Recensie: Kristin Hannah – De Nachtegaal

Zoals jullie misschien nog wel weten was ik in 2017 lid van Bookchoice. In april van dat jaar zat De Nachtegaal van Kristin Hannah in mijn boekenpakket. Ik heb het boek aan de kant geschoven, tot vorige week.

Boekgegevens

Titel: De Nachtegaal
Vertaald van: The Nightingale
Auteur: Kristin Hannah
Publicatiedatum: 27 januari 2015
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022573808
Aantal pagina’s: 526

Samenvatting van het boek

Frankrijk, 1939. De Tweede Wereldoorlog staat op het punt van uitbreken. De zussen Vianne en Isabelle waren vroeger onafscheidelijk. Door de dood van hun moeder veranderde alles. Nu, jaren later, in 1939 spreken ze elkaar nauwelijks nog. Als uiteindelijk de oorlog uitbreekt woont Isabelle in Parijs en Vianne in het plattelandsdorpje Carriveau. De oorlog brengt de zussen noodgedwongen weer bij elkaar, maar zal dit goed gaan? Isabelle en Vianne houden er beiden verschillende denkbeelden op na en ervaren de oorlog beiden op een andere manier. Lukt het de zussen om het juiste te doen en de oorlog te overleven? En belangrijker nog, lukt het hen om hun eigen oorlog uit te vechten?

Mening

Toen ik aan De Nachtegaal begon had ik al wat reviews gelezen. Deze reviews varieerden van een topboek tot matig en veel herhaling van andere boeken over de oorlog. Ik wist dus niet zo goed wat ik kon verwachten (behalve een dikke pil) en begon gewoon maar met lezen. Het eerste hoofdstuk riep meteen al vragen op. Dit hoofdstuk speelde zich namelijk op een later tijdstip af. Over wie zou dit gaan? Wat is er gebeurd? Deze vragen bleven een tijdje in mijn hoofd rondspoken.

Het tweede hoofdstuk begon al wat meer duidelijkheid te scheppen in het verhaal. Het werd duidelijk dat het om Frankrijk ging en dat de oorlog op het punt van uitbreken stond. Vanaf hier ging het lezen mij heel makkelijk af. Ondanks dat het een dikke pil is, leest De Nachtegaal goed weg. Het verhaal wordt afwisselend vertelt vanuit Vianne en Isabelle. Daardoor zie je hoe de levens van de zussen verlopen en hoe deze zich met elkaar verweven. Daarnaast is de world building ook heel duidelijk. Je weet dat het oorlog is en dat Frankrijk wordt gebombardeerd. Ik wist dat het in Nederland erg was, maar ik wist niet hoe het er in Frankrijk aan toe ging. Daar was het ook een verschrikkelijke tijd en dat leer je niet in de geschiedenislessen op school. Je leert niet over hoe de Fransen toen moesten leven. Door het lezen van De Nachtegaal weet ik dat nu dus wel en zo leer je 73 jaar na de bevrijding nog steeds dingen over de Tweede Wereldoorlog. Chapeau voor Kristin Hannah. Het mag wel duidelijk zijn dat het niet het standaardverhaal is over de Tweede Wereldoorlog, maar dat je echt leest vanuit twee Franse vrouwen en hoe zij moeten (over)leven.

Goed, dat eerste hoofdstuk. Dat komt nog een aantal keren terug. Nog steeds was voor mij niet duidelijk om wie dit ging. Er zat namelijk een verschil in vertelperspectief tussen deze hoofdstukken (die zich in een latere periode afspeelden) en tussen de rest van het boek (1939-1945). Het hele boek was geschreven vanuit de derde persoon enkelvoud, maar deze hoofdstukken vanuit de eerste persoon enkelvoud. Ik kan er verder niets meer over zeggen, want dan geef ik een spoiler weg.

