Recensie: Libby Page – Het Zwembad

Je hebt er ieder jaar wel een aantal: echte zomer feel good romans. Niet denken, maar lezen. Van die boeken die heel erg voorspelbaar en oppervlakkig zijn en daardoor uitermate geschikt voor op de camping of het strand. Het Zwembad van Libby Page is precies zo’n boek. Ik kwam het tegen op Storytel toen het nog bloedje heet was, maar heb het boek toen niet geluisterd. Gelukkig was het weer de afgelopen week nog zodanig aangenaam dat lezen over een openlucht zwembad best prima was. Lees verder

three-stars

Recensie: Kristin Hannah – De Nachtegaal

Zoals jullie misschien nog wel weten was ik in 2017 lid van Bookchoice. In april van dat jaar zat De Nachtegaal van Kristin Hannah in mijn boekenpakket. Ik heb het boek aan de kant geschoven, tot vorige week.

Boekgegevens

Titel: De Nachtegaal
Vertaald van: The Nightingale
Auteur: Kristin Hannah
Publicatiedatum: 27 januari 2015
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022573808
Aantal pagina’s: 526

Samenvatting van het boek

Frankrijk, 1939. De Tweede Wereldoorlog staat op het punt van uitbreken. De zussen Vianne en Isabelle waren vroeger onafscheidelijk. Door de dood van hun moeder veranderde alles. Nu, jaren later, in 1939 spreken ze elkaar nauwelijks nog. Als uiteindelijk de oorlog uitbreekt woont Isabelle in Parijs en Vianne in het plattelandsdorpje Carriveau. De oorlog brengt de zussen noodgedwongen weer bij elkaar, maar zal dit goed gaan? Isabelle en Vianne houden er beiden verschillende denkbeelden op na en ervaren de oorlog beiden op een andere manier. Lukt het de zussen om het juiste te doen en de oorlog te overleven? En belangrijker nog, lukt het hen om hun eigen oorlog uit te vechten?

Mening

Toen ik aan De Nachtegaal begon had ik al wat reviews gelezen. Deze reviews varieerden van een topboek tot matig en veel herhaling van andere boeken over de oorlog. Ik wist dus niet zo goed wat ik kon verwachten (behalve een dikke pil) en begon gewoon maar met lezen. Het eerste hoofdstuk riep meteen al vragen op. Dit hoofdstuk speelde zich namelijk op een later tijdstip af. Over wie zou dit gaan? Wat is er gebeurd? Deze vragen bleven een tijdje in mijn hoofd rondspoken.

Het tweede hoofdstuk begon al wat meer duidelijkheid te scheppen in het verhaal. Het werd duidelijk dat het om Frankrijk ging en dat de oorlog op het punt van uitbreken stond. Vanaf hier ging het lezen mij heel makkelijk af. Ondanks dat het een dikke pil is, leest De Nachtegaal goed weg. Het verhaal wordt afwisselend vertelt vanuit Vianne en Isabelle. Daardoor zie je hoe de levens van de zussen verlopen en hoe deze zich met elkaar verweven. Daarnaast is de world building ook heel duidelijk. Je weet dat het oorlog is en dat Frankrijk wordt gebombardeerd. Ik wist dat het in Nederland erg was, maar ik wist niet hoe het er in Frankrijk aan toe ging. Daar was het ook een verschrikkelijke tijd en dat leer je niet in de geschiedenislessen op school. Je leert niet over hoe de Fransen toen moesten leven. Door het lezen van De Nachtegaal weet ik dat nu dus wel en zo leer je 73 jaar na de bevrijding nog steeds dingen over de Tweede Wereldoorlog. Chapeau voor Kristin Hannah. Het mag wel duidelijk zijn dat het niet het standaardverhaal is over de Tweede Wereldoorlog, maar dat je echt leest vanuit twee Franse vrouwen en hoe zij moeten (over)leven.

Goed, dat eerste hoofdstuk. Dat komt nog een aantal keren terug. Nog steeds was voor mij niet duidelijk om wie dit ging. Er zat namelijk een verschil in vertelperspectief tussen deze hoofdstukken (die zich in een latere periode afspeelden) en tussen de rest van het boek (1939-1945). Het hele boek was geschreven vanuit de derde persoon enkelvoud, maar deze hoofdstukken vanuit de eerste persoon enkelvoud. Ik kan er verder niets meer over zeggen, want dan geef ik een spoiler weg.

De Nachtegaal wegleggen was moeilijk. Ik wilde doorlezen, ik wilde weten hoe het Vianne en Isabelle verging en wat er nu weer ging gebeuren. Er staat een hele hoop op stapel, maar in verband met spoilers kan ik daar niets over zeggen. Dat ik soms naar adem zat te happen kan ik wel zeggen. Ondanks de vele gebeurtenissen – want het zijn er echt wel wat – voelde het boek absoluut niet verwarrend aan. Zoiets kan dat wel worden, maar is in dit geval absoluut niet zo. Nog een puntje van kritiek? Non. De hoofdstukken waren lang (vaak wel eens een puntje van kritiek), maar in dit geval is het helemaal niet erg. Deze pil van 526 pagina’s leest als een tierelier en ik had hem binnen 5 dagen uit. En ik las dus niet non-stop.

Eindoordeel

De Nachtegaal is een flink dik boek, maar leest als een trein. De vele gebeurtenissen zouden in andere boeken voor verwarring kunnen zorgen of een afgeraffeld gevoel kunnen geven, maar in dit boek is dat absoluut niet zo. De perspectiefwisselingen vond ik niet storend. Tevens is de world building zo goed gelukt dat ik 73 jaar na de bevrijding nog dingen leer over de Tweede Wereldoorlog. Kortom, De Nachtegaal krijgt van mij 5 sterren.

