Categorie: Recensies

Recensie: Jandy Nelson – De Hemel Begint Bij Je voeten

Posted oktober 24, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 2 Comments

© Foto: Bol.com

Een aantal maanden geleden las ik Ik Geef Je De zon van Jandy Nelson. Mijn recensie van dit boek kun je hier lezen. Ik vond het dus tijd worden om haar andere boek ook te lezen, maar maakte dit verhaal de hoge verwachtingen die ik had waar?

Samenvatting van het boek

Als Bailey Walker, de zus van de zeventienjarige Lenny Walker, plotseling overlijdt, is Lenny in diepe rouw. Zij en Bailey waren heel erg close en Lenny was gewend om altijd in Bailey’s schaduw te staan. Nu moet ze leren omgaan met de aandacht die ze krijgt. Onder andere met de aandacht van twee jongens. De een begrijpt haar verdriet, de ander biedt haar troost. Toby is het vriendje van Bailey, Joe is de stralende nieuwe jongen op school. Lukt het Lenny om met de aandacht van beide jongens om te gaan en voor wie zal ze uiteindelijk vallen?

Mening

Laat ik meteen maar met de deur in huis vallen: mijn verwachtingen kwamen niet uit. Allesbehalve zelfs. De Hemel Begint Bij Je voeten begint best aardig, met een introductie van het verhaal. Deze introductie is niet langdradig, gelukkig maar. Het werd al snel duidelijk waaraan Bailey was overleden. Echter, het verhaal werd al snel traag, oppervlakkig en saai. Net als de personages in Ik Geef Je De Zon zijn ook de personages in dit boek een beetje alternatief en heel erg kunstzinnig. Daarnaast is de schrijfstijl prettig om te lezen.

Maar nu komt het, de reden waarom mijn verwachtingen absoluut niet werden waargemaakt. Het verhaal bleef op hetzelfde tempo doorkuieren. Er gebeurde niet veel. Lenny wordt verliefd op jongen A, zoent vervolgens met jongen B, vindt dat dat niet meer moet gebeuren, gaat vervolgens weer verder met jongen A, gaat weer de mist in, gaat weer terug naar de andere jongen, jongen betrapt haar enzovoorts. Dat is eigenlijk het hele boek. Er spelen nog meer dingen een rol, maar die zijn eigenlijk ondergeschikt en bijzaak. Ik irriteerde me echt mateloos aan Lenny. Haar gedrag, het feit dat ze de daad niet bij het woord voegt en last but not least het getouwtrek tussen haar en de jongens. Mijn god, ik heb zelfs tegen haar geschreeuwd toen ze weer eens de mist in ging. Zo gefrustreerd was ik.

Waarom ik het boek dan uit las? Nou, wel hierom. Toen ik Ik Geef Je De Zon las, vond ik het boek eerst ook helemaal niets. Op een gegeven moment kwam er echter een omslagpunt en het boek eindigde met een waardering van vier sterren. Ik hoopte door deze ervaring dat De Hemel Begint Bij Je Voeten ook zo’n omslagpunt had. Nee dus. Het verhaal was zo voorspelbaar als maar zijn kan. Echt waar, ik heb meerdere keren op het punt gestaan om het maar op te geven met dit boek, maar ik durfde niet. Wat nou als dat omslagpunt wel kwam? Dan miste ik het. Het boek is niet slecht geschreven, integendeel. Jandy Nelson heeft een prettige schrijfstijl. Het luisterboek luisterde ook makkelijk weg. Het verhaal was gewoon te oppervlakkig en ik miste een twist.

Eindoordeel

Je zult begrijpen dat De Hemel Begint Bij Je Voeten geen hoge waardering zal krijgen. Ik heb heel lang getwijfeld of ik het slechts één ster zou geven, maar daar doe ik de fijne schrijfstijl van Jandy Nelson absoluut geen recht mee. Mede daarom geef ik het twee sterren. Ik miste de twist, had een bloedhekel aan de driehoeksverhouding, irriteerde me mateloos aan Lenny en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik zal dit boek niet snel aanraden, in tegenstelling tot Ik Geef Je De Zon. Het verhaal is oppervlakkig en zo voorspelbaar als het maar zijn kan. Ik wist al vrij snel voor welke jongen Lenny uiteindelijk zou vallen. Misschien vind jij het wel een goed boek, dat kan uiteraard. Maar De Hemel Begint bij Je Voeten is niets voor mij. Ik hoop dat Jandy Nelson wel verder blijft schrijven, maar dan wel zo’n boek als Ik Geef Je De Zon. Ook al is dat boek bijna niet te overtreffen.

Heb jij wel eens in een driehoeksverhouding gezeten?

Tags:


Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige

Posted oktober 20, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 0 Comments

© Foto: Uitgeverij Gottmer

Zes jaar hebben we er op moeten wachten en op 10 oktober was het dan eindelijk zo ver: het nieuwe boek van John Green was dan eindelijk daar. En wat voor een! Lange tijd was alles rondom dit boek een mysterie. De cover, de korte inhoud, alles. Het was het zes jaar wachten meer dan waard en ik ga jullie even haarfijn uitleggen waarom.

