Recensie: Angie Thomas – The Hate U Give

Recensie: Angie Thomas – The Hate U Give

Afgelopen maand vertelde ik over The Hate U Give door middel van deze blog. Nu is het zover en deel ik mijn mening over dit boek met jullie.

De Zestienjarige Starr Carter leeft in twee werelden tegelijk: de buurt waarin ze woont en waar veel zwarte mensen wonen en de dure particuliere school waar ze op zit en waar over het algemeen blanke mensen op zitten. Starr gaat eigenlijk nooit uit in haar woonwijk, maar als ze dat op een avond wel doet komt ze haar allerbeste jeugdvriend, Khalil tegen. Khalil brengt haar naar huis, maar als ze worden aangehouden door de politie, gaat het mis. Khalil wordt dood geschoten terwijl hij ongewapend is. Starr ziet het allemaal gebeuren. Iedereen wil gerechtigheid voor Khalil, maar gaat dat ook lukken? En lukt het Starr om zich staande te houden in beide werelden waar ze in leeft? Alles wat ze zegt, of niet zegt, heeft invloed op haar leven, met gevaarlijke situaties tot gevolg.

Toen ik hoorde dat dit boek uit zou komen werd ik direct nieuwsgierig.  Mede door de promo brief die rond is gegaan. Helaas is het verhaal heel erg relevant in de Verenigde Staten, waar het zich afspeelt. Politiegeweld tegen zwarte mensen heeft de afgelopen jaren veelvuldig plaatsgevonden. Ongewapende zwarte mensen werden doodgeschoten door blanke agenten. Deze gebeurtenissen hadden heftige demonstraties tot gevolg. Regelmatig liepen deze demonstraties uit op rellen. Dit boek laat je nadenken over je oordeel over mensen met een andere huidskleur. In Nederland gaat dit helaas ook nog vaak mis.

Waar ik vooral bang voor was bij dit boek, is dat de vertaling tegen zou vallen. Er is veel slang gebruikt in het originele Engelstalige boek en ik was bang dat dit niet goed over zou komen in de vertaling. Het slang gehalte viel uiteindelijk wel mee en de vertaling is goed over gekomen. Ik ben blij dat ik het boek in het Nederlands heb gelezen, want in het Engels zou ik het denk ik heel snel hebben weggelegd. Engelse slang is toch anders dan de Nederlandse en zou ik waarschijnlijk niet begrepen hebben. Voor een boek met zo’n beladen onderwerp vind ik het des te belangrijker dat ik het in zijn volledigheid begrijp. Als ik een boek in het Engels lees en ik mis misschien wat kleine details, maakt dat bij een boek als Pretty Little Liars niet echt uit. Het verhaal komt dan alsnog goed over. Bij The Hate U Give mis je vaak hele essentiële dingen als je iets niet begrijpt.

Wat ik wel een beetje jammer vond, en dat heb ik ook bij een andere blogger gelezen, is dat blanke mensen echt als ongelijkwaardig aan de zwarte bevolking worden geprojecteerd. Ook al zijn het grapjes, het komt toch een beetje denigrerend en misschien zelfs een beetje racistisch over. Als wij zulk soort grapjes over zwarte mensen in boeken zouden maken, hebben we waarschijnlijk de poppen aan het dansen. Wat wel heel goed is neergezet, is de verandering in de houding van Maverick, Starr’s vader, ten opzichte van blanke mensen. Vindt hij ze aan het begin van het boek maar niks, aan het eind is hij aardig bijgedraaid.

Mijn eindoordeel voor The Hate U Give is vier sterren. Het verhaal is goed neergezet, helaas heel erg relevant. De cultuurverschillen komen duidelijk over, net als het reilen en zeilen in een over het algemeen “zwarte” buurt. Alleen jammer van de manier waarop blanke mensen worden neergezet. Al met al wel een aanrader om te lezen, het boek leest namelijk wel als een trein. Dit komt door  zowel de vlotte schrijfstijl van Angie Thomas, als door de goede vertaling van Jasper Mutsaers. Dit is een boek dat je aan het denken zet.

Recensie: Hendrik Groen – Pogingen Iets Van Het Leven Te Maken

Recensie: Hendrik Groen – Pogingen Iets Van Het Leven Te Maken

Dit is by far het lastigste boek om te recenseren. Pogingen Iets Van Het Leven Te Maken bevat namelijk geen plot of duidelijke verhaallijn. Toch ga ik een poging wagen.