Recensie: Sarah Crossan – Een

Tijdens Literatour 2017 kwam er telkens één specifiek boek voorbij in mijn timeline op social media. Dat boek was Een van Sarah Crossan. Een boek over een siamese tweeling. De reacties waren lovend en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Tijd om eens in dit boek te duiken dus.

Boekgegevens

Titel: Een
Vertaald van: One
Auteur: Sarah Crossan
Uitgeverij: Paper Books
ISBN: 9789020608410
Aantal pagina’s: 240

Samenvatting van het boek

Tippi en Grace zijn een Siamese tweeling die vanaf de heupen aan elkaar vast zitten. Ze krijgen al hun hele leven thuisonderwijs, maar op een dag houdt dat op en moeten ze naar een gewone school. Gelukkig maken ze daar al snel vrienden. Maar dan moeten ze een keuze maken die hun hele leven kan veranderen. Wat zullen ze doen?

Mening

Voordat ik in dit boek begon was ik een beetje huiverig. Dit verhaal is namelijk niet het standaard verhaal. Dit verhaal wordt verteld in vrije vers vorm en ik ben niet zo’n poëzie liefhebber. En ik kreeg gelijk, ik stoorde me aan de schrijfstijl.

Het verhaal is apart, dat zeker. Hoeveel boeken bestaan er over een siamese tweeling? Dit was het eerste boek dat ik tegenkwam. Op zich wel interessant dus.

Maar het verhaal deed mij niet veel. Er gebeurt iets wat ik niet aan zag komen (of toch wel een beetje), maar voor de rest vond ik het maar matig. De schrijfstijl droeg hier voor mij zeker aan bij. Als het verhaal verteld werd in de gewone proza vorm, zou ik het denk ik beter hebben gevonden. Of misschien ook niet, geen idee. Al met al een interessant onderwerp, maar matig verteld.

Eindoordeel

Ik had best hoge verwachtingen van Een. Dit komt mede door de goede recensies. Omdat ik niet zo’n poëzie liefhebber ben, was ik toch wat huiverig om in dit boek te beginnen. Het verhaal is zeker interessant, want er bestaan niet veel boeken over een siamese tweeling. De uitwerking is voor mij echter matig. Dit komt mede door de vrije vers vorm waarin het verhaal is verteld. Hierdoor deed het verhaal mij niet zoveel. Ik waardeer Een dan ook met drie sterren. Het is niet slecht, maar het zal mij denk ik niet lang bij blijven helaas.

Recensie: Jodi Picoult – De Tweede Dochter

© Foto: Bol.com

Een aantal jaren geleden hoorde ik voor het eerst over de film My Sister’s Keeper. In het voorjaar stond deze film op Netflix en heb ik deze gekeken. Ik besloot daarna dat ik het boek ook moest lezen. Dat heb ik nu dus gedaan. Vond ik het boek net zo goed als de film? Kleine spoiler, ik vond de film dus goed.

Samenvatting van het boek

De 16-jarige Kate Fitzgerald heeft een zeldzame vorm van leukemie. Verschillende behandelingen mogen helaas niet baten. De enige geschikte donor blijkt Anna te zijn, haar jongere zusje die genetisch gezien in elkaar is geknutseld en een exacte match is met Kate. Echter, Anna wil geen verplichte donor meer zijn. Ze besluit om die reden een advocaat in de arm te nemen, Campbell Alexander. Lukt het haar om de rechtszaak aangaande medische ontvoogding te winnen?

Mening

Na het zien van de verfilming van My Sister’s Keeper waren mijn verwachtingen van het boek hooggespannen. Ik begon ook vol goede moed aan het boek. In het begin dacht ik dat ik het boek ook zeker beter vond dan de film. Ieder personage krijgt een stem, behalve Kate. Anna, hun oudere broer Jesse, hun ouders Brian en Sara, de advocaat Campbell en later de gezinsvoogd Julia komen allemaal aan bod. De geschiedenis van de ziekte van Kate wordt duidelijk door de hoofdstukken van Sara. Wat zo’n ziekte met de hele familie doet, maken Jesse’s hoofdstukken duidelijk.

Tot zover vond ik het boek goed opgebouwd. In het begin vloog ik er doorheen. Echter, na een tijdje was ik er echt helemaal klaar mee. De vele hoofdstukken en perspectieven kunnen er voor zorgen dat een boek langdradig wordt. Dat gebeurt helaas ook bij De Tweede Dochter. Naarmate het boek vorderde, werd het verhaal langdradig en oninteressant. Er hadden wat mij betreft echt wat hoofdstukken uit gemogen. Ik had Sara bijvoorbeeld één groot hoofdstuk gegeven, evenals Brian. Ik vond het boek ook erg filosofisch en soms wat verwarrend. In een hoofdstuk werd opeens midden in een alinea teruggeblikt naar jaren geleden. Heel irritant. Ik had liever gezien dat Jodi Picoult wat meer actie in het boek had gestopt en wat minder geneuzel over planeten, sterren en andere filosofische zaken. Die zijn helaas niet aan mij besteed. Kortom, het eerste en het laatste deel van De Tweede Dochter waren interessant en vloog ik doorheen.

Eindoordeel

Mijn verwachtingen van dit boek waren hoog. Helaas zijn ze niet geheel waargemaakt. De Tweede Dochter was soms erg filosofisch en er hadden echt hele stukken weggelaten kunnen worden. Ik was op een gegeven moment echt helemaal klaar met het boek en hem uitlezen werd een opgave. Ik had er gewoon geen zin meer in. Het begin en het einde van het boek waren het interessantst, een heel stuk van het middelste gedeelte was te filosofisch  naar mijn zin. Ik waardeer het boek met drie sterren en ik vond de film stukken beter.