Samenvatting van het boek

Multimiljardair Russell Pickett verdwijnt vlak voor zijn arrestatie. Wie hem vind door middel van het geven van de gouden tip, wordt beloond met honderdduizend dollar. Aza Holmes en haar beste vriendin Daisy besluiten zich in het avontuur te storten en hem te vinden. Aza is een meisje met een angst- en dwangstoornis, terwijl Daisy een gigantische Star Wars fan is en ook fanfictie schrijft. De zoektocht naar Pickett brengt hen bij Davis, wie Aza nog van vroeger kent. Langzaamaan bloeit er iets tussen hen. Lukt het Aza om haar angstgedachten het hoofd te bieden en zullen Aza en Daisy de miljardair vinden?

Mening

Net als in bijna al zijn andere boeken begint John Green met een erg mysterieus hoofdstuk. In het begin van het eerste hoofdstuk dacht ik echt dat ik het verkeerde boek aan het lezen was. Gelukkig veranderde dit snel en werd al snel duidelijk dat je in Aza’s gedachtespiraal zat. Deze gedachtes voerden de boventoon in het hele boek, wat eigenlijk heel verhelderend was. Ik kan me echt niets voorstellen bij en angst- en dwangstoornis of andere psychische problemen. Green geeft in Schildpadden Tot In Het Oneindige een duidelijk en ongecensureerd in kijkje in het hoofd van iemand die zo’n stoornis heeft. Natuurlijk is de uiting van angst- en dwanggedachten voor iedereen anders, maar door middel van Aza’s verhaal en oneindige gedachtes begrijp ik het wel beter. Hoe verschrikkelijk benauwend zulke gedachtes kunnen zijn.

Wat ik een beetje jammer vond is dat Daisy me irriteerde. Ze is enorm aanwezig en heeft het continu over Star Wars. In ieder geval het grootste deel van de tijd. En het lag er dik bovenop dat zij echt uit is op die honderdduizend dollar. Gadver. Daarnaast was er nog Davis. Ik vond hem oppervlakkig. Je leerde hem niet echt goed kennen in het verhaal. Waar ik wel blij van werd was dat het eens geen zoetsappig liefdesverhaal was. Natuurlijk komt de liefde er in voor, maar het gaat niet over rozen. De schrijfstijl van het boek is typisch voor John Green, maar het is geen trucje. John Green weet je constant geboeid te houden en valt qua schrijfstijl nooit in herhaling. Ieder boek is uniek en hij weet dat toch maar weer mooi voor elkaar te krijgen, ook al zijn de verwachtingen torenhoog.

Eindoordeel

Schildpadden Tot In Het Oneindige is een typisch John Green boek, maar toch ook weer niet. Het verhaal voert niet de boventoon. Natuurlijk is het er wel, maar het inkijkje in de angst- en dwangstoornis van Aza is het belangrijkste. Ik denk dat dit boek een goede manier kan zijn om het stigma rond psychische problematiek te helpen doorbreken gezien je een realistisch en ongecensureerd beeld ervan krijgt. Het is absoluut niet opgeleukt of afgevlakt. Dat maakt Aza zo echt en puur, en met haar het hele boek. Schildpadden Tot In Het Oneindige krijgt van mij een mooie 4 sterren, of eigenlijk 4,5. God, ik wou dat dat kon op Goodreads en Hebban!

Deze keer sluit ik niet af met een vraag, maar met een aanbeveling. Alsjeblieft, lees dit boek!

Tags:


Recensie: Aaltje van Zweden – Om Wie Je Bent

Posted oktober 14, 2017 by Laurie in Biografie, Recensies / 0 Comments

© Foto: Bruna

Vorige week deed ik iets wat je eigenlijk nooit moet doen met een monster TBR: ik zat gewoon doelloos op Storytel door boeken te bladeren. Tijdens dat doelloos bladeren kwam ik al vrij snel Om Wie Je Bent tegen van Aaltje van zweden. Ik had dit boek al wel eens voorbij zien komen in wat nieuwsbrieven, dus er ging een belletje rinkelen. Het leek me ook wel een easy read, precies wat ik nodig had op dat moment. Ik luisterde mijn andere boek eindelijk uit en begon meteen maar in deze.

Samenvatting van het boek

Aaltje van Zweden, vrouw van dirigent Jaap van Zweden, vertelt in dit boek over hun autistische zoon Benjamin. Omgaan met hem is niet altijd makkelijk, maar Jaap en Aaltje grijpen iedere kans met beide handen aan om Benjamin zo goed mogelijk te helpen en ondersteunen bij zijn ontwikkeling. Tijdens dit proces ontstaat er het idee om een stichting op te richten om andere gezinnen met autistische kinderen te ondersteunen. In dit boek beschrijft Aaltje van Zweden hoe dit tot stand is gekomen en wat de stichting nu doet. De lezer krijgt ook een kijkje in de jeugd van Aaltje, welke zeker niet makkelijk is geweest. Door Benjamin leert ze echter omgaan met de gebeurtenissen uit haar jeugd en zich ervoor open te stellen. Benjamin zorgt dus voor een ommekeer bij Aaltje.

Mening

Toen ik begon met het luisteren van Om Wie Je Bent wist ik niet wat ik kon verwachten. Ik vertelde in een recente blogpost dat ik vaak moeite heb met het lezen van biografieën en daar een goede, onderbouwde mening over te vormen. Zo ook nu weer. Zoals ik had verwacht luisterde het boek makkelijk weg, ik had het dan ook binnen twee dagen uit.