De Nachtegaal wegleggen was moeilijk. Ik wilde doorlezen, ik wilde weten hoe het Vianne en Isabelle verging en wat er nu weer ging gebeuren. Er staat een hele hoop op stapel, maar in verband met spoilers kan ik daar niets over zeggen. Dat ik soms naar adem zat te happen kan ik wel zeggen. Ondanks de vele gebeurtenissen – want het zijn er echt wel wat – voelde het boek absoluut niet verwarrend aan. Zoiets kan dat wel worden, maar is in dit geval absoluut niet zo. Nog een puntje van kritiek? Non. De hoofdstukken waren lang (vaak wel eens een puntje van kritiek), maar in dit geval is het helemaal niet erg. Deze pil van 526 pagina’s leest als een tierelier en ik had hem binnen 5 dagen uit. En ik las dus niet non-stop.

Eindoordeel

De Nachtegaal is een flink dik boek, maar leest als een trein. De vele gebeurtenissen zouden in andere boeken voor verwarring kunnen zorgen of een afgeraffeld gevoel kunnen geven, maar in dit boek is dat absoluut niet zo. De perspectiefwisselingen vond ik niet storend. Tevens is de world building zo goed gelukt dat ik 73 jaar na de bevrijding nog dingen leer over de Tweede Wereldoorlog. Kortom, De Nachtegaal krijgt van mij 5 sterren.

Recensie: Sarah Crossan – Een

Tijdens Literatour 2017 kwam er telkens één specifiek boek voorbij in mijn timeline op social media. Dat boek was Een van Sarah Crossan. Een boek over een siamese tweeling. De reacties waren lovend en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Tijd om eens in dit boek te duiken dus.

Boekgegevens

Titel: Een
Vertaald van: One
Auteur: Sarah Crossan
Uitgeverij: Paper Books
ISBN: 9789020608410
Aantal pagina’s: 240

Samenvatting van het boek

Tippi en Grace zijn een Siamese tweeling die vanaf de heupen aan elkaar vast zitten. Ze krijgen al hun hele leven thuisonderwijs, maar op een dag houdt dat op en moeten ze naar een gewone school. Gelukkig maken ze daar al snel vrienden. Maar dan moeten ze een keuze maken die hun hele leven kan veranderen. Wat zullen ze doen?

Mening

Voordat ik in dit boek begon was ik een beetje huiverig. Dit verhaal is namelijk niet het standaard verhaal. Dit verhaal wordt verteld in vrije vers vorm en ik ben niet zo’n poëzie liefhebber. En ik kreeg gelijk, ik stoorde me aan de schrijfstijl.

Het verhaal is apart, dat zeker. Hoeveel boeken bestaan er over een siamese tweeling? Dit was het eerste boek dat ik tegenkwam. Op zich wel interessant dus.

Maar het verhaal deed mij niet veel. Er gebeurt iets wat ik niet aan zag komen (of toch wel een beetje), maar voor de rest vond ik het maar matig. De schrijfstijl droeg hier voor mij zeker aan bij. Als het verhaal verteld werd in de gewone proza vorm, zou ik het denk ik beter hebben gevonden. Of misschien ook niet, geen idee. Al met al een interessant onderwerp, maar matig verteld.

Eindoordeel

Ik had best hoge verwachtingen van Een. Dit komt mede door de goede recensies. Omdat ik niet zo’n poëzie liefhebber ben, was ik toch wat huiverig om in dit boek te beginnen. Het verhaal is zeker interessant, want er bestaan niet veel boeken over een siamese tweeling. De uitwerking is voor mij echter matig. Dit komt mede door de vrije vers vorm waarin het verhaal is verteld. Hierdoor deed het verhaal mij niet zoveel. Ik waardeer Een dan ook met drie sterren. Het is niet slecht, maar het zal mij denk ik niet lang bij blijven helaas.

Recensie: Jodi Picoult – De Tweede Dochter

© Foto: Bol.com

Een aantal jaren geleden hoorde ik voor het eerst over de film My Sister’s Keeper. In het voorjaar stond deze film op Netflix en heb ik deze gekeken. Ik besloot daarna dat ik het boek ook moest lezen. Dat heb ik nu dus gedaan. Vond ik het boek net zo goed als de film? Kleine spoiler, ik vond de film dus goed.

Samenvatting van het boek

De 16-jarige Kate Fitzgerald heeft een zeldzame vorm van leukemie. Verschillende behandelingen mogen helaas niet baten. De enige geschikte donor blijkt Anna te zijn, haar jongere zusje die genetisch gezien in elkaar is geknutseld en een exacte match is met Kate. Echter, Anna wil geen verplichte donor meer zijn. Ze besluit om die reden een advocaat in de arm te nemen, Campbell Alexander. Lukt het haar om de rechtszaak aangaande medische ontvoogding te winnen?

Mening

Na het zien van de verfilming van My Sister’s Keeper waren mijn verwachtingen van het boek hooggespannen. Ik begon ook vol goede moed aan het boek. In het begin dacht ik dat ik het boek ook zeker beter vond dan de film. Ieder personage krijgt een stem, behalve Kate. Anna, hun oudere broer Jesse, hun ouders Brian en Sara, de advocaat Campbell en later de gezinsvoogd Julia komen allemaal aan bod. De geschiedenis van de ziekte van Kate wordt duidelijk door de hoofdstukken van Sara. Wat zo’n ziekte met de hele familie doet, maken Jesse’s hoofdstukken duidelijk.

Tot zover vond ik het boek goed opgebouwd. In het begin vloog ik er doorheen. Echter, na een tijdje was ik er echt helemaal klaar mee. De vele hoofdstukken en perspectieven kunnen er voor zorgen dat een boek langdradig wordt. Dat gebeurt helaas ook bij De Tweede Dochter. Naarmate het boek vorderde, werd het verhaal langdradig en oninteressant. Er hadden wat mij betreft echt wat hoofdstukken uit gemogen. Ik had Sara bijvoorbeeld één groot hoofdstuk gegeven, evenals Brian. Ik vond het boek ook erg filosofisch en soms wat verwarrend. In een hoofdstuk werd opeens midden in een alinea teruggeblikt naar jaren geleden. Heel irritant. Ik had liever gezien dat Jodi Picoult wat meer actie in het boek had gestopt en wat minder geneuzel over planeten, sterren en andere filosofische zaken. Die zijn helaas niet aan mij besteed. Kortom, het eerste en het laatste deel van De Tweede Dochter waren interessant en vloog ik doorheen.

Eindoordeel

Mijn verwachtingen van dit boek waren hoog. Helaas zijn ze niet geheel waargemaakt. De Tweede Dochter was soms erg filosofisch en er hadden echt hele stukken weggelaten kunnen worden. Ik was op een gegeven moment echt helemaal klaar met het boek en hem uitlezen werd een opgave. Ik had er gewoon geen zin meer in. Het begin en het einde van het boek waren het interessantst, een heel stuk van het middelste gedeelte was te filosofisch  naar mijn zin. Ik waardeer het boek met drie sterren en ik vond de film stukken beter.

Uit de oude doos: Tessa de Loo – De Tweeling

© Foto: Bol.com

Het is weer maandag, dus dat betekent dat het tijd is om weer even het archief in te duiken. Deze keer een boek wat ik moest lezen voor de lijst voor Nederlands. Vlak voor het examen moest ik nog snel even een literair boek lezen. Ik koos voor De Tweeling van Tessa de Loo. Leek me wel een boek om snel uit te hebben. Maar, is dat ook zo?

Gelezen in: 2010

Samenvatting van het boek

In een Belgisch kuuroord komen twee vrouwen elkaar tegen. Op zich niets vreemds. Maar, deze twee vrouwen blijken Anna en Lotte te zijn, een tweeling die elkaar in de Tweede Wereldoorlog uit het oog is verloren en elkaar nu, jaren later, per toeval terug vindt. De Tweeling vertelt de verhalen van de zussen. Van de oorlog tot hun huidige leven. Maar, hebben ze nog genoeg tijd om elkaar alles te vragen en vertellen wat er te vragen en vertellen valt?

Leeservaring

Ik had het mis. Zo ontiegelijk mis. De Tweeling was iets zwaardere kost dan ik had verwacht. Ik begon dapper met het boek in braille. Joh, binnen twee weken is dat wel uit toch? Nee dus. Dat bleek twee maanden te worden. De schrijfstijl vond ik wat moeilijk en het verhaal pakte mij niet zo. Dat had ik niet verwacht. Ik kwam er maar niet in.