Gedurende een jaar houdt Hendrik Groen, 83 1/4 jaar oud, een dagboek bij over zijn leven in een verzorgingshuis in Amsterdam Noord. De aantekeningen zijn van 1 januari tot en met 31 december 2013, wanneer het kabinet nieuwe, ingrijpende bezuinigingsmaatregelen aankondigt die de zorg hard treffen. Hendrik Groen neemt het oud zijn, de zorg en de bewoners op de korrel in zijn boek. Ondanks zijn hoge leeftijd en het leven in een verzorgingshuis, probeert hij te genieten van het leven. Dit doet hij samen met zijn vrienden en leden van de Oud Maar Niet Dood Club. Maar binnen de club slaat het noodlot toe.

Pogingen Iets Van Het Leven Te Maken zat in mijn Bookchoice pakket van mei. In juli zit het tweede deel van dit boek er in, dus ik moest deel één nog even lezen voor die tijd. Het is echt totaal iets anders dan Young Adult, maar dat maakt het niet minder plezierig om te lezen.

Het boek behoort tot één van mijn snelle reads van dit jaar tot nu toe, binnen twee dagen had ik het uit. Het leest als een trein. Dit komt vooral door de schrijfstijl en de korte hoofdstukjes. Hendrik Groen schrijft ondanks zijn hoge leeftijd vlot en geeft ons als jongere medemens een humoristische kijk op het leven in een verzorgingshuis. Ik ben heel benieuwd naar deel twee, want wat ik me vooral afvraag is hoe hij de draad weer heeft opgepakt na de tragische gebeurtenis aan het eind van 2013.

Kortom, een fijne, snelle read die bekroond w

ordt met drie sterren.
Recensie: Richelle Mead – The Glittering Court

Recensie: Richelle Mead – The Glittering Court

Vorig jaar kocht ik The Glittering Court van Richelle Mead in het Engels. Ik was namelijk in de veronderstelling dat deze niet vertaald zou worden in het Nederlands. Immers, dat was met de laatste drie delen van Bloodlines ook niet gebeurd. Maar, wat schetste mijn verbazing, op 14 juni komt de Nederlandse vertaling van dit boek uit! Aan het eind van deze recensie zal ik jullie de Nederlandse cover laten zien, want deze is anders dan de Engelse. Ik heb ervoor gekozen om de Engelse cover bovenaan te zetten, gezien ik de Engelse versie van het boek heb gelezen.

Lady Whitmore leeft in rijkdom in het land Ostfrid. Haar grootmoeder heeft een huwelijk voor haar geregeld, maar daar is ze het niet mee eens. Eén van haar bedienden wordt geselecteerd voor de Glittering Court, om vervolgens te trouwen met iemand in Adoria, wat ook wel “de nieuwe wereld” wordt genoemd. Lady Whitmore ziet haar kans schoon en neemt de plaats van haar bediende in. Ze verandert meteen ook haar identiteit in di van de bediende en noemt zichzelf Adelaide. Tijdens haar training in De Glittering Court doet Adelaide er alles aan om niet ontdekt te worden. Alles lijkt goed te gaan, maar dan ontwikkelt ze gevoelens voor iemand die verboden terrein is. Adelaide gaat gewoon naar Adoria, maar hoe lang kan ze haar ware gevoelens verborgen houden? Zal ze trouwen, zoals het hoort, of volgt ze haar hart? In ieder geval gaat alles niet zonder slag of stoot.
Dit boek is uitermate geschikt voor fans van De Selectie en The Jewel. Het is een dystopie, want de wereld in het boek bestaat niet echt. Ik heb heel lang gewacht met het lezen van dit boek omdat ik het stiekem wel een beetje eng vond. Vampire Academy en Bloodlines van Richelle Mead behoren tot mijn favoriete series, dus aan een nieuw boek van Richelle Mead beginnen voelde echt als een drempel. Wat als het echt ontzettend zou tegenvallen?
Dat deed The Glittering Court gelukkig niet. Soms vond ik het boek wat verwarrend, en had ik het idee had dat er dingen ontbraken. Maar toen ik de uitleg van Reza las op Facebook, vond ik het concept heel origineel. The Glittering Court bestaat uit drie delen. In ieder deel wordt een verhaal verteld van één van de meiden uit The Glittering Court. De meiden zijn vriendinnen, wat me ook logisch lijkt gezien het verhaal. Ieder boek is dus een stukje van het hele verhaal. Alle drie de boeken spelen zich in dezelfde tijd af, waardoor je na deel drie pas het gehele verhaal hebt en alle puzzelstukjes op zijn plaats vallen. Dat er nog het één en ander op zijn plaats moet vallen, is mij wel duidelijk. Het einde is open, waardoor ik me, voor ik deze uitleg las, afvroeg of deel twee daar meer over zou vertellen. Ik hoop het wel.
Wat betreft de stijl van het boek was ik zeker tevreden. Waar anderen vonden dat er teveel gebeurt voor één boek, had ik dat minder. Natuurlijk gebeurt er veel, maar dat vind ik juist fijn. Dat houdt het tempo er lekker in en maakt het moeilijk om het boek weg te leggen. Ik vond het wel lastig om het in het Engels te lezen, maar dat maakt het boek niet minder slecht. Omdat ik dit deel nu in het Engels heb gelezen, heb ik besloten daar mee door te blijven gaan. Als ik nu over zou stappen naar het Nederlands, zou het alleen maar verwarrend worden. Bovendien moet ik dan nog veel langer wachten op deel twee, het verhaal van Mira. De Engelse versie komt namelijk op 27 juni uit en ik ben heel nieuwsgierig, want Mira heeft ook wel wat uit te leggen. Evenals Tamsin, maar dat is zaak voor deel drie.
Conclusie van The Glittering Court is dat het vier sterren krijgt. Het kan niet tippen aan Vampire Academy en Bloodlines, maar het is zeker wel goed.
En, beloofd is beloofd, hier is de Nederlandse cover!