Wat ik echt absoluut niet wist of zelfs voor mogelijk had gehouden, was dat autisme eigenlijk al bij de geboorte zichtbaar is. Benjamin zat direct na zijn geboorte al in zijn eigen wereldje en maakte amper contact. Tevens was hij zich niet volledig bewust van zijn omgeving. Nu duidelijke signalen, toen niet. Ik vind het verbazingwekkend dat het toendertijd zo lang duurde voordat hij de daadwerkelijke diagnose autisme kreeg. Tegenwoordig wordt er helaas veel sneller een stempeltje op iemand geplakt. Het zou fijn zijn als er een balans tussen deze twee uitersten zou bestaan, maar dat is helaas niet zo. Wat ik ook heel bijzonder vond is dat Aaltje van Zweden tijdens de zwangerschap al aanvoelde dat er iets niet in orde was. Hoe voel je zoiets? Ik kan me daar echt niets bij voorstellen.

Benjamin blijkt heel ontwapenend te zijn. Door hem leert Aaltje ook met haar eigen verleden om te gaan. Want laten we eerlijk zijn, zo’n jeugd, vol mishandelingen door pa, wens je niemand toe. Doordat Benjamin met verschillende problemen worstelt, komt Aaltje die van haar ook onder ogen. Er wordt gezegd dat mensen met autisme zeer ontwapenend zijn, en in het geval van Benjamin geldt dit zeker.

Eindoordeel

Om Wie Je Bent vond ik een interessant boek om te lezen, ik leerde veel over autisme en de mogelijkheden die er zijn om kinderen met autisme te stimuleren. Daarnaast is het mooi om te zien hoe ontwapenend Benjamin is. Tevens leest het boek vlot weg. Maar toch geef ik het geen vijf sterren. Ik vond het een mooie read, maar mijn waardering komt niet hoger dan drie sterren. En nee, dat is zeker niet slecht. Het is een nette middenmoot. Helaas roepen maar heel weinig biografieën het vijf sterren gevoel bij mij op.

Heb jij in je omgeving iemand met autisme en denk je dat dit boek je op een of andere manier zou kunnen helpen in de omgang met hem/haar?

Tags:


Recensie: Sarah J. Maas – Hof van Mist en Woede

Posted oktober 10, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

Deze recensie bevat spoilers van Hof van Doorns en Rozen. Als je dit boek nog niet hebt gelezen, sla deze blogpost dan over.

 

© Foto: Bol.com
In september begon ik met het lezen van de Hof van Doorns en Rozen serie van Sarah J. Maas. Over deel 1 schreef ik deze recensie. Nu, een maand later, is het tijd voor deel 2. Vond ik deze net zo goed?

Samenvatting van het boek

Nadat Feyre de vloek van Amarantha heeft verbroken en met Tamlin is teruggekeerd naar het Lentehof, voelt ze zich slecht. Gebroken. Kapot. Desondanks houdt ze nog steeds van Tamlin. Ook de afspraak met Rhysand houdt stand, maar daar wil Feyre liever niet aan denken. Totdat ze Tamlin op een dag doorziet. Dan is ze erg blij met de afspraak. Samen met Rhys en zijn vrienden smeedt ze een plan om de koning van Hybern uit te schakelen en een oorlog te voorkomen. Helaas moeten daar offers voor gebracht worden. Ondertussen leert Feyre haar krachten te gebruiken. Welke krachten heeft ze geërfd toen ze na het verbreken van Amarantha’s vloek is gemaakt? En dan verschijnt Tamlin opeens ten tonele…… Lukt het Feyre, Rhys, Cassian, Azriel, Amren en Mor om een confrontatie te overleven als deze er komt? En kiest Feyre voor Tamlin, of ontwikkelt ze gevoelens voor Rhys?

Mening

Hof van Mist en Woede is een stuk minder sprookjesachtig dan het begin van Hof van Doorns en Rozen. Sterker nog, je zit bij hoofdstuk 1 al meteen weer in het verhaal. Misschien helpt het feit dat ik direct verder heb gelezen nadat ik deel 1 uit had daar ook bij. Maar toch zit je meteen weer in het reilen en zeilen van het Lentehof. Ik beschouw dit als een groot pluspunt. Moet je bij sommige series echt weer helemaal in het verhaal komen en bedenken wat er ook alweer is gebeurd, hoeft dat hier niet.
Aan het einde van mijn recensie van Hof van Doorns en Rozen schreef ik dat ik niet zo goed wist wat ik met mijn gevoelens jegens Tamlin en Rhys aan moest. Ik kan je vertellen, nu weet ik dat wel. Ik vond Tamlin zich direct al vreemd gedragen. Dit paste helemaal bij de twijfels die ik aan het eind van het vorige boek al begon te hebben. Echter was ik ook nog geen fan van Rhys, Hij gedroeg zich nog steeds afstandelijk tegenover Feyre, maar andersom was dat ook zo. Toch veranderde dat later in het boek. Iets met passie enzo. Hierdoor bevatte Hof van Mist en Woede meer expliciete scenes dan Hof van Doorns en Rozen. Toch was het niet te veel dat het storend werd. Het hoorde bij het verhaal. Mocht je hier minder goed tegen kunnen, houd er dan wel rekening mee. Maar toch was het niet het meest belangrijke onderdeel van het verhaal.
Vergeleken met Hof van Doorns en Rozen bevatte Hof van Mist en Woede meer actie. Ondanks de passie was de actie dominerend en bleef er toch een soort spanning sluimeren die ik tot het eind vasthield. Lukt het Feyre en Rhys om hetgeen te doen wat gedaan moet worden? Dat blijft tot op de laatste hoofdstukken echt spannend. Het enige wat mij opviel is dat er in de laatste hoofdstukken van het eBook veel typefouten zitten. Dit is jammer, maar nam bij mij het leesplezier niet weg.