Het verhaal had voor mij geen duidelijke opbouw. Vaak is het zo dat een boek ergens begint en dat er naar een bepaald punt toe wordt gewerkt. Tessa de Loo doet dat dus niet in De Tweeling. Tenminste, dat gevoel had ik. Misschien was het boek nog net iets te hoog gegrepen voor iemand van net 18. Het werd een worsteling en ik had vaak gewoon geen zin om te lezen. Heel vervelend met het eindexamen in zicht. Gelukkig bood het luisterboek uitkomst. Toen de tijd begon te dringen heb ik het luisterboek besteld en toen had ik het zo uit. Het boek luisteren werkte voor mij dus een stuk beter dan het zelf lezen in braille. Klein detail: ik las toen liever braille dan audioboeken.

Ik vond het verhaal op zich wel mooi, maar het pakte me toch nog niet helemaal. Anna en Lotte hebben allebei vreselijke dingen meegemaakt in de Tweede Wereldoorlog, dat zeker. Maar ik miste iets. Wat dat iets precies is, dat weet ik niet. In ieder geval zou ik het boek denk ik niet willen herlezen.

Heb jij De Tweeling gelezen en wat vond je ervan?

Recensie: Liane Moriarty – Grote Kleine Leugens

© Foto: Bol.com

Een paar maanden geleden zag ik heel veel voorbij komen over de serie Big Little Lies. Op dat moment wist ik niet dat deze miniserie gebaseerd is op een boek. Toen ik dit boek tegenkwam tijdens het scrollen op Storytel, herkende ik het direct en besloot ik het op mijn boekenplank te zetten. De afgelopen twee weken las ik het boek.

Samenvatting van het boek

Op een Australische basisschool vindt een gruwelijk misdrijf plaats. Dit gebeurt tijdens de jaarlijkse quizavond. Wat is er gebeurd? De ouders proberen elkaar zwart te maken door middel van smerige roddelpraat en leugens. Wat is er allemaal waar? Wat ging hier aan vooraf? Komt de waarheid ooit aan het licht? In Grote Kleine Leugens worden drie ouders op de voet gevolgd: Madeleine, Celeste en Jane. Zouden zij hier iets mee te maken hebben?

Mening

Aan het begin van Grote Kleine Leugens moest ik even wennen aan de opzet van Liane Moriarty. Maar al snel werd duidelijk hoe het boek in elkaar steekt. Het boek begint op de quizavond zelf, gaat daarna verder op de ochtend na de quizavond en maakt een sprong terug in de tijd, naar de oriëntatiedag van de kleuters. Vervolgens wordt het verhaal chronologisch verder verteld. Door deze manier van schrijven voel je de hele tijd zo’n onderhuidse spanning tijdens het lezen. Wat is er toch allemaal gebeurd? Heeft die ouder er misschien iets mee te maken? Of die? Of toch een andere ouder? Tijdens het lezen ben ik meer dan eens op een ander spoor gezet. Maar welk spoor bleek juist? Daar kwam je pas heel laat achter. Dit zorgde ervoor dat je wilde blijven lezen. Als ik niet meerdere boeken tegelijk zou lezen, zou ik dit boek denk ik snel uit hebben.

Het volgen van meerdere ouders, moeders in dit geval, is ook iets wat de onderhuidse spanning voedt. Lukt het Celeste haar huwelijk te redden? Zou zij of haar man er iets mee te maken hebben? Of is het toch Madeleine, die het heerlijk vindt om zich in conflicten te bevinden? En wat heeft Jane allemaal meegemaakt? Zou dat kunnen leiden tot hetgeen er is gebeurd? Doordat het boek zo vaak van perspectief wisselde, wordt het tempo goed op peil gehouden. Ook deze perspectiefwisselingen zorgen voor een voortdurende spanning. Toen het boek het einde naderen, had ik echt van die spanningskriebels in mijn onderbuik. Deze werden nog eens extra gevoed door wat de andere ouders allemaal aan de journalist vertellen.

Is er een minpunt te noemen? Ja. Hoeveel spanning er ook in het boek zat, had ik het idee dat het soms een beetje te langdradig was. In dat opzicht was ik wel weer blij dat ik meerdere boeken tegelijk aan het lezen was.

Eindoordeel

Grote Kleine Leugens is niet perfect. Toch zorgde de schrijfstijl van Moriarty voor een constante spanning omdat je echt per se wilde weten wat er nou was gebeurd en wie wat had gedaan, dat je wel door móést lezen. Ik waardeer het boek dan ook met vier sterren. Of ik de serie al heb gezien? Nee, want hij staat (niet meer) op Netflix.

Heb jij het boek gelezen of de serie gezien?

Recensie: Dani Atkins – Duet Met Jou

© foto: bol.com

Als ik één boek moest noemen waar ik de afgelopen weken veel over heb gelezen, is het Duet Met Jou van Dani Atkins. Veel medebloggers schreven recensies en veel lezers waardeerde dit boek met een hoog aantal sterren op Goodreads. Reden voor mij om Duet Met Jou te lezen dus.

Samenvatting van het boek

Duet Met Jou speelt zich af in een nacht, een afschuwelijke nacht. Ally en Charlotte, twee oude vriendinnen, komen elkaar na jaren weer tegen. Alleen niet op zo’n fijne plek, namelijk de Intensive Care van het ziekenhuis waar hun beider echtgenoten vechten voor hun leven. Ally waakt aan de zijde van haar man Joe terwijl Charlotte naast het bed van haar David zit. Voordat alles zo vreselijk mis ging tussen Ally en Charlotte, had Ally een relatie met David. Wat is daar toch voorgevallen? Wat heeft de vriendschap tussen Ally en Charlotte doen klappen? Lukt het beide vrouwen om elkaar deze nacht niet in de haren te vliegen? En misschien wel de belangrijkste vraag: overleven David en Joe deze nacht?

Mening

Toen ik Duet Met Jou opensloeg, vreesde ik voor een zoetsappige chiclit. Dit is een genre waar ik niet dol op ben. Gelukkig had ik het bij het verkeerde eind. Het begin van het boek was zeer mysterieus, want de mannen werden niet bij naam genoemd. Je raakte hierdoor al meteen geprikkeld. Wie is toch die man? En bij wie hoort hij? In het begin werd al duidelijk dat Ally en Charlotte een verleden hadden, en zeker een gemene deler. Maar wat is er toch gebeurd? Dor middel van flashbacks kom je daar snel achter. Deze flashbacks waren niet storend om het verhaal te begrijpen, evenals de snelle perspectiefwisselingen. Beide pasten goed binnen het verhaal. Helaas hadden, met name de flashbacks, wel invloed op het tempo van het verhaal.

Wat de achterflap van Duet Met Jou in eerste instantie niet doet vermoeden, is dat de mannen maar een (hele) kleine bijrol spelen. Het verhaal draait vooral om Ally en Charlotte en zelfs nog meer om de flashbacks. Dat vond ik in eerste instantie jammer. Hierdoor duurde het ook even voor ik het boek kon waarderen zoals ik dat in mijn eindoordeel heb gedaan. Dit komt mede door het laatste deel van het boek. Want wat een emotionele rollercoaster is dat! Bij dit stuk van het verhaal zijn tissues een echte must have.

Eindoordeel

In het begin was ik niet zo zeker van Duet Met Jou. Ik was bang dat het een boek was waar ik me moeilijk doorheen kon slaan. Dit kwam mede door het gevoel dat ik een chiclit aan het lezen was. Echter, het einde maakte veel goed. Ik had het idee dat het verhaal toen pas echt begon. Het tempo ging direct een stuk omhoog en je was door alle flashbacks heen. Wat ik eerder zei, dat de flashbacks goed bij het verhaal passen, klopt nog steeds, maar dat maakt het niet vlotter. Het einde was dat echter wel. Zowel Ally als Charlotte maakte toen in hun gedragingen een paar welkome veranderingen door. Vooral Charlotte. Mijn oordeel over Duet Met Jou bleef heel lang op drie sterren steken. Toen ik de laatste bladzijde had gelezen, besloot ik er nog een ster bij te doen. Daarmee eindigt mijn waardering op vier sterren.

Heb jij Duet Met Jou al gelezen en zou je dit boek aan iemand aanraden?

Recensie: Benjamin Ludwig – Ginny Moon Heeft Gelijk

Afgelopen juni was daar opeens Ginny Moon Heeft Gelijk, het debuut van schrijver Benjamin Ludwig. Uitermate geschikt voor fans van Het Rosie Project. Ik heb Het Rosie Project zelf nog niet gelezen, maar over Ginny Moon Heeft Gelijk las ik veel goede recensies. Tijd om dit boek te lezen dus!

Samenvatting van het boek

Ginny Moon is een meisje van veertien jaar en heeft autisme. Op haar negende is ze geadopteerd omdat haar moeder niet meer voor haar kan zorgen. Ze heeft nog een babypop waar ze héél goed voor moet zorgen en deze babypop vormt de rode draad van dit boek en haar gedachten. Iedere ochtend moet Ginny exact negen druiven eten en een glas mensenmelk drinken, want anders kan ze haar dag exact niet beginnen. Bij benadering een druif meer of minder is niet goed, want dan klopt er helemaal niets meer van. Ginny heeft het idee dat ze nergens bij hoort en dat ze alleen maar thuis hoort bij haar babypop en niet in haar adoptiegezin. Ze probeert uit alle macht om haar babypop terug te krijgen, want daar moet ze heel goed voor zorgen. Lukt het Ginny om dat voor elkaar te krijgen en wat is er aan de hand met haar babypop? Zou het Ginny lukken om zich ooit ergens thuis te voelen?

Mening

Ginny Moon Heeft Gelijk is geschreven als een dagboek. Dit resulteert in korte hoofdstukken die vlot weglezen. Daarnaast krijg je op deze manier een goed inzicht in het complexe brein van Ginny en begrijp je hoe iemand met autisme denkt. Dit is uiteraard één vorm van autisme, er zijn meerdere vormen en meerdere manieren van gedragingen en denkwijzen. Dit boek helpt je wel om meer inzicht te krijgen in een autistisch brein, zoals dat wordt genoemd. Zo had ik nooit in de gaten dat mensen met autisme vaak moeilijk kunnen begrijpen dat mensen ouder worden en veranderen. Dat ze niet meer dezelfde persoon zijn die ze jaren geleden waren en dat alles nog steeds klopt, ook al denkt Ginny van niet. Ze raakt op een gegeven moment ontzettend in de war en ik besefte niet dat dat kon door zoiets kleins en simpels.
Wat ik minder goed vind aan dit boek is meer een persoonlijk iets.  Ik wil absoluut niemand over één kam scheren met wat ik nu ga zeggen, maar dit is het gevoel wat ik tijdens het lezen van dit boek kreeg. Ik heb het idee dat de adoptieouders Ginny onnodig veel ontzeggen. Zo mag ze niet zelf haar eten uit de koelkast pakken of op internet zitten. Daarnaast loopt er op school continu een docent achter haar aan. Misschien is dit redelijk normaal bij mensen met autisme, maar voor mijn gevoel wordt zelfontplooiing de kop ingedrukt bij Ginny. Iedereen is heel voorzichtig met haar en onderschat haar mogelijkheden. De ouders, de therapeute en de school denken allemaal in beperkingen en grenzen, maar ook mensen met autisme hebben mogelijkheden. Ginny ook. Deze mogelijkheden worden onderschat en onderdrukt. Ergens in het boek vindt er een verandering plaats, maar daar kan ik hier niets over zeggen zonder de plot te verklappen.

Eindoordeel

Ginny Moon Heeft Gelijk is een boek dat vlot wegleest. Door de manier van schrijven krijg je meer inzicht in de werking van een autistisch brein, wat heel leerzaam is. Helaas wordt Ginny erg beschermd en dat vind ik jammer. Ik zou het boek zeker aanraden, zeker als je even iets tussendoor wilt lezen. Het is een goed boek voor zo’n gelegenheid, al heeft het wel een diepere lading. Ik waardeer Ginny Moon Heeft Gelijk met vier sterren.
Heb jij Ginny Moon Heeft Gelijk al gelezen en wat vond je ervan?