dit soort thrillers, goede voorbeelden hiervan zijn Simone van der Vlugt, Esther Verhoef en Saskia Noort.

Mijn ervaringen

Voordat ik heel veel Young Adult boeken begon te lezen, las ik veel thrillers. Ik heb de boeken van Helen Vreeswijk dus verslonden, maar ook de boeken van Tess Gerritsen gaan erin als zoete koek. Schrijft Tess weer een boek over Jane Rizzoli en Maura Isles? Nou, dan vliegt deze linea recta naar mijn TBR en in de pre-order. Heerlijk zijn dat soort boeken. Lekker veel suspense, dwaalsporen en spanning. Maar eerlijk is eerlijk, ook een beetje ranzig. Wat de moordenaars daar met hun slachtoffers doen, iel.

Zo heb ik recentelijk ook de Helen Grace serie van M. J. Arlidge ontdekt. Het is voor mij geen binge read, maar bevat wel de elementen die een goede thriller moet bevatten. Spanning, suspense, dwaalsporen en ja, ook een ranzig moordritueel. Ten minste, in een aantal van de boeken. Ik ga deze serie snel weer eens oppakken, want ik heb nu een break van drie maanden gehad. Hetzelfde geldt voor Samuel Bjork, ook heerlijke thrillers.

Helaas gaan politie thrillers en ik niet altijd samen. Zo is er De Noordzeemoorden reeks van Isa Maron. Ik heb na Galgenveld eigenlijk nooit meer het tweede deel opgepakt en misschien moet ik dat toch maar weer eens gaan doen. Ik merk dat veel politie thrillers op elkaar (beginnen te) lijken en dat is zo zonde.

De reden voor dit artikel is een ander soort thriller. De psychologische thriller. Ik heb nu sinds afgelopen zomer drie psychologische thrillers gelezen en heb ze alle drie voortijdig weggelegd. Hoe kan dat? De verhalen pakken me niet en gaan veel te traag. Er is niet direct al een soort van spanning. Het plot maakte me alle keren nieuwsgierig, maar het verhaal valt me tegen.

Achter Gesloten Deuren

Ik heb zojuist Achter Gesloten Deuren van B.A. Paris aan de kant gelegd. Ik doe al drie weken een poging, maar ik ben slechts op twee uur in het luisterboek en eerlijk gezegd kan het verhaal mij niet bekoren. Dit is de derde keer in korte tijd met een psychologische thriller. Echt heel erg jammer. Is dit genre thrillers dan toch niets voor mij?

Nou, dat zeg ik niet al te hard. Oké, de boeken van Paula Hawkins en Sarah Pinborough liggen mij ook niet, maar Toen Het Donker Werd van Simone van der Vlugt heb ik met plezier verslonden. Hetzelfde geldt voor De Kraamhulp en Lieve Mamma van Esther Verhoef en De Eetclub, De Verbouwing, Nieuwe Buren en Debet van Saskia Noort.

Originaliteit kwijt

Wat ik de laatste tijd helaas veel terugzie, in alle soorten thrillers, is dezelfde opbouw. In het eerste hoofdstuk wordt het misdrijf bekend. Dat moet eigenlijk ook wel, dus daar hoor je mij niet over klagen. De melding bij de politie is ook normaal. Vervolgens volgen de thrillers steeds hetzelfde concept: verdachte wordt aangehouden, blijkt het toch niet te zijn, nieuwe verdachte enzovoort. En bijna altijd blijkt er een rechercheur een doelwit te zijn. Dat vind ik wel jammer. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik deze lijn vaker tegenkom in Engelse/Amerikaanse thrillers dan in Scandinavische. Misschien niet helemaal eerlijk om dat te zeggen, gezien ik slechts één Scandinavische thriller heb gelezen. In Nederland zie je dit vooral terug in de boeken van Suzanne Vermeer. Deze boeken volgen ieder boek weer precies dezelfde lijn. Na drie boeken had ik het wel gezien.

Stoppen met het lezen van thrillers?

Het antwoord hierop is NEE. Thrillers zijn gewoon te fijn om te laten liggen. Wel ga ik wat kritischer lezen. Vind ik het niks, dan stop ik met het betreffende boek. Ook ga ik meer politie thrillers lezen en minder psychologische thrillers. Ik heb er nog een aantal op mijn boekenplank staan, deze zal ik wel een eerlijke kans geven. Want laten we eerlijk zijn, de ene psychologische thriller is de andere niet.