Eindoordeel

Hof van Mist en Woede is een waardig vervolg op Hof van Doorns en Rozen. Ik heb het gevoel dat het echt epische nog moet komen, maar de spanning wordt al flink opgebouwd. Ik houd daarvan. De seksscenes zijn meer aanwezig, maar ik ervaar dit niet als storend. Ik vind dit een bijzaak, maar passen wel precies in het verhaal. Ondanks de vele typefouten in de laatste hoofdstukken van het eBook heb ik tot het eind in spanning zitten lezen. Hof van Mist en Woede krijgt, net als Hof van doorns en Rozen, vijf sterren.

 

Mijn recensie van Hof van Vleugels en Verwoesting verschijnt op 10 november.
Wie is jouw meest favoriete personage uit Hof van Mist en woede? En wie je minst favoriete?

Tags:


Recensie: M. J. Arlidge – Piep Zei De Muis

Posted oktober 8, 2017 by Laurie in Recensies, Thrillers / 0 Comments

© Foto: Bol.com

Nadat ik in september Iene Miene Mutte las, werd het direct tijd om verder te gaan in deel 2 van de Helen Grace serie. Maar, vond ik dit deel net zo goed als het eerste deel?

Samenvatting van het boek

Southampton wordt opgeschrikt door een reeks gewelddadige moorden. Vervolgens worden de harten bij de naasten van de slachtoffers bezorgd. Alles wijst op een seriemoordenaar. Alweer. Inspecteur Helen Grace en haar team onderzoeken deze reeks moorden, maar krijgen te maken met veel onverwachte wendingen. Ten eerste de nieuwe korpschef, die vaak geen meter meewerkt. Ten tweede is daar de pers die het onderzoek nauwlettend in de gaten houdt en het heerlijk vindt om er bovenop te duiken. Ten derde is daar het onderzoek zelf, wat muurvast zit. Lukt het Helen Grace om ook deze zaak tot een goed einde te brengen?

Mening

Na het lezen van Iene Miene Mutte, welke ik waardeerde met vier sterren, begon ik vol verwachting in dit tweede deel in de reeks over Helen Grace. Echter pakte het verhaal mij minder. Hierdoor heeft het bijna een maand geduurd voor ik dit boek uit had. Erg jammer. Het verhaal is zeker niet slecht, maar het leest voor mijn gevoel minder makkelijk weg dan deel één.

Piep Zei De Muis lijkt in meerdere opzichten veel op Iene Miene Mutte. Er is weer een seriemoordenaar actief, de pers duikt er weer bovenop, de opbouw is heel erg van hetzelfde. Misschien was het daarom ook niet zo verstandig om meteen verder te gaan met de serie. Ik voelde bij dit boek ook minder die onderhuidse spanning die ik in het eerste deel wel voelde. Hoe dat kan is mij niet geheel duidelijk, maar dit vond ik zeker jammer. Pas tegen het einde van het boek kwam ik er echt in, maar toen was het eindspel al daar. Ik zag er best tegenop om het boek erbij te pakken, terwijl het wel een thriller is. De page turner factor zit er gewoon niet helemaal in. Ik wacht dus ook even met het lezen van Pluk Een Roos, want ik ben bang dat het allemaal erg voorspelbaar gaat worden. Het is absoluut geen slecht verhaal of een verkeerde thriller, maar het was het gewoon niet helemaal.

Eindoordeel

Ondanks dat het verhaal zeker niet slecht is, deed ik bijna een maand over dit boek en dat is voor mijn doen erg lang. Het verhaal kwam erg voorspelbaar op mij over, het was wat van hetzelfde als Iene Miene Mutte, deel 1. Echter, aan het eind kon ik het boek moeilijk wegleggen. Mijn advies is dan ook om even een pauze te nemen tussen het lezen van de delen in deze serie. Dit omdat ik bang ben dat het allemaal erg voorspelbaar wordt en ik daardoor op deze fijne thrillers van M. J. Arlidge ga afknappen en dat zou zonde zijn. De serie is namelijk een fijne toevoeging aan het thrillergenre. Ik waardeer Piep Zei De Muis dan ook met drie sterren.

Heb jij weleens een serie gelezen waarvan je het tweede deel vond tegenvallen ten opzichte van het eerste deel?

Tags:


Recensie: Eric Lindstrom – Wat Jij Niet Ziet

Posted oktober 5, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Hebban

In het voorjaar van 2017 kwam ik via Twitter het boek “Wat Jij Niet Ziet” van Eric Lindstrom tegen. Op dat moment had ik absoluut geen tijd om het te lezen, maar ik kocht het wel meteen. Ik werd geprikkeld door het feit dat het over een blind meisje gaat. Op dit vlak ben ik best kritisch wat world building betreft, dus ik stelde het lezen ook nog eens uit. Deze week was de tijd dan eindelijk daar dat ik het boek oppakte.