 

Ga jij The Glittering Court lezen?
Recensie: Lara Avery – Het Geheugenboek

Recensie: Lara Avery – Het Geheugenboek

Afgelopen week las ik Het Geheugenboek van Lara Avery. Dit boek werd zo lovend ontvangen dat ik het wel móést lezen. Maar heeft dit boek mijn verwachtingen ook waar gemaakt?

De achttienjarige Sammie leidt aan een ziekte waarbij ze haar geheugen verliest. Deze ziekte is een vorm van dementie en kan heel snel verlopen. Sammie weet wat ze wil en is niet van plan haar ziekte dat in de weg te laten staan. Op haar computer houdt ze een document bij waarin ze aan haar toekomstige zelf schrijft, mocht ze zich niet meer herinneren wat ze vroeger allemaal heeft meegemaakt. Dit is het Geheugenboek. Debatteren, een vriendje hebben, school, universiteit….. Lukt het Sammie om al haar doelen te behalen en haar dromen te realiseren?

In het eerste hoofdstuk komt het boek al direct to the point. De hersenziekte van Sammie wordt uitgelegd en dat geeft meteen duidelijkheid. Dit vind ik zelf erg prettig. Wel irriteerde ik me mateloos aan sammie, zeker in het begin. Ze is nogal wereldvreemd. Ze is zo gefocust op debatteren, dat ze emotioneel gezien echt enorm onwetend is. Ze heeft heel veel feitelijke kennis, maar hoe de wereld daadwerkelijk in elkaar zit buiten het debatteren om, daarvan heeft ze geen flauw idee. Tijdens het lezen schreeuwden mijn gedachten heel vaak: “GA NOU TOCH EENS LEVEN VERDOMME!” Ze maakte me echt boos en dat heb ik nooit bij een boek gehad. Maar gelukkig is daar haar debat partner Maddie, die ik een stuk cooler vond. Ik had ook meer met haar.

Maar het moet gezegd, Maddie liet Sammie wel leven, door dingen die ze zei en deed. Halverwege het boek ging Sammie echt leven. Ze ondernam dingen, werd zelfs een beetje rebels. Helaas kwam haar leven laat op gang, waardoor het onzeker was of het ook zou lukken om al haar doelen te behalen. En haar grote droom, zou dat nog lukken? Lara Avery liet het proces van de ziekte duidelijk zien. In het begin vergat Sammie kleine dingen, maar steeds vaker werd dat steeds meer. Het verhaal was opgedeeld in korte hoofdstukken, waardoor het makkelijk weg las en het verloop van de ziekte goed zichtbaar werd.

Heeft het boek mijn verwachtingen waar gemaakt? Helaas moet ik deze vraag met nee beantwoorden. Ik had echt helemaal niets met de hoofdpersoon, waardoor het waarschijnlijk lastig is om het boek echt fantastisch te vinden. In tegenstelling tot velen heb ik geen enkele traan gelaten. Nou moet ik toegeven dat huilen bij boeken sowieso niet mijn ding is, maar toch. Het boek was niet slecht, maar het sprong er ook niet uit of greep me bij de strot. Ik waardeer het boek met drie sterren.

Heb jij Het Geheugenboek al gelezen?

Recensie: Marissa Meyer – Cress

Recensie: Marissa Meyer – Cress


Dit artikel is niet geschikt als je geen spoilers wilt lezen, want ik weet niet of ik deze kan voorkomen. Naarmate je verder komt in de serie, is niet spoileren lastig. Zit je nog steeds in de fase dat je overtuigd moet worden om aan The Lunar Chronicles te beginnen, lees dan WÉL verder.

Ik houd van The Lunar Chronicles, dat is denk ik geen geheim meer. Dat er twee opeenvolgende recensies van The Lunar Chronicles op mijn blog verschijnen is vrij logisch. Ik heb deel drie namelijk meteen gelezen toen ik Scarlet uit had. Ik was zo razend nieuwsgierig naar het verdere verloop van deze serie dat ik echt geen ander boek tussendoor wilde lezen. Vermoedens (en zelfs verwachtingen) dat dit deel nóg beter zou worden, die had ik al. Maar, zijn deze verwachtingen waar gemaakt?
Cress is een hacker en werkt, tegen haar wil in, voor koningin Levana. Ze zit al zeven jaar opgesloten in een satelliet en wordt omringd door netschermen, codes en technologie. Daarnaast heeft Cress hele lange haren. Gaat er al een lampje branden op wel  sprookje dit boek is gebaseerd? Juist, Rapunzel.
Door onvoorziene omstandigheden valt de groep die Levana van de troon wil stoten uit elkaar en ieder deel van de groep maakt zo zijn eigen avonturen mee. Lukt het de groep van Cinder, Scarlet, Thorne, Wolf en nu ook Cress om elkaar (levend) terug te vinden? Of, slaat Levana juist nu toe en roeit de groep uit? Dat er meer geheimen worden onthuld, zal jullie ook niet verbazen. Maar welke geheimen zijn dat?

Doordat de groep uit elkaar is gevallen, zijn er veel losse stukjes in dit deel. Samen vormen deze losse stukjes één geheel, want alle verhaallijnen komen hoe dan ook weer samen. Marissa Meyer heeft een fijne schrijfstijl: het verhaal leest als een trein. Er gebeurt echt ontzettend veel in zo’n korte tijd, waardoor je heel vaak op het puntje van je stoel zit te lezen en je weleens de tijd vergeet. En Thorne is zo sarcastisch dat het soms echt gewoon grappig is.

Aan het eind van het boek maken we alvast kort kennis met Winter en mijn eerste indruk van haar is dat ze een beetje apart is. Ik ben heel benieuwd naar haar minutes of fame in haar boek. Nog eventjes geduld hebben dus!

De conclusie die ik kan trekken is dat ik mijn vraag of Cress mijn verwachtingen heeft waargemaakt met een volmondig JA! kan beantwoorden. Ik moest echt even beseffen dat we nu nog twee maanden op Winter moeten wachten, maar ondertussen hebben we Levana nog. Ben je, nadat je het toch gewaagd hebt dit artikel te lezen ondanks de spoiler waarschuwing, nog steeds niet overtuigd dat je The Lunar Chronicles MÓÉT lezen? Dan ga ik je toch aanraden om bij Cinder te beginnen en je mee te laten slepen in deze geweldige serie!

Recensie: Marissa Meyer – Scarlet

Recensie: Marissa Meyer – Scarlet

Veel mensen in Nederland zijn in de ban van The Lunar Chronicles en terecht. Ik las Cinder in februari en ik werd ook fan. Helaas is mijn recensie van Cinder verloren gegaan tijdens de verhuizing van WordPress naar Blogspot. Ik heb even moeten wachten tot ik verder kon in Scarlet, maar afgelopen week was het eindelijk zover. En ook deze keer had ik moeite om het boek weg te leggen.

Scarlet begint waar Cinder eindigt. Als Scarlet haar verhaal begint, is Cinder al gevangen genomen in Nieuw-Beijing. Het verhaal van Scarlet is gebaseerd op het sprookje Roodkapje, compleet met wolven en een grootmoeder. Haar grootmoeder is op mysterieuze wijze verdwenen en het lukt de politie niet om haar op te sporen. Scarlet besluit daarom zelf op onderzoek uit te gaan. Tijdens haar werk komt ze Wolf tegen, een mysterieuze, maar knappe straatvechter. Samen gaan ze op avontuur op zoek naar de grootmoeder van Scarlet. Maar, Wolf weet precies waar ze is en vertelt Scarlet daar niets over. Niet precies. Dit zorgt ervoor dat Scarlet in het hol van de leeuw belandt. Zou het haar lukken om hier levend uit te komen? En lukt het Scarlet ook om haar grootmoeder te redden? Wat voor geheimen bewaarde haar grootmoeder en wat heeft haar grootmoeder te maken met Cinder? Die wolven…… Wie zijn dat en wat doen die op aarde? En lukt het Cinder om uit de gevangenis te ontsnappen?

Ik heb een samenvatting gegeven van het verhaal van Scarlet, maar het verhaal van Cinder gaat ook verder. Dit verhaal is zeker ook spannend, net als dat van Scarlet. Ik was vooral benieuwd of het haar zou lukken om uit de gevangenis te ontsnappen en dat weet ik nu. Daarnaast wordt er ook een klein deel vertelt vanuit keizer Kai en middels die verschillende perspectieven vallen puzzelstukjes op zijn plaats. Wat nieuw is in dit boek is een hoofdstuk vanuit het perspectief van Levana. Hier kom je erachter hoe gemeen ze werkelijk is. Natuurlijk was al bekend dat ze gemeen is, maar in dit hoofdstuk zie je hoe ze geniet van haar gemene houding.

Scarlet bevatte meer spanning dan Cinder. Waar Cinder traag op gang kwam, doet Scarlet dat niet. Cinder werd razend spannend aan het einde, Scarlet begon al spannend en eindigde spannend en Cress schijnt nog spannender te zijn. Terwijl ik deze recensie schrijf, ben ik net in Cress begonnen, dus wordt vervolgd!

Ik ben echt heel blij dat Blossom Books de rechten van deze serie heeft overgekocht en de boeken opnieuw uitgeeft, want dit is nu al één van mijn favoriete boekenseries. Van 2017 zeker!
Recensie: Marieke Nijkamp – 54 Minuten

Recensie: Marieke Nijkamp – 54 Minuten

 
Afgelopen maart kocht ik eindelijk, na het lezen van aardig wat recensies, het boek 54 Minuten van Marieke Nijkamp. Alle recensies die ik heb gelezen waren lovend waardoor mijn nieuwsgierigheid was gewekt.
54 Minuten vertelt het verhaal van vier Amerikaanse high school studenten tijdens een drama wat je echt nooit in je leven mee wilt maken: een schietpartij op school. Al deze studenten hadden een relatie tot de schutter, Tyler. Het verhaal speelt zich in 54 minuten af, en er kan een hele hoop gebeuren. Zijn er overlevenden? Wordt Tyler gepakt?
Door het lezen van positieve recensies waren mijn verwachtingen van dit boek hoog. Misschien zelfs te hoog, want het viel mij een beetje tegen. Het verhaal zit goed in elkaar, mede dankzij de meerdere perspectieven. Ik had echter niet het gevoel dat ik dit boek in één ruk uit wilde lezen, wat ik door de recensies wel kreeg. Ik vind het lastig om een goed onderbouwde mening over dit boek te vormen, want ik vond er eigenlijk niet heel veel van. Het valt voor mij ergens tussen wal en schip. Het is absoluut niet slecht, maar het behoort ook niet tot mijn meest favoriete boeken. Het onderwerp van het boek is wel heftig, maar het greep me niet echt bij de strot. Hoe dat kan? Ik weet het niet, echt niet. Wat ik wel weet en jammer vind, is dat de tweets en blogposts tussendoor het verhaal wat warrig over lieten komen. Persoonlijk zou ik het fijner gevonden hebben als deze tweets en blogs aparte hoofdstukken waren, ook al waren dit dan korte hoofdstukken. Nu stonden ze direct onder een perspectief van één van de studenten en daardoor moest ik steeds schakelen. Aanduidingen met de stippellijn, welke ook werd gebruikt bij het wisselen van perspectief, waren wat mij betreft ook al goed geweest.
Voor mij is dit een boek wat ik even tussendoor kon lezen en wat mij vrees ik niet lang bij zal blijven. 54 Minuten van Marike Nijkamp krijgt wel 3 sterren, omdat het dus niet slecht, maar ook niet super goed is.

 

Heb jij 54 Minuten al gelezen en zo ja, wat vond je ervan?
Recensie: Victor Dixen – Phobos2

Recensie: Victor Dixen – Phobos2



DEZE BLOG IS NIET GESCHIKT ALS JE PHOBOS1 NOG NIET HEBT GELEZEN. ZOU SPOILERS KUNNEN BEVATTEN.

Een aantal weken geleden las ik Phobos1 uit. De cliffhanger aan het einde was gigantisch en om deze reden ben ik meteen begonnen in deel 2. Dit deel begon waar het eerste deel eindigde, dus de spanning zat er al meteen goed in.
Aan het einde van Phobos1 deed Léonor een aantal schokkende ontdekkingen en brak Andrew Fisher in in Villa McBee. Samen met Harmony, de dochter van Serena McBee, stal hij belangrijke e-mails en hackte het Genesiskanaal. Op dat moment hadden de ontdekkingen van Léonor al voor een hele hoop commotie gezorgd en werd de uitzending van het Genesiskanaal stilgelegd. De jongeren stonden voor de keuze: landen op Mars en binnenkort sterven, of terugkeren naar de aarde en onderweg sterven. Phobos2 start direct nadat de keuze van de jongeren is gemaakt. Ze landen op Mars.
In deel 2 spelen zich meer gebeurtenissen kort na elkaar af. Dit zorgt ervoor dat je meerdere malen op het puntje van je stoel zit te lezen, want wat gaat Serena doen? Wat gebeurt er? Met wie trouwt Léonor uiteindelijk en is hij wel wie zij denkt dat hij is? Kunnen Andrew en Harmony de pioniers van Mars redden of lopen ze in de val?
Zoals in Phobos1 al het geval was, wordt het verhaal vanuit meerdere perspectieven verteld. Zo lees je vanuit het perspectief van Léonor, Serena, Andrew, een groot fan van het Genesiskanaal en vanuit het Genesiskanaal zelf. Op deze manier krijg je een goed beeld van de verhaallijn. Dit vind ik heel erg prettig, want puzzelstukjes vallen op deze manier goed op zijn plaats. Daarnaast is de latentie tussen aarde en Mars steeds groter, wat de verschillende perspectieven interessant maakt. Op aarde vinden ontwikkelingen plaats welke op Mars nog niet bekend zijn en vise versa. Ook is het brein van Serena zeer interessant, want door middel van de verschillende perspectieven kom je erachter wat ze werkelijk van plan is. Vanuit het perspectief van Léonor krijg je alleen mee hoe Serena zich voor de kijkers opstelt, wat politiek correct is. Ik vind haar echt schijnheilig en werd ook een beetje boos tijdens het lezen.

 

Wederom heeft Phobos2 een cliffhanger, hoewel deze al in het één na laatste hoofdstuk zat. Ik hoop dat er snel een derde deel uit komt, want ik ben echt heel benieuwd hoe het verder gaat. Ook dit boek krijgt van mij 4 sterren, maar een ruimere 4 sterren dan Phobos1. Waar Phobos1 een hele tijd wat voortkabbelde (in een ruimteschip gebeurt er nou eenmaal niet zoveel, totdat Léonor gaat graven), kon ik Phobos2 moeilijk weg leggen en zat de spanning er al bij de eerste bladzijde in.

 

Recensie: Becky Albertalli – Simon Vs. De Verwachtingen van de Rest van de Wereld

Recensie: Becky Albertalli – Simon Vs. De Verwachtingen van de Rest van de Wereld

Originele titel: Simon Vs. the Homo Sapiens Agenda
Door het enthousiasme van Eline werd ik getriggerd om dit boek te lezen. Ik wist echt niet wat ik kon verwachten, heb voor ik het ging lezen niet eens gekeken waar het over gaat. Wat ik wel wist, is dat er een film van dit boek wordt gemaakt.
Simon Spier is zestien jaar en valt op jongens, maar wil dat liever nog niet aan iedereen vertellen. (Qua drama heeft hij genoeg aan zijn rol in de schoolmusical.) Maar dan belandt een e-mail naar zijn online crush bij de verkeerde persoon, en is Simons geheim opeens niet meer veilig. Zijn klasgenoot Martin chanteert hem: als Simon hem niet helpt met het vinden van een perfecte date (bij voorkeur met Simons beste vriendin Abby), zorgt Martin ervoor dat de hele school op de hoogte is van Simons geaardheid. En erger nog: van de identiteit van Blue, aan wie Simon zijn e-mails stuurt.
Opeens wordt het leven van Simon hartstikke ingewikkeld. Blue wordt steeds flirteriger en zijn vrienden begrijpen niet waarom Simon opeens zo in zichzelf gekeerd is. Hij piekert over een manier om zijn ouders en vrienden te vertellen over zijn geaardheid, maar baalt er tegelijkertijd enorm van dat dit niet op zijn eigen voorwaarden kan. En waarom moet je je seksualiteit eigenlijk verantwoorden?
Simon zal uit zijn comfortzone moeten stappen voordat hij eruit geduwd wordt. En dat alles terwijl hij langzaam maar zeker verliefd wordt op de meest verwarrende, maar leukste jongen ooit.
© Goodreads
Helaas is het onderwerp erg actueel. Veel mensen vinden het moeilijk om uit de kast te komen, ze zijn bang voor de reacties die ze daarop krijgen. Becky Albertalli laat twee soorten reacties zien die Simon krijgt: positief en negatief. Het begin van het boek vond ik best verwarrend, het werd mij toen niet duidelijk waar het verhaal heen zou gaan. Maar ik luisterde door (las via Storytel) en vervolgens werd het mij zeker duidelijk. Ik was zeer nieuwsgierig wie Blue nou is en had de onthulling van zijn identiteit niet zien aankomen, net als Simon zelf. Ik ben niet zo’n enorme fangirl als Eline, maar dit boek is zeker de moeite waard om te lezen. Niet te ingewikkeld, het leest lekker makkelijk weg.
Ben jij ook zo benieuwd wie Blue nou is?
Recensie: Victor Dixen – Phobos1

Recensie: Victor Dixen – Phobos1

Het derde boek ter voorbereiding op YALFest: Phobos. Ik wist niet zogoed wat ik van dit boek kon verwachten, gezien ik veel verschillende verhalen heb gehoord.
Zes meisjes,
Zes jongens,
Zes minuten om elkaar te leren kennen,
De eeuwigheid om van elkaar te houden.
Ze dromen ervan geschiedenis te schrijven…
Zes jongens en zes meisjes bevinden zich in een ruimteschip op weg naar Mars. Overal aan boord hangen camera’s, elke stap die ze zetten wordt gefilmd. De reis is namelijk ook een datingshow, die wereldwijd wordt uitgezonden: project Genesis. Het is de bedoeling dat ze allemaal hun grote liefde vinden, zodat ze op Mars de eerste menselijke kolonie in de ruimte kunnen beginnen.
Zij droomt ervan verliefd te worden…
Léonor is een van de uitverkorenen. Ze is een wees en kan niet wachten haar eenzame leven achter te laten. Als haar droom een nachtmerrie wordt, is er alleen geen weg meer terug.
© Goodreads
Aan het begin van het boek snapte ik het commentaar van mede bloggers direct. Het tempo in het boek lag erg laag en ik werd niet echt in het verhaal getrokken. Ik irriteerde me mateloos aan Fangfang. Ze is enorm betweterig en daar houd ik niet van. Naarmate ik verder kwam in het boek, klopte het commentaar van mede bloggers opnieuw, het verhaal werd steeds beter. De laatste honderd bladzijden waren het spannendst van het hele boek. In dit gedeelte kwamen de ontdekkingen van Léonor aan het licht. De cliffhanger aan het einde van het boek nodigde uit om verder te lezen. Om deze reden heb ik Phobos2 meteen aangeschaft en ik kan nu al vertellen dat dit boek een stuk  spannender is dan het eerste deel. Voor wie heeft Léonor gekozen? Ik heb nog steeds geen idee. Phobos2 zal dat moeten uitwijzen.