Wat is jouw favoriete soort thriller en welke raad je mij aan?

Recensie: Chinouk Thijssen – Hij Is Van Mij

Recensie: Chinouk Thijssen – Hij Is Van Mij

© Foto: Bol.com

De laatste tijd probeer ik wat meer boeken te lezen die ik al een tijdje klaar heb liggen. Hij Is Van Mij is zo’n boek wat ik in de zomer van 2016 heb gekocht, maar nu pas heb opgepakt. Het is tevens mijn eerste ervaring met een boek van Chinouk Thijssen. En ja, dit beviel mij uitstekend!

Samenvatting van het boek

Wanneer Zara een nieuwe baan krijgt als manager bij een filiaal van de winkelketen Next View, ontmoet ze Arthur. Ze valt als een blok voor hem en Arthur voor haar. Maar, zij is niet de enige die Arthur voor zich wil winnen. Iemand probeert Zara gek te maken en Arthur van haar af te pakken. Wie is het toch en zal het diegene lukken?

Mening

Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen. Dit boek leest als een trein, ik had het binnen twee dagen uit. Een goede Christmas read dus. Hij Is Van Mij is een thriller die je niet weg kunt leggen. Chinouk heeft een vlotte schrijfstijl en het is absoluut niet ingewikkeld.
Zoals het hoort bij een thriller, wordt je in Hij Is Van Mij meerdere malen op het verkeerde been gezet. Wie zit er toch achter die bedreigingen? Mijn eerste verdenkingen waren heel erg cliché, maar niets blijkt minder waar. Ik had de ontknoping echt niet zien aankomen.
Het enige minpuntje aan Hij is Van Mij is dat het eind niet mooi rond is. Ik bleef na het lezen nog met een aantal vragen achter en daar kan ik me flink aan irriteren. Is dit het dan, of is er ergens toch nog een andere afloop, maar zit deze niet meer in het verhaal? Ik weet natuurlijk niet met welke intentie Chinouk dit einde heeft geschreven, maar als het verhaal het toelaat zou ik er nog een epiloog achteraan hebben geplakt. Gewoon voor het geheel, om het einde mooi rond te maken. Ik heb nu het gevoel dat het verhaal nog niet helemaal compleet is en dat vind ik jammer.

Eindoordeel

Hij Is Van Mij is een razend spannende thriller waarin je meerdere malen op het verkeerde been wordt gezet. Ik raad hem wel aan voor YA lezers vanaf 16 jaar, want sommige dingen kunnen misschien te veel angst oproepen bij de wat jongere lezers. Het boek leest lekker en vlot weg, ik had hem in ongeveer 24 uur uit met Kerstverplichtingen tussendoor. Het enige wat ik jammer vond was dat het einde voor mij niet helemaal rond was. Het voelde niet compleet en af. Na het lezen zat ik nog met vragen en dat vind ik jammer. Misschien was het de intentie, dat weet ik natuurlijk niet. Al met al is Hij Is Van Mij een goede thriller welke ik waardeer met 4 sterren.
Recensie: Samuel Bjork – Ik Reis Alleen

Recensie: Samuel Bjork – Ik Reis Alleen

© Foto: Bol.com

Vandaag deel ik mijn allereerste ervaring met een Scandinavische thriller met jullie. En thrillers schrijven, dat kunnen die Scandinaviërs wel hoor! Ik moet eerlijk toegeven dat dit boek al heel erg lang op mijn leesplankje van Storytel stond, maar dat ik steeds een ander boek pakte. Half november werd het toch eens tijd om Ik Reis Alleen Te gaan lezen. Met de Virtuele Boekenclub hebben we zelfs van boek gewisseld. We hadden eerst Wat Jij Niet Ziet van Sarah Pinborough voor januari, maar daar werd iedereen zo ongelukkig van dat we naar deze zijn geswitcht. Dus, hoeveel kerststerren geef ik dit boek? Want ja, zo vlak voor Kerst deel ik kerststerren uit in plaats van sterren.

Samenvatting van het boek

Op een dag vindt een man in een bos een dood meisje. Opgehangen in een boom aan een springtouw en met een poppenjurkje aan. Rechercheur Holger Munch is belast met deze zaak. Hij wil zijn vroegere collega Mia Krüger erbij hebben, maar die heeft zich teruggetrokken op een eenzaam eiland. Toch lukt het hem om haar weer naar Oslo te halen. Wat blijkt, het gevonden meisje blijkt wel het eerste, maar niet het enige meisje te zijn. Munch en Mia zetten alles op alles om de dader te pakken te krijgen. Als de zaak erg persoonlijk wordt, is het team gedrevener dan ooit te voren. Lukt het hen om de dader ook echt te pakken? Zijn ze nog op tijd?

Mening

Na een reeks zwaar tegenvallende thrillers had ik behoefte aan een steengoede. Zo eentje waarbij je heel vaak op het verkeerde been wordt gezet en waarbij je continu wilt blijven lezen. Ik Reis Alleen begon veelbelovend. In het eerste hoofdstuk werd de zaak al direct geïntroduceerd. Hierdoor rezen de eerste vragen. Welke gruwel heeft dit op zijn geweten en wat is er toch gebeurd?

Helaas kon ik niet erg goed doorlezen in het boek. Dit lag niet aan het verhaal, want dit heb ik bijna altijd met luisterboeken. Toen ik hem eenmaal weer oppakte, kon ik ook makkelijk door blijven luisteren. De vele perspectiefwisselingen en personages maakten het verhaal soms wat warrig, maar alles bleek heel goed op zijn plaats te vallen. Achteraf gezien vind ik dat een van de sterkste punten van deze thriller. Het verhaal wordt van verschillende kanten bekeken en alle personages hebben er iets mee te maken. Maar wat dan? Dat bleef je je steeds afvragen. Ik werd hierdoor meerdere malen op het verkeerde been gezet wat de dader betreft. De ontknoping zag ik alleen niet aankomen. Waar het vaak bij thrillers nog wel eens voorspelbaar kan zijn, had ik dit echt niet verwacht.

Toch miste ik iets. Een deel van het verhaal is voor mij nog niet opgelost. Wat gebeurt er nu met deze personen en waarom speelt dat kerkgenootschap een prominente rol? Een deel is duidelijk,  maar een ander deel nog niet. Ik hoop dat Bjork dit verder oppakt in De Doodsvogel, deel twee in deze reeks over Holger Munch en Mia Krüger. Wat mij tegenwoordig wel opvalt is dat alle thrillers dezelfde insteek en opbouw lijken te hebben. Dat vind ik dus echt zo jammer.

Eindoordeel

Ik Reis Alleen was een goede thriller. Zo eentje met meerdere perspectieven en dwaalsporen. Toch kwam ik er niet helemaal lekker in. Hierdoor duurde het ook vrij lang voor ik hem uit had. Dit vond ik wel heel jammer. De ontknoping zag ik echter niet aankomen. Desondanks bleef ik met vragen zitten. Ik hoop dat die bewuste verhaallijn in De Doodsvogel, deel twee, verder wordt opgepakt. Al met al een fijne thriller die ik met vier kerststerren waardeer.

Recensie: Tess Gerritsen – Ik Weet Een Geheim

Recensie: Tess Gerritsen – Ik Weet Een Geheim

© Foto: Bol.com

We hebben er een aantal jaar op moeten wachten, maar in september was het dan zover: een nieuw boek in de Rizzoli & Isles serie. En man, wat keek ik hier naar uit! Ik had deze ook al sinds het kon in de pre-order staan. Maar toch lukte het me nu pas om dit boek te lezen.

Samenvatting van het boek

In Boston vindt een reeks gewelddadige moorden plaats. Als er een slachtoffer wordt gevonden bij wie de ogen zijn uitgesneden, onderzoeken Jane Rizzoli en Maura isles de zaak. Snel worden er meerdere slachtoffers gevonden. Wat hebben deze moorden met elkaar te maken? En wat heeft Holly Devine er mee te maken? Lukt het Maura om afstand te houden van Daniel, de pastoor waar ze gevoelens voor heeft? En lukt het haar om afstand te houden van Amalthea Lank, die op sterven ligt en die iets verbergt? Lukt het Jane om de moordenaar op tijd te vinden?

Mening

Voordat ik begon met lezen, had ik al andere recensies van Ik Weet Een Geheim gelezen. Deze recensies waren niets dan lovend, zoals ik eigenlijk al had verwacht. De Rizzoli & Isles serie is wat mij betreft immers het beste werk van Tess Gerritsen. Heerlijke pageturners, die van begin tot eind spannend en mysterieus blijven.

Het eerste hoofdstuk gaat over Holly, die op de begrafenis van Sarah is. Meteen zijn daar de eerste vragen. Wat is er gebeurd, wie is Holly en waarom doet ze zo vreemd? Haar gedrag is nou niet echt normaal te noemen. Later blijkt dit eerste hoofdstuk nog heel belangrijk te worden. Wat de link is, kan ik niet verklappen, want dan geef ik bijna het hele boek weg.

Zoals we van Gerritsen gewend zijn, is het twaalfde deel in deze serie weer een hele fijne thriller. Tess Gerritsen heeft goede medische kennis. Dat ze vroeger arts is geweest, is duidelijk terug te zien. Dat maakt het verhaal ook zo geloofwaardig. Tevens komt er een ander fenomeen in voor wat we de laatste tijd veel terugzien. Het Boston P.D. krijgt te maken met omstanders die beschuldigingen van politiegeweld naar het hoofd van het team slingert. Daarnaast wordt er gefilmd en gedreigd met het uploaden van de beelden op YouTube. Dit soort wendingen maakt het verhaal eigentijds en daardoor prettig om te lezen. En wat was het toch zenuwslopend! Want wie is nou de dader? Ik ben meerdere keren op het verkeerde been gezet, wat bij een thriller hoort. Maar deze plottwist had ik echt niet zien aankomen.

De schrijfstijl is weer zeer prettig. Wel heb ik het gevoel dat het boek door een Vlaming is vertaald. Helemaal niet erg, maar soms staan er dingen in die ik eerder in het Vlaams herken dan in het Nederlands. Er stond ergens in het boek “opnemen”, waar “afnemen” zou moeten staan. Zo zijn er nog wel meer voorbeelden. Dit was absoluut niet storend, maar wel opvallend.

Eindoordeel

Ik Weet Een Geheim is een boek zoals we dat van Tess Gerritsen gewend zijn, een fijne pageturner met plot twists, dwaalsporen, een goede medische achtergrond en een hoop spanning. Ik heb het gevoel dat deze zaak nog niet is afgesloten. Dit gevoel kreeg ik terwijl ik de laatste hoofdstukken las. Ik ben benieuwd naar het vervolg en kan niet wachten. Ik geef Ik Weet Een Geheim een dikke vette vijf sterren.

Recensie: M. J. Arlidge – Piep Zei De Muis

Recensie: M. J. Arlidge – Piep Zei De Muis

© Foto: Bol.com

Nadat ik in september Iene Miene Mutte las, werd het direct tijd om verder te gaan in deel 2 van de Helen Grace serie. Maar, vond ik dit deel net zo goed als het eerste deel?

Samenvatting van het boek

Southampton wordt opgeschrikt door een reeks gewelddadige moorden. Vervolgens worden de harten bij de naasten van de slachtoffers bezorgd. Alles wijst op een seriemoordenaar. Alweer. Inspecteur Helen Grace en haar team onderzoeken deze reeks moorden, maar krijgen te maken met veel onverwachte wendingen. Ten eerste de nieuwe korpschef, die vaak geen meter meewerkt. Ten tweede is daar de pers die het onderzoek nauwlettend in de gaten houdt en het heerlijk vindt om er bovenop te duiken. Ten derde is daar het onderzoek zelf, wat muurvast zit. Lukt het Helen Grace om ook deze zaak tot een goed einde te brengen?

Mening

Na het lezen van Iene Miene Mutte, welke ik waardeerde met vier sterren, begon ik vol verwachting in dit tweede deel in de reeks over Helen Grace. Echter pakte het verhaal mij minder. Hierdoor heeft het bijna een maand geduurd voor ik dit boek uit had. Erg jammer. Het verhaal is zeker niet slecht, maar het leest voor mijn gevoel minder makkelijk weg dan deel één.

Piep Zei De Muis lijkt in meerdere opzichten veel op Iene Miene Mutte. Er is weer een seriemoordenaar actief, de pers duikt er weer bovenop, de opbouw is heel erg van hetzelfde. Misschien was het daarom ook niet zo verstandig om meteen verder te gaan met de serie. Ik voelde bij dit boek ook minder die onderhuidse spanning die ik in het eerste deel wel voelde. Hoe dat kan is mij niet geheel duidelijk, maar dit vond ik zeker jammer. Pas tegen het einde van het boek kwam ik er echt in, maar toen was het eindspel al daar. Ik zag er best tegenop om het boek erbij te pakken, terwijl het wel een thriller is. De page turner factor zit er gewoon niet helemaal in. Ik wacht dus ook even met het lezen van Pluk Een Roos, want ik ben bang dat het allemaal erg voorspelbaar gaat worden. Het is absoluut geen slecht verhaal of een verkeerde thriller, maar het was het gewoon niet helemaal.

Eindoordeel

Ondanks dat het verhaal zeker niet slecht is, deed ik bijna een maand over dit boek en dat is voor mijn doen erg lang. Het verhaal kwam erg voorspelbaar op mij over, het was wat van hetzelfde als Iene Miene Mutte, deel 1. Echter, aan het eind kon ik het boek moeilijk wegleggen. Mijn advies is dan ook om even een pauze te nemen tussen het lezen van de delen in deze serie. Dit omdat ik bang ben dat het allemaal erg voorspelbaar wordt en ik daardoor op deze fijne thrillers van M. J. Arlidge ga afknappen en dat zou zonde zijn. De serie is namelijk een fijne toevoeging aan het thrillergenre. Ik waardeer Piep Zei De Muis dan ook met drie sterren.

Heb jij weleens een serie gelezen waarvan je het tweede deel vond tegenvallen ten opzichte van het eerste deel?

Uit De Oude Doos: Tess Gerritsen – De Chirurg

Uit De Oude Doos: Tess Gerritsen – De Chirurg

© Foto: Hebban

Ik wilde al een tijdje iets nieuws introduceren, maar ik wist niet goed wat. Na lang wikken en wegen bedacht ik me dat het leuk zou zijn om eens andere boeken in de schijnwerpers te zetten. Ik heb al heel veel boeken gelezen, al voor ik begon met bloggen. Het is zonde om deze boeken niet met jullie te delen. Dankzij Hebban en Goodreads werd ik weer fijntjes aan deze boeken herinnert et voila, “uit De Oude Doos” is geboren. Omdat het vaak jaren geleden is dat ik de boeken heb gelezen, schrijf ik geen standaard recensie. Wel vat ik het verhaal kort samen en vertel ik iets over mijn leeservaringen. Ik zal geen eindoordeel geven, simpelweg omdat het lang geleden is. Wekelijks neem ik jullie mee in mijn leesarchief. Deze week: De Chirurg van Tess Gerritsen.

Gelezen in: 2013

Keuze van het boek

Op 14 september 2017 is Ik Weet Een Geheim, het nieuwste boek uit de Rizzoli & Isles serie verschenen. De Chirurg is de allereerste kennismaking met rechercheur Jane Rizzoli en Patholoog anatoom Maura Isles. Een mooi moment om dit boek er eens bij te pakken.

Samenvatting van het boek

Een reeks gruwelijke moorden houdt de gemoederen bezig. ‘s Nachts sluipt de moordenaar de slaapkamers van vrouwen binnen, die rustig liggen te slapen en nog onwetend zijn over hun naderende, gruwelijke dood. De media noemen deze moordenaar al “de chirurg” vanwege zijn werkwijze. De politie heeft slechts één getuige, Catherine Cordell. Zelf chirurg en overlevende van deze beproeving. Zij heeft de moordenaar proberen neer te schieten, maar hij ontkwam. Al snel blijkt dat hij al haar gangen kent, evenals alle details van haar beproeving. Lukt het de politie deze “chirurg” op te pakken of zijn ze te laat?

Leeservaring

De Chirurg was niet mijn eerste kennismaking met Rizzoli & Isles. Dat was Het Stille Meisje. Tijdens het lezen van dat boek kwam ik er al snel achter dat dat niet het eerste deel van de serie was. Kort daarna las ik dus De Chirurg.

In De Chirurg zien we nog niet zoveel van Jane en Maura. Sterker nog, Jane is niet eens de hoofdpersoon. Dat is rechercheur Thomas Moore. Door gebeurtenissen uit het boek verdwijnt hij buiten beeld, maar keert later in de serie wel weer terug als bijpersonage. Ik vond Moore ook een beetje saai. Daarnaast kwam hij wat twijfelachtig en ongefocust over, maar dat kan ook aan zijn gevoelens liggen. Meer kan ik daar niet over zeggen, gezien het wel een rode draad in het verhaal vormt.

Maura werd wat later in het boek geïntroduceerd. Ze is nieuw bij de Boston P.D. en komt zeer afstandelijk over. Gelukkig leren we haar in de verdere delen van de serie beter kennen. Daardoor begrijp je haar afstandelijke houding ook beter. Jane leren we ook beter kennen tijdens de rest van de serie, want zij ontpopt zich langzaam maar zeker tot hoofdpersonage. In De Chirurg was ze nog een bijfiguur, maar naarmate de ontknoping van het verhaal naderde, werd zij steeds belangrijker en was zij naast Thomas moore een hoofdpersoon. In De Leerling, wat het vervolg is op De Chirurg, zijn Jane en Maura de hoofdpersonen in de serie.

Ik wist al heel snel dat ik de rest van de Rizzoli & Isles serie ook wilde lezen en ben dus heel blij met het verschijnen van Ik Weet Een Geheim. Gegarandeerd een spannende pageturner. Ik wil deze dus ook zo snel mogelijk lezen en recenseren. Deze serie is toch wel het beste werk van Tess Gerritsen. Ik heb ook andere boeken van haar gelezen en die vond ik toch beduidend minder dan de boeken over Rizzoli & Isles.

Wat was jouw eerste kennismaking met Jane Rizzoli en Maura Isles?

Recensie: M. J. Arlidge – Iene Miene Mutte

Recensie: M. J. Arlidge – Iene Miene Mutte

© Foto: bol.com

Bij het verschijnen van Naar Bed Naar Bed van M. J. Arlidge in het begin van de zomer werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Ik vind thrillers echt geweldig en was dus benieuwd. Echter bleek Naar Bed Naar Bed deel vijf uit de Helen Grace serie te zijn. Tijd om eerst de andere delen te lezen dus. Om te beginnen met Iene Miene Mutte.

Samenvatting van het boek

Southampton wordt opgeschrikt door een reeds wrede ontvoeringen. Twee personen worden ontvoerd, slechts één overleefd het. Wie verliest en wie wint het spel van iene miene mutte? Inspecteur Helen Grace en haar team onderzoeken deze duistere en ingewikkelde zaak. Echter gebeuren er dingen waardoor de puzzel niet makkelijk op te lossen is en welke het onderzoek kunnen dwarsbomen. Lukt het Helen en haar team de brute seriemoordenaar te pakken te krijgen? Of wordt ze zelf slachtoffer van het spel?

Mening

Iene Miene Mutte is een boek dat leest als een trein. De hoofdstukken zijn kort en vlot geschreven. Desondanks zit de spanning er vanaf het begin al goed in. Bij het eerste hoofdstuk vraag je je direct al af wat hier in vredesnaam aan de hand is. Dat het luguber is, weet je al meteen. Zoals het hoort bij een thriller.

Naarmate het verhaal vordert, blijft deze onderhuidse spanning aanwezig. Sterker nog, hij wordt alleen maar erger. Zoals dat bij een thriller hoort, wordt je ook regelmatig op het verkeerde been gezet. Wie is toch de dader? Waarom worden juist deze personen ontvoerd? Ik geloof dat ik tijdens het lezen wel vier verschillende daders heb verdacht. Het wisselen van perspectief past ook perfect in het boek. Iene Miene Mutte wordt verteld vanuit het perspectief van Helen en haar teamleden, maar ook vanuit het perspectief van de pionnen van het spel van de dader. Hierdoor blijft die spanning aanwezig.

Het klinkt als een vijf sterren recensie, maar het is het toch net niet. Sommige hoofdstukken hadden voor mij niet gehoeven, ook al gaven ze wel wat meer inzicht. Ik kan er eigenlijk niet helemaal bij waarom ik het geen vijf sterren waard vind, maar het scheelt niet veel.

Eindoordeel

He he, eindelijk weer eens een fijne reeks thrillers! Iene Miene Mutte was een goede opening van de Helen Grace serie en ik ga de rest zeker ook lezen. Ondanks dat het een boek vol spanning is, krijgt het toch geen vijf sterren. Het scheelt echter niet veel. Waarom dan geen vijf sterren? Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar de vinger zelf ook niet op kan leggen. Het voelt gewoon net niet. Maar vier sterren, of eigenlijk vierenhalf maar dat kan niet op Goodreads, is ook een mooie score.

Zou jij Iene Miene Mutte willen lezen?

Recensie: Simone van der Vlugt – Toen Het Donker Werd

Recensie: Simone van der Vlugt – Toen Het Donker Werd

Toen ik mijn scriptie schreef was het de periode van de feestdagen. Ik schreef mijn scriptie op kantoor bij mijn opdrachtgever. Daar vierden we ook Sinterklaas, met alles erop en eran. Lootjes, surprises, gedichten en cadeautjes. Op het lootje dat ik trok stond Toen Het Donker Werd van Simone van der Vlugt. Ik kocht dit boek en las meteen de beschrijving. Door deze beschrijving belandde dit boek op mijn TBR lijstje. Nu, vier maanden later, heb ik het dan eindelijk gelezen.
Wanneer Menno Riebeek erachter komt dat zijn puberzoon gokschulden heeft, besluit hij ze voor hem af te lossen. Hij houdt dit verborgen voor zijn vrouw, Sasha, zonder de gevolgen van dit besluit te kunnen overzien. Sasha voelt haar man en haar zoon van zich vervreemden en begint in haar eenzaamheid een verhouding met restauranteigenaar Oscar. Daar komt echter een abrupt einde aan als ze na een ongeluk haar zicht verliest. Menno vermoedt dat het een aanslag was, maar verzwijgt dit. Om het web van leugens en bedrog te ontrafelen laat Sasha niet merken dat haar zicht langzaam terugkeert. Wie kan ze vertrouwen in haar mistige wereld en wie heeft het op haar voorzien?
©Goodreads
Het begin van het boek vond ik wat traag op gang komen. Dit duurde eigenlijk nog wel een tijdje. De aanslag op Sasha werd halverwege het boek gepleegd, wat ik wel wat laat vond voor dit verhaal. Na deze gebeurtenis volgden de schokkende gebeurtenissen en ontdekkingen elkaar snel op. Het einde zag ik echt niet aan komen. Ik had niet verwacht dat deze persoon achter alle wrede gebeurtenissen zit.
Waar ik zelf als visueel beperkte wel blij mee was, was dat er geen verkeerde informatie gegeven werd over een visuele beperking. Het is duidelijk dat Simone van der Vlugt onderzoek naar dit onderwerp heeft gedaan. Hiervoor was ik wel een beetje angstig.
Al met al is dit een thriller die je in één ruk uit wilt lezen en waar de gebeurtenissen zich, later in het verhaal, in een rap tempo opvolgen. Het einde geeft me het gevoel dat het een open einde is en dat er wellicht nog een deel zal verschijnen. Vier van de vijf sterren dus, puur omdat het tempo aan het begin wat laag lag.
Recensie: Jane Casey – Na de Brand

Recensie: Jane Casey – Na de Brand

Originele titel: After the Fire
Na een grote brand in een Noord-Londense torenflat waarin vooral sociale huurwoningen gevestigd zijn, reizen er vele vragen. Wat deed de omstreden politicus Geoff Armstrong daar? Wie heeft Melissa Pell aangevallen? Wat houdt de familie Bellew verborgen? En vooral, hoe is de brand ontstaan en wie is daar verantwoordelijk voor? Na de Brand is het zesde deel in de serie over detective Mave Kerrigan, die zo haar eigen problemen heeft buiten haar werk om. Zo heeft ze bijvoorbeeld een gebroken hart, een uiterst irritante collega en last but not least een stalker. En laat Mave nou net met die irritante collega, Josh Derwent, samen moeten werken in het onderzoek naar de brand en de dood van de omstreden politicus Geoff Armstrong. Als ze een klein jongetje aantreffen op de parkeerplaats van de flat, lijken Derwent’s prioriteiten ergens anders te liggen. Lukt het Mave en haar team om deze zaak op te lossen? En, krijgen ze haar stalker eindelijk te pakken?
Yes, hier hou ik dus van. Een heerlijke detective. Ik krijg het op de één of andere manier altijd voor elkaar om hele goede boeken te lezen als ik een deadline heb of aan het afstuderen ben, waardoor ik weinig tijd heb. Dit is mijn eerste boek in de Mave Kerrigan reeks, afkomstig uit mijn Elly’s Choice pakket van december 2016. Hoewel dit het zesde deel uit deze serie is, merk ik daar niets van. Ik ondervind geen moeilijkheden om het verhaal te begrijpen. De boeken in deze serie zijn dus prima los te lezen. Wat ik wel weet is dat ik er weer een nieuwe serie bij heb, hopelijk lukt het me snel om de rest te lezen. De schrijfstijl van Jane Casey is erg prettig en vlot. In het verhaal worden de parsonages goed uitgelicht en leer je ze goed kennen. Een echte aanrader voor iedereen dus!