Samenvatting van het boek

Parker Grant is blind, maar kijkt dwars door iedereen heen. Ook al ziet ze helemaal niets. Maar klopt haar wereldbeeld wel? Is alles zoals zij denkt dat het is? Daar komt ze gaandeweg achter. Parker heeft een droom, zelfstandig hardlopen. Ze doet er alles aan om haar droom te verwezenlijken, met wat hulp van haar vrienden. Daarnaast komt ze een jongen tegen die ze meteen leuk vind. Vindt hij haar ook leuk? En hoe zit het eigenlijk met haar vroegere beste vriend en ex-vriendje? Klopt het allemaal wat er tweeënhalf jaar geleden is gebeurd, of heeft ze het helemaal bij het verkeerde eind? Komt Parker er ooit achter hoe alles echt in elkaar zit?

Mening

Ik vond Parker om eerlijk te zijn echt een takketrut. Dit woord wordt ook gebruikt in het boek, dus ik scheld niet met opzet. Het is echt niet zo dat iedereen die blind is zo is en mensen op afstand houdt. Daarnaast kloppen de regels die Parker in het leven heeft geroepen ook niet altijd. Geloof me, de meeste blinden hebben niet zulke regels. Ik in ieder geval niet. Dit boek geeft het idee dat Parker in het middelpunt van alles wil staan en dat de hele wereld om haar draait. Daar irriteerde ik me aan. Voor veel blinden geldt dit godzijdank absoluut niet. Gaandeweg wordt wel duidelijk waarom Parker zo doet en vindt er een ommekeer plaats. Hier kan en zal ik verder niet meer over zeggen.
Ik herkende ook veel in Parker. Het missen van (cruciale) non-verbale communicatie is echt heel vervelend. Hierdoor mis je vaak veel dingen en signalen die anderen afgeven. Niets aan te doen, maar vervelend. Natuurlijk kun je emoties wel horen, maar dat is toch lastiger in te schatten. Daarnaast krijgt Parker een maatje op school. Iets dat waarschijnlijk vaker gebeurt, maar niet bij mij. Voor sommige dingen zou dat wel handiger geweest zijn. Wiskunde bijvoorbeeld. En wat betreft hardlopen, dat kan zeker! Met een maatje. Maar niets voor mij. Verder gebruikt Parker een tikstok. Zo’n rampending heb ik vroeger ook gehad, maar ik miste toch veel obstakels. Daarnaast is het best zwaar om continu te tikken. Tegenwoordig heb ik een stok met een rolpunt en dat is echt een verademing.
Het verhaal zelf leest als een trein. Binnen twee dagen vloog ik door Wat Jij Niet Ziet en dat heb ik lang niet gehad bij een boek. En sommige blindenblunders, heerlijk! Daarnaast is ook goed duidelijk gemaakt dat blinde mensen gewoon een normaal leven hebben, gelukkig maar. Veel van ons gaan gewoon naar het regulier onderwijs, net als Parker. Ik ben blij toe, want als dit boek zich had afgespeeld op een school voor blinden en slechtzienden had je een totaal ander verhaal gehad en was het vast niet zo leuk om te lezen als nu. Zelf heb ik ervaren dat de wereld van mensen die op het speciaal onderwijs hebben gezeten toch kleiner is dan van blinden die op het regulier onderwijs hebben gezeten. En hiermee wil ik absoluut niemand beledigen of voor het hoofd stoten, want helaas is het regulier onderwijs niet voor iedereen weggelegd. Maar de wereld van Parker is gelukkig groot. Nou maakt zij het er zelf ook wel naar. Parker is onafhankelijk, wat erg fijn is. Ik ben zo ook. Natuurlijk heeft ze hulp nodig, ik ook. Bekende routes kan zij zelf lopen, net als ik. Wat dat betreft lijken Parker en ik op elkaar. Alleen heb ik absoluut geen raakvlakken met haar wat de eerste alinea van dit gedeelte betreft.
En nog even een leuk feitje voor ik overga naar mijn eindoordeel, boven ieder hoofdstuk staat de naam van het hoofdstuk in braille geschreven. In normaal schrift, zwartschrift zoals dat wordt genoemd, maar dan in braille letters. Zin om eens braille te leren? Door middel van dit boek lukt het een beetje. Onderaan dit artikel zal ik even een braille alfabet plaatsen.

Eindoordeel

Vooraf was ik een beetje sceptisch over Wat Jij Niet Ziet, dat geef ik eerlijk toe. Ik vind het altijd een beetje eng ofzo om over blinden te lezen. Ik ben dan vaak bang dat ik me ga irriteren aan dingen die in het verhaal worden beschreven en die totaal niet kloppen. Gelukkig heeft Lindstrom goed vooronderzoek verricht en klopten de meeste dingen. Ik heb tussen de regels door wat extra informatie gegeven. Daarnaast was de schrijfstijl gewoon prettig en las dit verhaal vlot weg. Ik vloog binnen twee dagen door dit boek en dat is best wel even geleden. Desondanks heb ik niet het vijf sterrengevoel bij Wat Jij Niet Ziet. Daarom waardeer ik het boek met vier sterren.

Zoals beloofd plaats ik hieronder een braille alfabetje.

 

Tags:


Recensie: Jay Asher – 13 Reasons Why

Posted oktober 3, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Foto: Bol.com

Eind maart verscheen de serie 13 Reasons Why op Netflix. Ik heb deze serie gekeken, maar wist niet dat het gebaseerd was op een boek, daar kwam ik tijdens de eerste aflevering achter. Ik kocht het Engelse ebook (hij was niet in het Nederlands beschikbaar), maar was er nog niet aan toe gekomen deze te lezen. De afgelopen week heb ik dat dan eindelijk gedaan. Wil je weten of ik het boek of de serie beter vond? Lees dan verder.

Samenvatting van het boek

Op een dag, als Clay Jensen thuis komt van school, vind hij een mysterieus pakketje voor zijn deur. Het is een schoenendoos met daarin 13 cassettebandjes. Hij heeft geen idee wie de afzender is of wat die bandjes te betekenen hebben. Als Clay de bandjes gaat beluisteren schrikt hij zich rot. Het blijkt het levensverhaal te zijn van Hannah Baker, een klasgenoot die twee weken daarvoor zelfmoord heeft gepleegd. Op deze cassettes vertelt ze waarom ze haar leven heeft beëindigd en wie wat gedaan heeft, of juist niet gedaan heeft. Waarom staat Clay hiertussen? Wat heeft hij gedaan? Ook al wil hij het niet, hij moet het weten. In één avond luistert hij alle cassettes af. Wat gaat er door hem heen? En wat hebben de anderen op deze bandjes te maken met Hannah’s dood?

Mening

Voordat ik het boek ging lezen, wist ik natuurlijk al waar het verhaal over gaat, gezien ik de serie al had gezien. Voor mij een slimme zet, want ik kwam direct al een obstakel tegen in het boek. Ik had dit al gelezen bij een andere blogger, maar dacht dat ik hier prima doorheen kon lezen. Maar niet dus. In dit boek werden constant verschillende lettertypen gebruikt. De bandjes, waarop Hannah sprak, waren schuingedrukt. Clay luistert naar de bandjes, maar heeft tussendoor ook eigen gedachten. Deze twee komen samen in de hoofdstukken. Dit betekent dat het verhaal van Hannah, schuingedrukt, en de gedachten van Clay, normaal gedrukt, constant door elkaar heen lopen. Niet heel handig als blinde lezer. Dit maakte dat ik het boek eigenlijk niet kon volgen en continu in de war raakte. Dit lag puur aan de lettertypen, niet aan de taal. Omdat ik de serie al had gezien, werd het iets makkelijker, maar ideaal was het niet. Gelukkig bood het gesproken boek van Bibliotheekservice Passend Lezen uitkomst. Hierin werden de stukken die door Hannah worden vertelt voorgelezen door een vrouw en de stukken van Clay door een man. Dit was heel verhelderend en maakte het lezen van het boek echt een stuk makkelijker. Ik bleek dus dingen niet begrepen te hebben of te hebben gedacht dat het bij de verkeerde persoon hoorde.
Het verhaal zelf was wat minder diepgaand dan de serie. In de serie kreeg je ook de andere kant van het verhaal te zien, dus niet alleen uit de beleving van Hannah op de cassettes en van Clay, maar ook van de anderen op de cassettes. Ook waren er extra gebeurtenissen aan de serie toegevoegd. Ik vond het boek van 13 Reasons Why wat eenzijdig, maar dat maakte het niet tot een slecht verhaal. Natuurlijk, het blijft diep triest, iemand die zelfmoord pleegt. Het laat je zien dat je woorden of daden, hoe klein en onbewust ook, een heel groot effect op iemand kunnen hebben. En misschien bedoelde je het niet zo, iemand anders kan het helemaal verkeerd intrepreteren. 13 Reasons Why is niet een boek dat je even voor de lol leest, want het is nou niet echt een feel good boek. Je moet er wel echt even rustig voor gaan zitten.
Desondanks leest het boek wel snel weg, ook al is het een heftig onderwerp. De schrijfstijl van Jay Asher is zeer aangenaam en vlot. Wat dat betreft zorgt dat ervoor dat het boek toch iets minder zwaar aanvoelt en dat is prettig. Wat mij betreft hadden de personages dus iets uitgediept mogen worden, nu weet je amper iets van hen, behalve wat Hannah je vertelt.

Eindoordeel

Al met al raad ik 13 Reasons Why aan. Voor de blinde en slechtziende lezers onder ons adviseer ik het gesproken boek van Passend Lezen, want dat leest voor ons het prettigst. Dit vanwege de constante wisseling tussen lettertypen wat eigenlijk bijna niet te volgen is. Zeker niet als je de VoiceOver van de iPad/iPhone gebruikt. Het onderwerp is zwaar, maar de schrijfstijl van Asher maakt dat het toch iets lichter aanvoelt. De personages hadden wel iets meer uitgediept mogen worden, dit is in de serie wel gebeurd. Daarom heb ik een lichte voorkeur voor de Netflix serie. Je moet zelf kiezen of je de serie eerst wilt zien en daarna pas het boek leest of andersom, maar de serie is op sommige punten een stuk heftiger. Ik waardeer 13 Reasons Why met vier sterren, ondanks dat het verhaal wat oppervlakkig aanvoelde.
Heb jij eerst het boek gelezen of eerst de serie op Netflix gekeken?

Tags:


Recensie: Becky Albertalli – De Voordelen van Onbeantwoorde Liefde

Posted september 27, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Foto: Blossom Books

Vandaag een recensie over het nieuwste boek van Becky Albertalli. Afgelopen voorjaar las ik haar boek Simon Vs. de Verwachtingen van de Rest van de Wereld. Op dat moment verscheen Becky’s nieuwe boek, De Voordelen van Onbeantwoorde Liefde. Het meerendeel van boekenland was laaiend enthousiast over dit boek. Toch pakte ik het niet direct op. Tot nu dan, want ik was toe aan iets luchtigs.

Samenvatting van het boek

Molly is 17 jaar en heeft al 26 jongens leuk gevonden, maar heeft nog nooit een vriendje gehad. Laat staan gezoend. Haar tweelingzus Cassie krijgt een nieuwe vriendin, Mina, en samen bedenken ze een plan om Molly aan een vriendje te helpen. Wordt het hipster Will, of gaat Molly toch voor haar ietwat nerdy collega Reid?

Mening

De samenvatting lijkt wat kort, korter dan wat je van mij gewend bent. Maar in feite is dit het hele boek. Een klein verhaal, waarin weinig actie zit. Dat wist ik van tevoren, dus daar zal ik niks over zeggen. Het is een klein, gezellig verhaal dat draait om vriendschap, liefde en familie. Wat ik heel fijn vind van de boekenvan Becky is dat homoseksualiteit absoluut geen probleem is. Het wordt neergezet als iets gewoons en zo hoort het wat mij betreft ook. Niet alleen Cassie valt onder de LGBT-community, maar de moeders van Molly en Cassie ook.

Tegen al mijn verwachtingen in duurde het relatief lang voordat ik dit boek uit had. Het leest prima weg, maar ik had iets van een leesdip ofzo. Ik had verwacht dat ik het binnen een dag of drie uit zou hebben, maar dat werd bijna een week. Ik kwam niet lekker in het verhaal en het deed me eigenlijk niet zoveel. Met Simon had ik ook moeite om er in te komen, tot het einde naderde. Hier idem dito. De schrijfstijl van Becky Albertalli is jong en vlot, het past helemaal in deze tijd. Buzzfeed, Pinterest en Facebook komen veelvuldig terug en deze social media worden dagelijks gebruikt door de meeste mensen. Vandaar dat het boek veel herkenbare momenten heeft. En voor de fans van Simon, jullie kunnen je hart ophalen, want er zit een beetje Simon in. Vooral veel Abby. Huh? Hoe dan? Daar kom je achter als je De Voordelen van Onbeantwoorde Liefde leest.

Eindoordeel

Ik vind het moeilijk om een mening te vormen over De Voordelen van Onbeantwoorde Liefde. Het is een fijn boek om lekker tussendoor te lezen, maar het zal mijn favorieten lijstje niet halen. Ik vind het lastig om te onderbouwen waarom niet, omdat het boek niet heel veel pijlers heeft om een goede mening over te kunnen vormen. Het is een klein, lief, mooi verhaal over liefde, vriendschap en familie wat ik waardeer met een nette drie sterren.

Heb jij weleens te maken gehad met een onbeantwoorde liefde?

Tags:


Recensie: M. J. Arlidge – Iene Miene Mutte

Posted september 13, 2017 by Laurie in Recensies, Thrillers / 0 Comments

© Foto: bol.com

Bij het verschijnen van Naar Bed Naar Bed van M. J. Arlidge in het begin van de zomer werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Ik vind thrillers echt geweldig en was dus benieuwd. Echter bleek Naar Bed Naar Bed deel vijf uit de Helen Grace serie te zijn. Tijd om eerst de andere delen te lezen dus. Om te beginnen met Iene Miene Mutte.

Samenvatting van het boek

Southampton wordt opgeschrikt door een reeds wrede ontvoeringen. Twee personen worden ontvoerd, slechts één overleefd het. Wie verliest en wie wint het spel van iene miene mutte? Inspecteur Helen Grace en haar team onderzoeken deze duistere en ingewikkelde zaak. Echter gebeuren er dingen waardoor de puzzel niet makkelijk op te lossen is en welke het onderzoek kunnen dwarsbomen. Lukt het Helen en haar team de brute seriemoordenaar te pakken te krijgen? Of wordt ze zelf slachtoffer van het spel?

Mening

Iene Miene Mutte is een boek dat leest als een trein. De hoofdstukken zijn kort en vlot geschreven. Desondanks zit de spanning er vanaf het begin al goed in. Bij het eerste hoofdstuk vraag je je direct al af wat hier in vredesnaam aan de hand is. Dat het luguber is, weet je al meteen. Zoals het hoort bij een thriller.

Naarmate het verhaal vordert, blijft deze onderhuidse spanning aanwezig. Sterker nog, hij wordt alleen maar erger. Zoals dat bij een thriller hoort, wordt je ook regelmatig op het verkeerde been gezet. Wie is toch de dader? Waarom worden juist deze personen ontvoerd? Ik geloof dat ik tijdens het lezen wel vier verschillende daders heb verdacht. Het wisselen van perspectief past ook perfect in het boek. Iene Miene Mutte wordt verteld vanuit het perspectief van Helen en haar teamleden, maar ook vanuit het perspectief van de pionnen van het spel van de dader. Hierdoor blijft die spanning aanwezig.

Het klinkt als een vijf sterren recensie, maar het is het toch net niet. Sommige hoofdstukken hadden voor mij niet gehoeven, ook al gaven ze wel wat meer inzicht. Ik kan er eigenlijk niet helemaal bij waarom ik het geen vijf sterren waard vind, maar het scheelt niet veel.

Eindoordeel

He he, eindelijk weer eens een fijne reeks thrillers! Iene Miene Mutte was een goede opening van de Helen Grace serie en ik ga de rest zeker ook lezen. Ondanks dat het een boek vol spanning is, krijgt het toch geen vijf sterren. Het scheelt echter niet veel. Waarom dan geen vijf sterren? Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar de vinger zelf ook niet op kan leggen. Het voelt gewoon net niet. Maar vier sterren, of eigenlijk vierenhalf maar dat kan niet op Goodreads, is ook een mooie score.

Zou jij Iene Miene Mutte willen lezen?

Tags:


Recensie: Sarah J. Maas – Hof Van Doorns En Rozen

Posted september 10, 2017 by Laurie in Recensies, Young Adult / 1 Comment

© Foto: Chicklit.nl

Wat is nou echt zo’n serie die echt iedereen gelezen lijkt te hebben? Juist, de Hof Van Doorns En Rozen serie van Sarah J. Maas. Bijna heel boekenland praatte er over en met niets dan lof. Nu is de tijd dan eindelijk daar dat ik ook een mening kan vormen over de serie. Nouja, over het eerste deel. Vorige week ben ik begonnen in dit boek en in mijn blog over de Nationale Unplugged dag schreef ik dat ik niet begreep waarom ik nu pas in deze serie was begonnen. En dat doe ik nog steeds niet.

Samenvatting van het boek

Feyre en haar familie zijn straatarm. Om aan eten te komen, gaat Feyre op jacht in het bos vlakbij haar huis. Op een dag ziet ze een wolf die een hert wil aanvallen. Feyre besluit de wolf en het hert beide te doden en de vacht van de wolf te verkopen. Deze actie komt haar echter duur te staan. Op een avond krijgt haar familie bezoek van een reusachtig beest, een elfide. Deze elfide stelt Feyre voor de keuze: nu ter plekke sterven of met hem mee gaan? Feyre kiest voor het laatste. Tamlin, de elfide, biedt haar onderdak. Na een tijdje ontstaat er een ontluikende liefde tussen hem en Feyre. Maar kan deze liefde stand houden of niet? Kiezen ze voor het leven of voor de liefde?

Mening

Voordat ik in Hof Van Doorns En Rozen was begonnen, had ik eigenlijk geen idee wat ik kon verwachten. Toen ik begon met lezen was mijn eerste gedachte dat het en typische dystopian was. Een arm meisje die de boel moest zien te redden. Het begin was erg sprookjesachtig. Gelukkig niet te erg of zoetsappig. Dat sprookjesachtige zette eigenlijk nog een tijdje door, zo tot halverwege het boek. Dit veranderde toen Rhysand ten tonele verscheen en het verhaal een hele andere wending kreeg. Een duistere wending.
Toen Rhysand werd geïntroduceerd vond ik het een eersteklas klootzak. Ik was helemaal Team Tamlin. Hij was zo lief en beschermend tegenover Feyre. Zou hij dat wel blijven? Misschien. Misschien ook niet. In de loop van het verhaal begon ik me wel steeds meer dingen af te vragen wat Tamlin betreft. Ik kan hier niet vertellen wat, anders geef ik hele belangrijke delen van het boek weg en dat is nou niet de bedoeling.
Hoe dichter ik bij het einde van het boek kwam, hoe meer ik werd meegezogen in het verhaal. De gebeurtenissen waren echt zenuwslopend en soms hoopte ik voor Feyre dat het snel afgelopen zou zijn. Ik weet echter nog steeds niet wat ik met Rhys aan moet. Moet ik hem nou leuk vinden of intens haten? En Tamlin? Ik weet het nu allemaal echt even niet meer. Het einde zorgde bij mij voor best wel wat verwarring. Op naar Hof Van Mist En Woede dus om deze verwarring hopelijk weg te nemen. Begrijp me niet verkeerd, het einde van Hof Van Doorns En Rozen is zo klaar als een klontje, maar mijn gevoelens jegens Rhys en Tamlin liggen met elkaar overhoop.

Eindoordeel

Mijn verwachtingen van Hof Van Doorns En Rozen lagen stiekem best wel een beetje hoog door alle lovende recensies die ik heb gelezen. In het begin was ik bang voor weer een typische dystopie, maar dat veranderde halverwege. Ik werd op een gegeven moment echt meegezogen in het verhaal en wegleggen was een opgave. Het thema girlpower komt in het eerste deel van de serie al mooi naar voren en ik heb me laten vertellen dat dat nog meer naar voren gaat komen. En geen driehoeksverhouding, HALLeLUJAH! Tenminste, in dit boek niet. Laten we hopen dat dat ook niet gaat gebeuren. Ik waardeer Hof Van Doorns En Rozen met een dikke vijf sterren. Op naar deel twee!
Was jij tijdens het lezen van Hof Van Doorns En Rozen team Tamlin of team Rhys?

Noot

Ik ga de serie meteen doorlezen. Echter zijn dit best dikke boeken en wil ik niet alle recensies achter elkaar online zetten. Ik plan dus minimaal een maand tussen de recensies van de hele serie. In oktober komt mijn recensie van Hof Van Mist En Woede online en in november die van Hof Van Vleugels En Verwoesting. Ik weet niet of ik snel nog iets anders kan recenseren, gezien ik daarnaast nog in een andere serie bezig ben. Voor die serie ga ik dezelfde planning gebruiken en lees niet supersnel helaas. De recensie van het eerste deel van die serie komt binnenkort online.

Tags: