Recensie: Simone Van der Vlugt – Aan Niemand Vertellen (Lois Elzinga #1)

Voor de april editie van de virtuele boekenclub lezen we Aan Niemand vertellen van Simone Van der Vlugt. Ik had een gaatje in de planning, dus besloot ik dit boek meteen maar op te pakken. Vond ik het de moeite waard?

Boekgegevens

Titel: Aan Niemand Vertellen
Auteur: Simone Van der Vlugt
Serie: Lois Elzinga 1
Publicatiedatum: 8 november 2012
Uitgeverij: Anbo Anthos Uitgevers
ISBN: 9789041421470
Aantal pagina’s: 288

Samenvatting van het boek

Midden in een woonwijk wordt op een avond David Hoogland vermoord. Lois en haar team worden op de zaak gezet, maar het onderzoek loopt dood. Dan wordt een goede vriend van David ook vermoord en tasten ze in het duister. Ondertussen willen ze weten wat kunstenares Maaike Scholten met deze zaak te maken heeft en wie de mysterieuze Tamara is. Lukt het het team om deze zaak op tijd op te lossen voordat er nog meer doden vallen?

Mening

Aan Niemand Vertellen leest zeer vlot weg. Je zit heel snel in het verhaal en de hoofdstukken zijn vaak vrij kort. De perspectiefwisselingen tussen Lois en Maaike zijn ook heel fijn en niet verwarrend.

Ik had echter wel al heel snel het vermoeden wie de moorden pleegde, maar ik wist niet hoe het zat. Ik kan er niet teveel over verklappen, maar één van de personages heeft dissociaties. Dat zorgde bij mij als lezer ook wel voor wat verwarring, maar het is wel duidelijk te zien dat Simone gedegen onderzoek heeft gedaan naar deze psychische stoornis.

Ondanks dit gedegen onderzoek vind ik het jammer dat het plot zo voorspelbaar is. Je weet op een gegeven moment wie de moorden heeft gepleegd, ook al had ik dit vermoeden al na de eerste 5 of 6 hoofdstukken. Ik had dit boek daarom ook zo uit. Kortom, een vreselijk voorspelbare pageturner die je dus zo uit hebt. Zal ik de rest van deze serie gaan lezen? Misschien ooit, maar nu nog even niet. Ik ben bang dat de vaolgende delen in deze serie net zo voorspelbaar zullen zijn. Ik heb eerder een boek van Simone gelezen en daar voelde ik deze voorspelbaarheid niet.

Eindoordeel

Aan Niemand Vertellen is een thriller die lekker vlot wegleest. Dissociaties komen aan de orde en Simone Van der Vlugt heeft gedegen onderzoek gedaan naar deze psychische problematiek. Ondanks dat was het boek heel erg voorspelbaar: ik wist na 5 of 6 hoofdstukken wie de moorden gepleegd zou moeten hebben en ik had blijkbaar gelijk. Jammer! Ik weet nog niet of ik hierdoor de rest van de serie ga lezen. Omdat het boek toch vlot wegleest en ik het zo uit had waardeer ik het met 3,5 sterren, wat resulteert in een 4 sterren rating op Hebban en Goodreads.

Mini-recensie: M. J. Arlidge – Klikspaan (Helen Grace #4)

Het was voor mij tijd om weer verder te gaan met de serie over Helen Grace. Echter merk ik dat het allemaal een beetje hetzelfde begint te worden en dat slaat ook door naar mijn recensies. Toch wil ik een serie op mijn blog compleet hebben, dus heb ik besloten een mini-recensie te schrijven over Klikspaan, het vierde deel in deze reeks.

Boekgegevens

Titel: Klikspaan
Vertaald van: Liar Liar
Auteur: M. J. Arlidge
Publicatiedatum: 2 november 2016
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022578513
Aantal pagina’s: 443

Samenvatting van het boek

Southampton wordt opgeschrikt door een reeks grote branden. Zoiets heeft niemand ooit gezien. Ook Helen Grace en haar team niet. Lukt het om de pyromaan te vinden voor het te laat is? En wie zal de volgende zijn? Het is een race tegen de klok voor Helen en haar team en het gaat allemaal niet zonder slag of stoot. En wat voert de nieuwe chef allemaal in zijn of haar schild?

Mening

Tussen het lezen van het derde en dit deel zaten slechts enkele weken. Ik denk dat dit te kort op elkaar was. Ik had beduidend minder plezier in het lezen van Klikspaan dan ik had verwacht. Ik wam er moeizaam doorheen en ik had het gevoel dat ik het trucje nu wel ken. Klikspaan is voor mij tot nu toe echt het minste deel van deze serie. Het is oppervlakkig, eentonig en een herhaling van de vorige delen. Zo jammer. Toch leest het boek wel weer vlot weg. Dit komt door de vlotte schrijfstijl en de korte hoofdstukken. Het einde zag ik echter niet aankomen, maar er was een minder grote climax als in de vorige delen. Kortom, weer een prima thriller, maar ik wil in de volgende delen meer zien. Meer diepgang, meer actie, meer onverwachte plot twists enzovoorts.

Eindoordeel

Klikspaan is weer een prima thriller die vlot wegleest. Echter heb ik het gevoel dat Arlidge steeds hetzelfde trucje toepast en daar ben ik nu wel een beetje klaar mee. De boeken beginnen eentonig te worden en ik ben toe aan een fikse twist. Toch krijgt Klikspaan drie sterren, zij het met meer moeite dan anders.

Recensie: M. J. Arlidge – Pluk Een Roos (Helen Grace #3)

In september was ik begonnen aan de Helen Grace serie van M. J. Arlidge. Na het tweede deel had ik echter even een break nodig, dus schoof ik de serie even opzij. Na weer een tegenvallende thriller besloot ik dat het tijd was om weer verder te gaan met deze serie, en wel met deel 3.

Samenvatting van het boek

Ruby is ontvoerd en wordt vastgehouden in een kelder. Ondertussen wordt er op het strand een lijk gevonden. Al snel blijkt er een verband te zijn tussen het gevonden meisje op het strand en Ruby. Aan inspecteur Helen Grace en haar team de taak dit verband te vinden en de dader te pakken zien te krijgen. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot. Zijn ze nog op tijd om Ruby te redden?

Mening

Zoals we van M. J. Arlidge gewend zijn, leest ook Pluk Een Roos vlot weg. De hoofdstukken zijn weer kort, wat het tempo er goed in houdt. Toch duurde het wel even voor ik het boek uit had. Het boek is zeker spannend, maar houdt dezelfde formule aan als de vorige twee delen. Jammer.

Alhoewel, er is toch iets anders aan dit boek. In Pluk Een Roos krijg je meer te zien van wat het slachtoffer allemaal doormaakt. Sterker nog, er wordt ook iemand anders gevolgd die misschien nog wel eens heel belangrijk kan zijn. Dit gebeurde in de vorige delen niet. Dit is weer zo’n boek wat gewoon goed is en waar je niet veel over kunt vertellen. Mede doordat er gedurende de hele serie dezelfde opbouw wordt gebruikt.

Eindoordeel

Al met al is dit boek een goed in elkaar zittende thriller die weer lekker weg leest. Toch is het geen binge read voor mij. Ik waardeer Pluk Een Roos met vier sterren en ik ga de rest van de serie zeker wel lezen. Maar niet achter elkaar.

Het thrillergenre en ik: we gaan niet altijd samen

Vandaag eens iets heel anders, een blogje over mijn ervaringen met het lezen van thrillers. Naast het lezen van Young Adult ben ik ook niet vies van een thriller hier een daar. Toch is het niet altijd dikke liefde tussen deze thrillers en mij. Ik heb de laatste tijd veel verschillende ervaringen gehad en ik kan hier wel het één en ander uit concluderen.

Soorten thrillers

Er bestaan verschillende soorten thrillers. Zo zijn er de politie thrillers, waarin iemand van de politie een hoofdrol speelt en waarin eigenlijk altijd wel iemand is vermoord. Dit zie je vooral terug in de volwassen thrillers. In het jeugdgenre zijn er ook genoeg politie thrillers, maar dan zonder moordzaken. Denk aan de boeken van Eva Burgers en Helen Vreeswijk. Ik heb de boeken van Helen Vreeswijk echt verslonden, zeker over rechercheurs Rob van Buren en Heleen Resman.

Daarnaast zijn er de psychologische thrillers. Dit zijn thrillers waarbij de politie niet tot nauwelijks betrokken is en waarin de hoofdpersoon de stuipen op het lijf wordt gejaagd. Denk hierbij aan de thrillers van Sarah Pinborough, Paula Hawkins en Clare Mackintosh. Ook van eigen bodem komen dit soort thrillers, goede voorbeelden hiervan zijn Simone van der Vlugt, Esther Verhoef en Saskia Noort.

Mijn ervaringen

Voordat ik heel veel Young Adult boeken begon te lezen, las ik veel thrillers. Ik heb de boeken van Helen Vreeswijk dus verslonden, maar ook de boeken van Tess Gerritsen gaan erin als zoete koek. Schrijft Tess weer een boek over Jane Rizzoli en Maura Isles? Nou, dan vliegt deze linea recta naar mijn TBR en in de pre-order. Heerlijk zijn dat soort boeken. Lekker veel suspense, dwaalsporen en spanning. Maar eerlijk is eerlijk, ook een beetje ranzig. Wat de moordenaars daar met hun slachtoffers doen, iel.

Zo heb ik recentelijk ook de Helen Grace serie van M. J. Arlidge ontdekt. Het is voor mij geen binge read, maar bevat wel de elementen die een goede thriller moet bevatten. Spanning, suspense, dwaalsporen en ja, ook een ranzig moordritueel. Ten minste, in een aantal van de boeken. Ik ga deze serie snel weer eens oppakken, want ik heb nu een break van drie maanden gehad. Hetzelfde geldt voor Samuel Bjork, ook heerlijke thrillers.

Helaas gaan politie thrillers en ik niet altijd samen. Zo is er De Noordzeemoorden reeks van Isa Maron. Ik heb na Galgenveld eigenlijk nooit meer het tweede deel opgepakt en misschien moet ik dat toch maar weer eens gaan doen. Ik merk dat veel politie thrillers op elkaar (beginnen te) lijken en dat is zo zonde.

De reden voor dit artikel is een ander soort thriller. De psychologische thriller. Ik heb nu sinds afgelopen zomer drie psychologische thrillers gelezen en heb ze alle drie voortijdig weggelegd. Hoe kan dat? De verhalen pakken me niet en gaan veel te traag. Er is niet direct al een soort van spanning. Het plot maakte me alle keren nieuwsgierig, maar het verhaal valt me tegen.

Achter Gesloten Deuren

Ik heb zojuist Achter Gesloten Deuren van B.A. Paris aan de kant gelegd. Ik doe al drie weken een poging, maar ik ben slechts op twee uur in het luisterboek en eerlijk gezegd kan het verhaal mij niet bekoren. Dit is de derde keer in korte tijd met een psychologische thriller. Echt heel erg jammer. Is dit genre thrillers dan toch niets voor mij?

Nou, dat zeg ik niet al te hard. Oké, de boeken van Paula Hawkins en Sarah Pinborough liggen mij ook niet, maar Toen Het Donker Werd van Simone van der Vlugt heb ik met plezier verslonden. Hetzelfde geldt voor De Kraamhulp en Lieve Mamma van Esther Verhoef en De Eetclub, De Verbouwing, Nieuwe Buren en Debet van Saskia Noort.

Originaliteit kwijt

Wat ik de laatste tijd helaas veel terugzie, in alle soorten thrillers, is dezelfde opbouw. In het eerste hoofdstuk wordt het misdrijf bekend. Dat moet eigenlijk ook wel, dus daar hoor je mij niet over klagen. De melding bij de politie is ook normaal. Vervolgens volgen de thrillers steeds hetzelfde concept: verdachte wordt aangehouden, blijkt het toch niet te zijn, nieuwe verdachte enzovoort. En bijna altijd blijkt er een rechercheur een doelwit te zijn. Dat vind ik wel jammer. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik deze lijn vaker tegenkom in Engelse/Amerikaanse thrillers dan in Scandinavische. Misschien niet helemaal eerlijk om dat te zeggen, gezien ik slechts één Scandinavische thriller heb gelezen. In Nederland zie je dit vooral terug in de boeken van Suzanne Vermeer. Deze boeken volgen ieder boek weer precies dezelfde lijn. Na drie boeken had ik het wel gezien.

Stoppen met het lezen van thrillers?

Het antwoord hierop is NEE. Thrillers zijn gewoon te fijn om te laten liggen. Wel ga ik wat kritischer lezen. Vind ik het niks, dan stop ik met het betreffende boek. Ook ga ik meer politie thrillers lezen en minder psychologische thrillers. Ik heb er nog een aantal op mijn boekenplank staan, deze zal ik wel een eerlijke kans geven. Want laten we eerlijk zijn, de ene psychologische thriller is de andere niet.

Wat is jouw favoriete soort thriller en welke raad je mij aan?

Recensie: Chinouk Thijssen – Hij Is Van Mij

© Foto: Bol.com

De laatste tijd probeer ik wat meer boeken te lezen die ik al een tijdje klaar heb liggen. Hij Is Van Mij is zo’n boek wat ik in de zomer van 2016 heb gekocht, maar nu pas heb opgepakt. Het is tevens mijn eerste ervaring met een boek van Chinouk Thijssen. En ja, dit beviel mij uitstekend!

Samenvatting van het boek

Wanneer Zara een nieuwe baan krijgt als manager bij een filiaal van de winkelketen Next View, ontmoet ze Arthur. Ze valt als een blok voor hem en Arthur voor haar. Maar, zij is niet de enige die Arthur voor zich wil winnen. Iemand probeert Zara gek te maken en Arthur van haar af te pakken. Wie is het toch en zal het diegene lukken?

Mening

Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen. Dit boek leest als een trein, ik had het binnen twee dagen uit. Een goede Christmas read dus. Hij Is Van Mij is een thriller die je niet weg kunt leggen. Chinouk heeft een vlotte schrijfstijl en het is absoluut niet ingewikkeld.
Zoals het hoort bij een thriller, wordt je in Hij Is Van Mij meerdere malen op het verkeerde been gezet. Wie zit er toch achter die bedreigingen? Mijn eerste verdenkingen waren heel erg cliché, maar niets blijkt minder waar. Ik had de ontknoping echt niet zien aankomen.
Het enige minpuntje aan Hij is Van Mij is dat het eind niet mooi rond is. Ik bleef na het lezen nog met een aantal vragen achter en daar kan ik me flink aan irriteren. Is dit het dan, of is er ergens toch nog een andere afloop, maar zit deze niet meer in het verhaal? Ik weet natuurlijk niet met welke intentie Chinouk dit einde heeft geschreven, maar als het verhaal het toelaat zou ik er nog een epiloog achteraan hebben geplakt. Gewoon voor het geheel, om het einde mooi rond te maken. Ik heb nu het gevoel dat het verhaal nog niet helemaal compleet is en dat vind ik jammer.

Eindoordeel

Hij Is Van Mij is een razend spannende thriller waarin je meerdere malen op het verkeerde been wordt gezet. Ik raad hem wel aan voor YA lezers vanaf 16 jaar, want sommige dingen kunnen misschien te veel angst oproepen bij de wat jongere lezers. Het boek leest lekker en vlot weg, ik had hem in ongeveer 24 uur uit met Kerstverplichtingen tussendoor. Het enige wat ik jammer vond was dat het einde voor mij niet helemaal rond was. Het voelde niet compleet en af. Na het lezen zat ik nog met vragen en dat vind ik jammer. Misschien was het de intentie, dat weet ik natuurlijk niet. Al met al is Hij Is Van Mij een goede thriller welke ik waardeer met 4 sterren.