Categorie: Recensies

Recensie: Nicola Yoon – Everything Everything

Posted september 4, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

© foto: Bol.com

Sinds augustus draait de film Everything Everything in de bioscoop. Deze film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Nicola Yoon. In het Nederlands heet dit boek “Alles Wat Je Lief Is”. De filmrecensies en –kritiek gaven voor mij de doorslag om het boek te lezen. Ik heb per ongeluk de Engelse versie gekocht, maar dat veranderde mijn mening niet.

Samenvatting van het boek

Maddy is allergisch voor alles. Om deze reden is ze aan huis gekluisterd. Als ze in contact komt met iets nieuws bestaat de kans dat ze dood gaat. Ze brengt haar tijd door met lezen en leren en haar moeder en privé verpleegkundige zijn de enige mensen die ze ooit ziet. Maar dan krijgt ze nieuwe overburen. Maddy heeft direct een oogje op Olly en Olly op haar. Lukt het om elkaar ooit te ontmoeten? En zo ja, zal Maddy deze ontmoeting overleven?

Mening

Voor het lezen had ik al wisselende meningen gehoord over het boek. Of je vindt het fantastisch, of helemaal niets. Ik snapte meteen waar het nee kamp het over had toen ik het boek opensloeg. De hoofdstukken zijn kort en de schrijfstijl is simpel. Te simpel naar mijn mening. Dit maakte Everything Everything een boek waar ik me direct al aan ergerde en niet van zou kunnen genieten. Daarnaast vroeg ik me af hoe realistisch het verhaal nou eigenlijk is. Van een contemporary verwacht je namelijk wel enige vorm van realiteit. Na enig speurwerk op het internet blijkt Scid wel bij meisjes voor te komen, dus dat klopt in ieder geval. Maar toch, iets voelde niet in orde. Zo’n onderbuikgevoel waar ik nog niet te veel over kan vertellen.

Vervolgens sprong het verhaal naar mijn idee van de hak op de tak en zat er weinig logica in. Ik weet niet of ik essentiële informatie heb gemist vanwege de vele tekeningen die het boek bevatte welke ik niet kan zien. Nog een puntje waardoor ik het boek wat simpel vond: de hoeveelheid tekeningen. Ik heb liever een verhaal wat je in een ruk door kunt lezen zonder continu onderbroken te worden door tekeningen. Deze tekeningen zorgden bij mij voor het gevoel dat Everything Everything vele plot holes bevatte. Natuurlijk zijn er meerdere boeken waarbij er tekeningen midden in het verhaal staan, maar die zijn niet essentieel voor het plot. Een goed voorbeeld hiervan is de Phobos triologie van Victor Dixen.

En om nog maar te zwijgen over het einde. Of nouja, het begon eigenlijk al in het midden. Hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer ik het gevoel kreeg dat het afgeraffeld was. De plottwist was enorm voorspelbaar. Het lezen van Everything Everything vond ik helaas verspilde moeite. Ik vind het ook absoluut vervelend om deze recensie te schrijven, want het is één bonk negativiteit en ergernis.

Eindoordeel

Ik hoopte dat ik iemand zou zijn die Everything Everything goed zou vinden, want het verhaal leek veelbelovend. Helaas bleek het tegendeel al snel bewezen, na de eerste bladzijden al. Ik heb me het hele boek aan het verhaal geërgerd . Toch ben ik door blijven lezen, want ik hoopte op een omslagpunt. Dat omslagpunt werd helaas alleen maar een dieptepunt. Ik wilde niet te kritisch zijn en het boek voortijdig aan de kant leggen. Helaas kan ik dit boek niet aanraden. Mijn waardering op  Goodreads was dan ook slechts één ster, voor de moeite. Sorry. Volgende keer weer een positiever geluid, dat beloof ik.

Wat vind jij van Everything Everything?

Tags:


Recensie: Liane Moriarty – Grote Kleine Leugens

Posted augustus 31, 2017 by Laurie in Recensies, Roman / 1 Comment

© Foto: Bol.com

Een paar maanden geleden zag ik heel veel voorbij komen over de serie Big Little Lies. Op dat moment wist ik niet dat deze miniserie gebaseerd is op een boek. Toen ik dit boek tegenkwam tijdens het scrollen op Storytel, herkende ik het direct en besloot ik het op mijn boekenplank te zetten. De afgelopen twee weken las ik het boek.

Samenvatting van het boek

Op een Australische basisschool vindt een gruwelijk misdrijf plaats. Dit gebeurt tijdens de jaarlijkse quizavond. Wat is er gebeurd? De ouders proberen elkaar zwart te maken door middel van smerige roddelpraat en leugens. Wat is er allemaal waar? Wat ging hier aan vooraf? Komt de waarheid ooit aan het licht? In Grote Kleine Leugens worden drie ouders op de voet gevolgd: Madeleine, Celeste en Jane. Zouden zij hier iets mee te maken hebben?

Mening

Aan het begin van Grote Kleine Leugens moest ik even wennen aan de opzet van Liane Moriarty. Maar al snel werd duidelijk hoe het boek in elkaar steekt. Het boek begint op de quizavond zelf, gaat daarna verder op de ochtend na de quizavond en maakt een sprong terug in de tijd, naar de oriëntatiedag van de kleuters. Vervolgens wordt het verhaal chronologisch verder verteld. Door deze manier van schrijven voel je de hele tijd zo’n onderhuidse spanning tijdens het lezen. Wat is er toch allemaal gebeurd? Heeft die ouder er misschien iets mee te maken? Of die? Of toch een andere ouder? Tijdens het lezen ben ik meer dan eens op een ander spoor gezet. Maar welk spoor bleek juist? Daar kwam je pas heel laat achter. Dit zorgde ervoor dat je wilde blijven lezen. Als ik niet meerdere boeken tegelijk zou lezen, zou ik dit boek denk ik snel uit hebben.

Het volgen van meerdere ouders, moeders in dit geval, is ook iets wat de onderhuidse spanning voedt. Lukt het Celeste haar huwelijk te redden? Zou zij of haar man er iets mee te maken hebben? Of is het toch Madeleine, die het heerlijk vindt om zich in conflicten te bevinden? En wat heeft Jane allemaal meegemaakt? Zou dat kunnen leiden tot hetgeen er is gebeurd? Doordat het boek zo vaak van perspectief wisselde, wordt het tempo goed op peil gehouden. Ook deze perspectiefwisselingen zorgen voor een voortdurende spanning. Toen het boek het einde naderen, had ik echt van die spanningskriebels in mijn onderbuik. Deze werden nog eens extra gevoed door wat de andere ouders allemaal aan de journalist vertellen.

Is er een minpunt te noemen? Ja. Hoeveel spanning er ook in het boek zat, had ik het idee dat het soms een beetje te langdradig was. In dat opzicht was ik wel weer blij dat ik meerdere boeken tegelijk aan het lezen was.

Eindoordeel

Grote Kleine Leugens is niet perfect. Toch zorgde de schrijfstijl van Moriarty voor een constante spanning omdat je echt per se wilde weten wat er nou was gebeurd en wie wat had gedaan, dat je wel door móést lezen. Ik waardeer het boek dan ook met vier sterren. Of ik de serie al heb gezien? Nee, want hij staat (niet meer) op Netflix.

Heb jij het boek gelezen of de serie gezien?

Tags:


Recensie: David Arnold – Muggenland

Posted augustus 29, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© foto: Blossom Books

In januari 2017 kwam De Kids Of Appetite uit, het debuut van David Arnold hier in Nederland. Klik op de link om mijn recensie van dit boek te lezen. Echter, dit was niet zijn schrijversdebuut in Amerika, dat was Mosquitoland. Blossom Books bracht in juli dit jaar de Nederlandse vertaling van dit boek uit: Muggenland. Zoals je in mijn recensie van De Kids Of Appetite kunt lezen, vond ik dit boek echt fantastisch. Ik was benieuwd of ik Muggenland net zo goed zou vinden. Ben jij dat ook? Lees dan verder!

Samenvatting van het boek

Mary Iris Malone, Mim, is niet in orde. Althans, dat zegt ze zelf. Haar ouders zijn gescheiden en samen met haar vader en stiefmoeder is ze naar Misisippi (wat een moeilijke naam om te spellen blijft dit) verhuisd. Als Mim hoort dat haar moeder ziek is, wil ze haar opzoeken en reist ze naar Cleveland. Dit wordt een roadtrip om nooit te vergeten. Tijdens haar reis ontmoet Mim allerlei bijzondere mensen en beleefd ze heel wat avonturen. Zal het haar lukken om op tijd bij haar moeder te zijn? Waarom is haar moeder gestopt met het schrijven van brieven en neemt ze haar telefoon al drie weken niet op?

Mening

Toen ik in Muggenland begon, besloot ik het niet met De Kids Of Appetite te vergelijken. Dat legde de lat voor dit boek een stuk minder hoog en zou het mij eventueel minder teleur kunnen stellen.. Net als Vic in De Kids Of Appetite is Mim en bijzonder personage. Ik vond Vic een beetje een nerd, maar Mim is dat zeker niet. Tenminste, zo kwam ze niet op mij over. De andere personages waren stuk voor stuk mensen met een verhaal, met een geschiedenis. Muggenland was op sommige momenten echt een emotioneel boek, maar daar hadden we hoi hoi ik ben Walt voor. Walt weet van iedere situatie, hoe lastig ook, iets lachwekkends te maken. Dat is de kracht van Walt. En Beck? Beck was fantastisch. De gesprekken tussen hem em Mim waren zowel serieus als grappig. Misschien past serieus met een luchtige ondertoon hier beter. Deze ondertoon maakte het boek een heel fijn boek om te lezen.
En laten we het eens over de grappen hebben. Het boek staat vol met grappen zoals “hij was nog vreemder dan een huis tuin en keukeneikel”, wat mij regelmatig in de lach deed schieten. Muggenland is weer fantastisch geschreven en vertaald. Het niveau van David Arnold was al net zo hoog als in De Kids Of Appetite en dan te bedenken dat dit in Amerika nog maar de voorloper van dat geweldige boek was. Kan ik iets negatiefs over Muggenland zeggen? Nee. Ik sloeg dit boek met een grote glimlach dicht.

Eindoordeel

Over het eindoordeel van dit heerlijke zomerboek kan ik heel kort zijn. Ik waardeer het met vijf sterren en kan hier niets meer aan toevoegen.
Zou jij, net als Mim, ooit een roadtrip door Amerika willen maken?

Tags:


Recensie: Dani Atkins – Duet Met Jou

Posted augustus 23, 2017 by Laurie in Recensies, Roman / 1 Comment

© foto: bol.com

Als ik één boek moest noemen waar ik de afgelopen weken veel over heb gelezen, is het Duet Met Jou van Dani Atkins. Veel medebloggers schreven recensies en veel lezers waardeerde dit boek met een hoog aantal sterren op Goodreads. Reden voor mij om Duet Met Jou te lezen dus.

Samenvatting van het boek

Duet Met Jou speelt zich af in een nacht, een afschuwelijke nacht. Ally en Charlotte, twee oude vriendinnen, komen elkaar na jaren weer tegen. Alleen niet op zo’n fijne plek, namelijk de Intensive Care van het ziekenhuis waar hun beider echtgenoten vechten voor hun leven. Ally waakt aan de zijde van haar man Joe terwijl Charlotte naast het bed van haar David zit. Voordat alles zo vreselijk mis ging tussen Ally en Charlotte, had Ally een relatie met David. Wat is daar toch voorgevallen? Wat heeft de vriendschap tussen Ally en Charlotte doen klappen? Lukt het beide vrouwen om elkaar deze nacht niet in de haren te vliegen? En misschien wel de belangrijkste vraag: overleven David en Joe deze nacht?

Mening

Toen ik Duet Met Jou opensloeg, vreesde ik voor een zoetsappige chiclit. Dit is een genre waar ik niet dol op ben. Gelukkig had ik het bij het verkeerde eind. Het begin van het boek was zeer mysterieus, want de mannen werden niet bij naam genoemd. Je raakte hierdoor al meteen geprikkeld. Wie is toch die man? En bij wie hoort hij? In het begin werd al duidelijk dat Ally en Charlotte een verleden hadden, en zeker een gemene deler. Maar wat is er toch gebeurd? Dor middel van flashbacks kom je daar snel achter. Deze flashbacks waren niet storend om het verhaal te begrijpen, evenals de snelle perspectiefwisselingen. Beide pasten goed binnen het verhaal. Helaas hadden, met name de flashbacks, wel invloed op het tempo van het verhaal.

Wat de achterflap van Duet Met Jou in eerste instantie niet doet vermoeden, is dat de mannen maar een (hele) kleine bijrol spelen. Het verhaal draait vooral om Ally en Charlotte en zelfs nog meer om de flashbacks. Dat vond ik in eerste instantie jammer. Hierdoor duurde het ook even voor ik het boek kon waarderen zoals ik dat in mijn eindoordeel heb gedaan. Dit komt mede door het laatste deel van het boek. Want wat een emotionele rollercoaster is dat! Bij dit stuk van het verhaal zijn tissues een echte must have.

Eindoordeel

In het begin was ik niet zo zeker van Duet Met Jou. Ik was bang dat het een boek was waar ik me moeilijk doorheen kon slaan. Dit kwam mede door het gevoel dat ik een chiclit aan het lezen was. Echter, het einde maakte veel goed. Ik had het idee dat het verhaal toen pas echt begon. Het tempo ging direct een stuk omhoog en je was door alle flashbacks heen. Wat ik eerder zei, dat de flashbacks goed bij het verhaal passen, klopt nog steeds, maar dat maakt het niet vlotter. Het einde was dat echter wel. Zowel Ally als Charlotte maakte toen in hun gedragingen een paar welkome veranderingen door. Vooral Charlotte. Mijn oordeel over Duet Met Jou bleef heel lang op drie sterren steken. Toen ik de laatste bladzijde had gelezen, besloot ik er nog een ster bij te doen. Daarmee eindigt mijn waardering op vier sterren.

Heb jij Duet Met Jou al gelezen en zou je dit boek aan iemand aanraden?

Tags:


Recensie: Benjamin Ludwig – Ginny Moon Heeft Gelijk

Posted augustus 15, 2017 by Laurie in Recensies, Roman / 3 Comments

Afgelopen juni was daar opeens Ginny Moon Heeft Gelijk, het debuut van schrijver Benjamin Ludwig. Uitermate geschikt voor fans van Het Rosie Project. Ik heb Het Rosie Project zelf nog niet gelezen, maar over Ginny Moon Heeft Gelijk las ik veel goede recensies. Tijd om dit boek te lezen dus!

Samenvatting van het boek

Ginny Moon is een meisje van veertien jaar en heeft autisme. Op haar negende is ze geadopteerd omdat haar moeder niet meer voor haar kan zorgen. Ze heeft nog een babypop waar ze héél goed voor moet zorgen en deze babypop vormt de rode draad van dit boek en haar gedachten. Iedere ochtend moet Ginny exact negen druiven eten en een glas mensenmelk drinken, want anders kan ze haar dag exact niet beginnen. Bij benadering een druif meer of minder is niet goed, want dan klopt er helemaal niets meer van. Ginny heeft het idee dat ze nergens bij hoort en dat ze alleen maar thuis hoort bij haar babypop en niet in haar adoptiegezin. Ze probeert uit alle macht om haar babypop terug te krijgen, want daar moet ze heel goed voor zorgen. Lukt het Ginny om dat voor elkaar te krijgen en wat is er aan de hand met haar babypop? Zou het Ginny lukken om zich ooit ergens thuis te voelen?

Mening

Ginny Moon Heeft Gelijk is geschreven als een dagboek. Dit resulteert in korte hoofdstukken die vlot weglezen. Daarnaast krijg je op deze manier een goed inzicht in het complexe brein van Ginny en begrijp je hoe iemand met autisme denkt. Dit is uiteraard één vorm van autisme, er zijn meerdere vormen en meerdere manieren van gedragingen en denkwijzen. Dit boek helpt je wel om meer inzicht te krijgen in een autistisch brein, zoals dat wordt genoemd. Zo had ik nooit in de gaten dat mensen met autisme vaak moeilijk kunnen begrijpen dat mensen ouder worden en veranderen. Dat ze niet meer dezelfde persoon zijn die ze jaren geleden waren en dat alles nog steeds klopt, ook al denkt Ginny van niet. Ze raakt op een gegeven moment ontzettend in de war en ik besefte niet dat dat kon door zoiets kleins en simpels.
Wat ik minder goed vind aan dit boek is meer een persoonlijk iets.  Ik wil absoluut niemand over één kam scheren met wat ik nu ga zeggen, maar dit is het gevoel wat ik tijdens het lezen van dit boek kreeg. Ik heb het idee dat de adoptieouders Ginny onnodig veel ontzeggen. Zo mag ze niet zelf haar eten uit de koelkast pakken of op internet zitten. Daarnaast loopt er op school continu een docent achter haar aan. Misschien is dit redelijk normaal bij mensen met autisme, maar voor mijn gevoel wordt zelfontplooiing de kop ingedrukt bij Ginny. Iedereen is heel voorzichtig met haar en onderschat haar mogelijkheden. De ouders, de therapeute en de school denken allemaal in beperkingen en grenzen, maar ook mensen met autisme hebben mogelijkheden. Ginny ook. Deze mogelijkheden worden onderschat en onderdrukt. Ergens in het boek vindt er een verandering plaats, maar daar kan ik hier niets over zeggen zonder de plot te verklappen.

Eindoordeel

Ginny Moon Heeft Gelijk is een boek dat vlot wegleest. Door de manier van schrijven krijg je meer inzicht in de werking van een autistisch brein, wat heel leerzaam is. Helaas wordt Ginny erg beschermd en dat vind ik jammer. Ik zou het boek zeker aanraden, zeker als je even iets tussendoor wilt lezen. Het is een goed boek voor zo’n gelegenheid, al heeft het wel een diepere lading. Ik waardeer Ginny Moon Heeft Gelijk met vier sterren.
Heb jij Ginny Moon Heeft Gelijk al gelezen en wat vond je ervan?

Tags:


Recensie: Khaled Hosseini – En Uit De Bergen Kwam De Echo

Posted augustus 10, 2017 by Laurie in Recensies, Roman / 0 Comments

Vandaag een wat ouder boek, uit 2013 om precies te zijn. Dit boek stond ook al sinds 2013 op mijn TBR lijstje. Een vriendin van mij gaf me afgelopen week indirect een zetje om En Uit De Bergen Kwam De Echo eens op te pakken, zij las het namelijk ook. Ik hoorde al eerder dat dit boek minder goed is dan De Vliegeraar en Duizend Schitterende Zonnen, de andere boeken van Hosseini. Ik ben er blanco ingegaan, maar deel ik de algemene mening?

Samenvatting van het boek

En Uit De Bergen Kwam De Echo gaat over verwantschap. Verloren familie die je na jaren weer terugvindt. Het boek begint in 1952, in een klein Afghaans dorpje. Abdullah en Pari zijn broer en zus en hebben een hele sterke band. Op een dag vertrekt vader met Pari naar Kabul, wat een paar dagen lopen is. Abdullah haat het om zijn zusje alleen te laten, dus gaat mee. Wat hij niet weet, is dat dit de laatste paar dagen samen met Pari zullen zijn. Lukt het Abdullah en Pari elkaar ooit nog terug te vinden?

Mening

Het begin van het boek was veelbelovend. Net als de andere boeken van Khaled Hosseini begint En Uit De Bergen Kwam De Echo in de jeugdjaren van de hoofdpersoon. Deze jaren vallen vaak in de vroege geschiedenis van Afghanistan. Hierdoor krijg je een goed beeld van hoe het land vroeger was, voordat de Sovjets in de jaren tachtig va de twintigste eeuw Afghanistan binnenvielen. Al Hosseini’s boeken maken een tijdsprong naar de jaren negentig en verder, nadat Amerika Afghanistan in 2001 binnenviel. Dit is ook het geval bij En Uit De Bergen Kwam De Echo. De world building is ook dit weer zeer geslaagd.

Wat mij helaas erg tegenviel is dat En Uit De Bergen Kwam De Echo geen duidelijke verhaallijn had. Ieder hoofdstuk ging over iemand anders en had een compleet ander verhaal. Alle personages hadden op één of andere manier een connectie met Abdullah en Pari, zij het ver gezocht. Dit maakte het boek zeer verwarrend. Naar mijn idee bestond het meer uit losse, bijeengeraapte flarden dan uit een consistent verhaal. Dit neemt niet weg dat het boek niet fijn leest, want dat doet het wel. Ik kan de connectie niet maken, maar ik ben daar niet de enige in. Bij sommige hoofdstukken is de connectie zeer duidelijk, maar dan zijn er een paar hoofdstukken die lukraak geschreven en geplaatst lijken te zijn. Erg jammer, want dit maakt En Uit De Bergen Kwam De Echo minder goed dan De Vliegeraar en Duizend Schitterende Zonnen.

Eindoordeel

Ondanks dat het boek zeer verwarrend was, leest het wel prettig weg. De world building is goed gelukt, wat wel prettig is. Omdat En Uit De Bergen Kwam De Echo zeker niet slecht is, waardeer ik het met drie sterren. Ik weet alleen niet zo goed wat ik met het verhaal aan moet.

Heb jij dit boek al gelezen en vond jij het ook zo verwarrend?

Tags:


Recensie: Marissa Meyer – Alle Sterren

Posted augustus 6, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

LET OP: Deze recensie is misschien niet geheel spoilervrij!

Recent is het állerlaatste deel van The Lunar Chronicles verschenen. Dit is een verhalenbundel met daarin negen verhalen. Ik had hem op vakantie al gekocht, maar mocht hem toen niet lezen van mezelf, omdat ik dan echt ontzettend antisocial zou worden, dat weet ik gewoon. Dus ik moet nog een paar dagen geduld hebben. Na thuiskomst kon ik niet meer wachten, dus ben ik direct begonnen. En wat was deze bundel fijn!

Samenvatting van het boek

Alle Sterren is een verhalenbundel met daarin negen verhalen. Van ieder hoofdpersonage uit The Lunar Chronicles is er een prequel verhaal, behalve van Levana. Dat is natuurlijk heel logisch, want zij heeft al een eigen boek. Het laatste verhaal is een gezamenlijk verhaal, maar waar zou dat over gaan?

Mening

Ik vond Alle Sterren een waardevolle toevoeging aan de serie. Door het lezen van alle verhalen, begrijp je dingen die in het hoofdverhaal worden genoemd beter. Zo kun je lezen hoe Cress in haar satelliet terecht is gekomen, hoe Cinder op aarde terecht kwam en wat Kai zijn eerste indruk van Cinder was. Je weet wel, toen hij Nainsi naar de markt bracht om haar te laten repareren.

En dan dat einde. Echt, dat einde. HALLO, DAT EInDE. Ik kon een kreet van blijdschap niet onderdrukken, want JAAAAAAA DIT MOEST GEWOON! Wat dat einde dan is, dat einde van het allerlaatste verhaal? Daar kom je achter als je Alle Sterren leest. Stiekem hoop ik dat er ooit nog een sequel komt, want ik word hier echt nieuwsgierig van.

Eindoordeel

Zoals je begrijpt, kan ik alle sterren niet minder dan vijf sterren geven. Alle Serren verdient gewoon alle sterren.

Wat is jouw favoriete The Lunar Chronicles boek?

Tags:


Recensie: Ed Sheeran & Phillip Buttah – Ed Sheeran: A Visual Journey

Posted augustus 4, 2017 by Laurie in Biografie, Recensies / 0 Comments

Aan het einde van mijn vakantie las ik de biografie van Ed Sheeran. Dit is een boek dat boordevol tekeningen zit, maar toch is het me gelukt om te lezen. Ik las hem via Passend Lezen, de bibliotheekservice voor blinden en slechtzienden.

Samenvatting van het boek

Het recenseren van biografieën vind ik lastig, dat geef ik direct toe. Wat ik er zo lastig aan vind? Je kunt het moeilijk samenvatten. Dit boek gaat over Ed Sheeran en zijn weg naar succes. Over zijn vroegere jeugd, zijn struggles om te bereiken wat hij nu heeft bereikt enzovoort. Goede vriend Phillip Buttah verzorgd alle illustraties en het laatste hoofdstuk gaat over hem en zijn werkwijze.

Mening

Ik vond het een fijne easy read. Dat is ook precies de reden dat ik Ed Sheeran: A Visual Journey juist op dit tijdstip heb gelezen, het paste precies in mijn laatste vakantiedag. Het boek duurde maar ongeveer vier uur, dus ik had het snel uit. Tevens namen sommige illustraties hele pagina’s in beslag waardoor het dikker lijkt dan het in werkelijkheid is. De illustraties waren goed beschreven, maar ze voegden voor mij niets toe.

Eindoordeel

Dit is een hele korte recensie, maar er valt gewoon niet meer over te zeggen. Het boek leest snel weg, maar valt niet zo op. Wat mij betreft steekt het niet met kop en schouders boven andere boeken uit, maar hangt het ergens in het midden. Ik waardeer Ed Sheeran: A Visual Journey met drie sterren.

Heb jij Wd Sheeran: A Visual Journey al gelezen?

Tags:


Recensie: Jill Mansell – Ik Zie Je Op Het Strand

Posted augustus 3, 2017 by Laurie in Recensies, Roman / 1 Comment

Tijdens mijn vakantie las ik Ik Zie Je op het Strand van Jill Mansell. Dit boek stond in het Bookchoice pakket van juli, maar ik besloot hem als luisterboek te lezen via Storytel.

Samenvatting van het boek

Clemency had al jaren geen vriendje meer gehad. In het vliegtuig kwam ze naast een man te zitten die ze meteen al leuk vond. De communicatie verliep in het begin nogal stroef, maar aan het einde van de vliegreis hadden ze echt een klik. Daarna zagen ze elkaar nooit meer terug. Totdat……… Drie jaar later kreeg Clemency’s zus Belle een nieuwe vriend. Clemency was blij voor haar, echt waar, maar schrok zich wild toen Belle’s nieuwe vriend Sam bleek te zijn. Hoe loopt dit af? Beiden dragen een geschiedenis en geheim met zich mee. Worden deze onthuld? En wat gebeurt er nog meer in hun altijd zo gemoedelijke woonplaats?

Mening

Ik mijd boeken in het feelgood genre het liefst, omdat deze boeken mij niet zo aanspreken. Het verhaal zat goed in elkaar, dat zeker. Echter, alles was net té lief, té braaf en té voorspelbaar. OK, op een aantal dingen na dan. Welke dingen dat zijn, daar kom je pas achter als je het boek leest. Het heeft me twaalf dagen gekost om hetmakkelijk leesbare boek uit te lezen. Ten eerste was ik op vakantie, maar ten tweede had ik vaak ook geen zin om verder te gaan. Ik Zie Je Op Het Strand wordt gezien als een boek dat je niet weg kunt leggen. Nou, ik dus wel. Makkelijk.

Ik irriteerde me mateloos aan Belle,, die zich echt opstelde als een verwend en verwaand nest. Als dingen niet gaan zoals zij dat voor ogen heeft, is ze werkelijk onuitstaanbaar. Als lezer was ik op een gegeven moment echt klaar met haar. Clemency daarentegen, mocht wel wat rebelser zijn. Dat gold ook voor sommige andere personages in het boek. Door een gebeurtenis in het boek draaide Belle wel bij, maar dat was wat mij betreft te laat.

Eindoordeel

Dit boek deed me niets. Het verhaal zat goed in elkaar, Belle was heel irritant en dat was het dan. De gebeurtenissen die me tijdens het lezen eerst even shockeerde waren achteraf toch weer niet echt shockerend. Al met al een easy read voor op het strand of aan het zwembad. Het is geen boek dat ik zo snel aan zou raden als iemand me om een goed boek zou vragen. Voor de zomer is het prima, maar ik zou niet snel een ander boek van Jill Mansell lezen.

Ik Zie Je Op Het Strand krijgt van mij drie sterren, want het doet me niet zo veel. Drie sterren is daarom mooi iets in het midden. Lager geef ik niet, want het boek is niet per definitie slecht. Het is gewoon niet helemaal mijn ding.

Het jij Ik Zie Je Op Het Strand al gelezen?

Tags:


Recensie: Patrick Ness – Zeven Minuten Na Middernacht

Posted juli 19, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 4 Comments


Originele titel: A Monster Calls

Toen afgelopen februari de film van A Monster Calls in de bioscoop kwam, werd ik nieuwsgierig. Ik kon helaas niet naar deze film omdat de tijd me ontbrak. Bovendien had ik het boek nog niet gelezen, tot nu.

Samenvatting van het boek

Connor is dertien jaar oud en woont samen met zijn moeder, die kanker heeft. ‘s Nachts krijgt Connor bezoek: van een nachtmerrie en een monster. Het monster neemt de gedaante aan van een boom die in de achtertuin van Connor zijn huis staat. Wat het monster van Connor wil is hem niet duidelijk. Wat hij wel weet, is dat hij niet bang is voor dat reusachtige ding dat hem iedere nacht om 00:07 komt opzoeken. Lukt het Connor om te weten te komen wat het monster van hem wil?

Mening

In het begin was ik in de war. Wat is nou een droom en wat is nou echt? Is dit nou Young Adult fantasy of contemporary? Deze verwarring is lang gebleven. Dat maakte het lastig om het boek in één keer te begrijpen. Naarmate het einde naderde, werd het steeds duidelijker wat het monster van Connor wilde en wat hij nou precies deed. In ieder geval werden er verhalen verteld waar Connor iets uit moest leren, maar dat snapte hij zelf ook niet. Hij bleef in een soort van ontkenning zitten, hij dacht dat alles onzin was en het allemaal weer goed kwam.

Ik ergerde me aan Connor zijn houding. Het was overduidelijk dat hij het bij het verkeerde eind had, maar koppig als hij was, weigerde hij dat te geloven. Ik vond hem daarnaast ook wat kinderachtig. Dit kan overigens ook aan de schrijfstijl van het boek liggen. Naar mijn idee is dit boek geschikter voor jongere lezers dan voor de wat oudere. Het boek las vlot weg en de hoofdstukken zijn kort. Voor kinderen van een jaar of tien/elf zou ik dit boek aanraden.

Eindoordeel

Het boek is niet slecht, maar ook niet fantastisch. Ik vond het een prima boek om te lezen, maar ik vrees dat het me helaas niet zal bijblijven. Ik waardeer het boek met drie sterren. Of ik de film nog wil zien? Ik denk het niet.

Heb jij A Monster Calls al gelezen?

Tags: