Wrap-up | Februari 2018

Februari. De maand van carnaval, extreme kou en het voorjaar dat nog maar niet wil doorkomen. Deze maand was een goede leesmaand voor mij. Februari vloog eigenlijk voorbij. Maar wat heb ik nou eigenlijk gedaan? Nou, lees maar snel verder!

1-4 februari

Deze dagen heb ik niet heel veel spectaculairs gedaan. Ik las Mirror, Mirror uit (klik hier voor mijn recensie), begon in Verdermeer waar ik totaal niet doorheen kwam en welke ik dus na twee dagen aan de kant legde en ik begon in Voor Ik Je Loslaat van Marieke Nijkamp en in Als Ik Blijf van Gayle Forman. Ik viel overigens ook nog in slaap met De Magiër en dat was nou niet de bedoeling. En oja, mijn paardrijbroek was aan vervanging toe, shoppen dus. Ten slotte was ik bijna het hele weekend bezig met het nakijken van de formulieren voor de Everless quiz, want de win actie liep ten einde.

5-11 februari

Deze week had ik weer een meet & greet met werkgevers, deze keer op Schiphol. De banenjacht duurt nog steeds voort en om eerlijk te zijn vind ik het lang duren. Ik ben toe aan een baan, heel erg toe aan een baan zelfs. Deze week las ik zowel Voor Ik Je Loslaat als Als Ik Blijf uit en begon ik in Klikspaan van M. J. Arlidge en in Everless van Sara Holland. Klik hier voor de recensie van Voor Ik Je Loslaat, hier voor die van Als ik Blijf en hier voor die van het geweldige Everless. Want ja, Everless wegleggen was moeilijk en ik had hem deze week dus ook alweer uit. Toen begon ik ook maar direct in De Onverklaarbare Logica Van Mijn Leven. Mijn twee weken alleen thuis begonnen en ik ging nog uit eten. Ik zou het bijna vergeten, maar ik ging voor de tweede keer naar The Greatest Showman. Yay! Op zondag keek ik de film Lucia de B. en ik weet eigenlijk niet zo goed of ik dit nou een goede film vond of niet.

12-18 februari

Deze week was mijn laatste werkdag bij de rechtbank. Ik was daar ad interim en die periode ging snel. Ik las De Onverklaarbare Logica Van Mijn Leven uit en begon in De Nachtegaal. De Nachtegaal las ik deze week ook nog uit, want wat een boek! Voor mijn recensie kun je hier klikken. Tevens kun je mijn recensie van De Onverklaarbare Logica Van Mijn Leven hier lezen. Ik ging deze week weer uit eten (no shame) en lekker een extra keertje paardrijden.

19-25 februari

Deze week gooide ik eindelijk De Magiër toch maar aan de kant. Het zat er al vanaf het begin van het boek aan te komen, maar na 170 bladzijden was ik het spuugzat. Helaas is het geen boek voor mij, ook al is het fantasy. Het is geen YA Fantasy en dat merk je wel. Het is ingewikkeld, langdradig en het taalgebruik was verschrikkelijk ouderwets. En het verhaal sprak me gewoon totaal niet aan. Niets aan dit boek kon me boeien. Aan de kant dus. Ik las deze week zowel Verwoest Me, Breek Me als Klikspaan uit, het was dus toch nog een productieve leesweek. Ik begon deze week ook in Verwoest me en Breek Me, maar deze lezen heel vlot weg. Daarover later in maart meer. Mijn recensie van Klikspaan vind je hier. Mijn twee weken alleen thuis zaten er weer op en ik kon eindelijk naar mijn knie laten kijken. Die zeurt al een tijdje. Gelukkig, of helaas, was er geen oorzaak te vinden. Ik begon eindelijk aan The Vampire Diaries op Netflix en ik sloeg deze week ook eindelijk The Hunger Games open. Vervolgens pakte ik The White Rose op en ik sloot de week af met een leesclub over 13 Minuten. Niet echt mijn favoriete boek.

26-28 februari

Dit was de week van de Siberische kou, brrrrrrrrr. Ik ben er nu wel klaar mee, laat die lente maar komen. Daarnaast was het weer eens tijd voor de tandarts en gelukkig was alles goed. Let’s face it, I got too much time on my hands. Ik heb mijn reading challenge deze week opgehoogd van 50 naar 75 boeken, want ik bleek er dit jaar al 20 te hebben gelezen. Oops! Ik las The White Rose uit en mijn recensie verschijnt morgen. Een boek dat al een tijdje lag te wachten is Verdwenen van Tara Altebrando. Ik las wisselende reviews, dus ik ben heel erg benieuwd. Ik ben in ieder geval al begonnen. Op dinsdag kreeg ik nog leuk nieuws van Harper Collins, ik zit in het review team van Bloed En Beenderen van Tomi Adeyemi. Ik kijk echt heel erg uit naar dit boek. Mijn gevoel zeg dat dit wel eens de klapper van het jaar kan worden, naast Everless en Hof Van Ijs En Sterren uiteraard. Houd hiervoor mijn blog dus in de gaten!

Hoe was jouw februari?

Wrap-up | Januari 2018

De eerste maand van 2018 is alweer voorbij gevlogen. Het wordt al langer licht en de zon lijkt ook al wat hoger aan de hemel te staan. We gaan dus de goede kant op! Hoe zag mijn januari er uit?

1-7 januari

Heerlijk, een maand die op een maandag begint. Scheelt een hoop in het tellen van de weken. Op de eerste dag van 2018 was ik brakker dan ik dacht. Ik begon in Negentien Keer Katherine van John Green, maar lezen ging minder makkelijk dan ik had gedacht. De rest van de week kwam ik niet meer echt aan lezen toe. Geen zin, een beetje een dipje en ik moest gewoon werken op donderdag. Op vrijdag besloot ik even een flinke sprint te trekken en binnen een middagje had ik Negentien Keer Katherine uit. Hier kun je mijn recensie lezen. Ik begon ook maar meteen in Sterrenstof van Krystal Sutherland en heb daarnaast de eerste DNF van het jaar gehad. Dit betreft Achter Gesloten Deuren van B.A. Paris. Niet door te komen.

8-14 januari

Deze week begon ik in Pluk Een Roos van M. J. Arlidge. Daarnaast las ik Sterrenstof uit. Je kunt mijn recensie hier lezen. Vervolgens begon ik in De Nieuweling van Taran Matharu. Dit boek kreeg ik deze week ook uit en daar schreef ik deze recensie over. Ik was vrij van werk, dus lekker veel lees tijd. En nee, ik ben nog niet klaar. Ik las in anderhalf uur Een Huis Voor Hannah van Beer Boneschansker uit en die recensie vind je hier. Daarna begon ik eindelijk in Phobos3 van Victor Dixen. Goh Laurie, heb je nog iets anders gedaan? Ja, Harry Potter & The Philosopher’s Stone gekeken. Die film heb ik in 2002 voor het laatst gezien, dus dat was een hele tijd geleden. Op dinsdag hadden we de Virtuele Boekenclub over Ik Reis Alleen en de meningen waren over het algemeen positief.

15-21 januari

“THIS IS THE GREATEST SHOW!” Juist, deze week ging ik naar The Greatest Showman. En ik wil nog een keer. Echt. In mijn eentje naar de bioscoop gaan is eigenlijk best wel saai. Daarnaast las ik Phobos3 en Pluk Een Roos uit. De recensie van Phobos3 vind je hier (let op: spoilers van de vorige twee delen) en die van Pluk Een Roos hier. Daarnaast was het eindelijk tijd om in De Glazen Troon van Sarah J. Maas te beginnen. Op zaterdag was het dan eindelijk zover: ik ging naar het concert van Lady Gaga! En woooooooooooow! Ik sloot de week af met de Leidse Leesclub over Iskari en ik begon in De Magiër van Raymond E. Feist. Deze gaan we lezen met de Virtuele Boekenclub en pfffffff wat een dikke pil.

22-28 januari

Een week vol afspraken. Acupunctuur, een nieuw paspoort, een training en werken. Gelukkig had ik nog wel tijd om te lezen. Ik ging weer verder in De Magiër, maar ik merk dat dit boek mij tegenstaat. Ik geef het wel een eerlijke kans hoor, maar het boeit me nu nog totaal niet. Tijd voor een break. Ik pakte er even een dun boekje bij met columns, Leven Met RP van Joke van Rooden. Deze telt niet mee voor mijn reading challenge. Het boek is zo onbekend dat het niet op Hebban en Goodreads te vinden is. Het is ook een boek voor een specifieke doelgroep. Ik had het zo uit. Deze week lukte het me ook om De Glazen Troon uit te lezen en ben ik eindelijk begonnen aan Vrees Me van Tahereh Mafi. Ook weer zo’n serie die ik vorig jaar al gelezen wilde hebben. Ik kom nog steeds niet door De Magiër heen, maar ik heb nog tot 13 maart om deze missie te volbrengen. Ondertussen luister ik gewoon lekker Mirror Mirror van Cara Delivingne. In het Engels. Dat is wel een leesuitdaging voor mij dit jaar, wat meer Engelse boeken gaan lezen.

29-31 januari

In het staartje van de maand las ik Vrees Me uit. Verder had ik nog een training en schreef ik aardig wat blogjes. Toen ik Vrees Me uit had begon ik in Een van Sarah Crossan. Inmiddels is dit boek ook weer uit en de recensie verschijnt binnenkort. Ik heb ook een flinke sprint getrokken in Mirror Mirror en moet nu toch echt weer eens verder in De Magiër.
Dit was januari voor mij. Hoe zag jouw maand eruit?

Laurie’s Bookshelf bestaat 1 jaar!

Hoera! Vandaag precies een jaar geleden kwam mijn allereerste blog online! Niet op dit domein, maar op mijn WordPress account. Zoals ik in mijn blog van gister (de verjaardagswinactie) al schreef, zou ik een overzichtje plaatsen met populaire blogposts en dergelijke. Bij deze een terugblik op het afgelopen blogjaar.

Engels

Mijn allereerste blogpost was in het Engels. Als ik daar nu naar terug kijk, is het een blogpost van zeer matige kwaliteit. Zoiets zou ik nu nooit meer publiceren. Headings in hoofdletters, helemaal geen HTML gebruikt en gewoon bagger geschreven. In het Engels. Ik kreeg de vraag waarom ik niet in het Nederlands ben gaan bloggen. Nou, dat heb ik toen maar wel gedaan. Ik wilde in eerste instantie in het Engels bloggen, maar dat ging toch niet zo lekker.

Recensies

Mijn eerste recensies zagen er werkelijk waar niet uit. Geen structuur en geen boekomslagen er bij. Een structuur aanbrengen in mijn recensies maakte het voor mij als schrijver, en voor jullie als lezer, een stuk overzichtelijker. Ik had ook geen “meer lezen” knopje in mijn artikelen staan, hierdoor miste ik dus clicks. Alles stond op de homepage. Bij WordPress was dat nog niet zo’n probleem, want die voegde automatisch zo’n “meer lezen” knopje toe. Blogger dus niet. Ik blijf nog steeds stappen maken in mijn recensies, want ik voegde ook nooit de boekgegevens toe. Nu dus wel.

WordPress

Ik startte dus in WordPress. Dat ging op zich wel oké, zolang ik maar geen foto’s hoefde toe te voegen of erger nog, linkjes. Dit werkte dus voor geen meter. Voor mij niet in ieder geval. Bloggen werd een frustratie en dat ging niet meer zo. Na twee maanden was ik er klaar mee en heb ik de hele boel over laten zetten naar Blogger. Nu alleen dat WordPress account nog weg zien te krijgen, maar dat lukt me nog steeds niet. Het blog is weg, maar mijn account niet. De overstap naar blogger was een hele verademing. In plaats van twee uur stoeien om één enkel linkje in te voegen, doe ik dit nu in minder dan een minuut. Best move ever!

Toekomst

Ik heb nog geen concrete toekomstplannen. Ik ga in eerste instantie op deze voet verder. Misschien ooit een eigen domein? Maar is dat niet heel duur? Geen idee.

Top 5 populaire blogposts

Last but not least, mijn 5 populairste blogposts op een rijtje. De bookhaul van afgelopen maandag en de win actie van Everless van gisteren zijn op het moment van schrijven nog niet geplaatst en zijn dus niet meegenomen in de eindstand.

5) 2017 | The Reading Recap
Op de vijfde plaats staat mijn reading recap van 2017. In dit artikel benoem ik per maand de gelezen favorieten en tegenvallers van 2017.

4) Winactie: Win een tof pakket!
Op de vierde plek is mijn allereerste win actie geëindigd. Na YALFest besloot ik mijn gekregen boeken en de bookplates te verloten. Zo ontstond de YA quiz. Wat heb ik daarvan geleerd? Geen vragen meer met gigantische spoilers. Oeps!

3) Recensie: John Green – Schildpadden Tot In Het Oneindige
Eindelijk was daar dan de nieuwste John Green en die wilde ik zo snel mogelijk lezen en recenseren. Dit boek kreeg vier sterren.

2) Recensie: Nicola Yoon – Everything Everything
By far mijn meest negatieve blogpost ooit. Maar dat boek was echt totaal niet mijn ding. Ik moest mijn frustraties uiten en ik baalde dat ik zo negatief moest zijn. Ik waardeerde Everything Everything met slechts één ster.

1) Het Thrillergenre En Ik: We Gaan Niet Altijd Samen
De onbetwiste nummer 1 is mijn artikel over mijn leeservaringen met thrillers. Ik besloot dit artikel te schrijven nadat ik de derde thriller vroegtijdig aan de kant heb gegooid en dat binnen vijf maanden tijd.

Tot zover mijn blogjaar. Op naar een volgend jaar! En vergeet niet mee te doen met de verjaardagswinactie van Everless he!

Het thrillergenre en ik: we gaan niet altijd samen

Vandaag eens iets heel anders, een blogje over mijn ervaringen met het lezen van thrillers. Naast het lezen van Young Adult ben ik ook niet vies van een thriller hier een daar. Toch is het niet altijd dikke liefde tussen deze thrillers en mij. Ik heb de laatste tijd veel verschillende ervaringen gehad en ik kan hier wel het één en ander uit concluderen.

Soorten thrillers

Er bestaan verschillende soorten thrillers. Zo zijn er de politie thrillers, waarin iemand van de politie een hoofdrol speelt en waarin eigenlijk altijd wel iemand is vermoord. Dit zie je vooral terug in de volwassen thrillers. In het jeugdgenre zijn er ook genoeg politie thrillers, maar dan zonder moordzaken. Denk aan de boeken van Eva Burgers en Helen Vreeswijk. Ik heb de boeken van Helen Vreeswijk echt verslonden, zeker over rechercheurs Rob van Buren en Heleen Resman.

Daarnaast zijn er de psychologische thrillers. Dit zijn thrillers waarbij de politie niet tot nauwelijks betrokken is en waarin de hoofdpersoon de stuipen op het lijf wordt gejaagd. Denk hierbij aan de thrillers van Sarah Pinborough, Paula Hawkins en Clare Mackintosh. Ook van eigen bodem komen dit soort thrillers, goede voorbeelden hiervan zijn Simone van der Vlugt, Esther Verhoef en Saskia Noort.

Mijn ervaringen

Voordat ik heel veel Young Adult boeken begon te lezen, las ik veel thrillers. Ik heb de boeken van Helen Vreeswijk dus verslonden, maar ook de boeken van Tess Gerritsen gaan erin als zoete koek. Schrijft Tess weer een boek over Jane Rizzoli en Maura Isles? Nou, dan vliegt deze linea recta naar mijn TBR en in de pre-order. Heerlijk zijn dat soort boeken. Lekker veel suspense, dwaalsporen en spanning. Maar eerlijk is eerlijk, ook een beetje ranzig. Wat de moordenaars daar met hun slachtoffers doen, iel.

Zo heb ik recentelijk ook de Helen Grace serie van M. J. Arlidge ontdekt. Het is voor mij geen binge read, maar bevat wel de elementen die een goede thriller moet bevatten. Spanning, suspense, dwaalsporen en ja, ook een ranzig moordritueel. Ten minste, in een aantal van de boeken. Ik ga deze serie snel weer eens oppakken, want ik heb nu een break van drie maanden gehad. Hetzelfde geldt voor Samuel Bjork, ook heerlijke thrillers.

Helaas gaan politie thrillers en ik niet altijd samen. Zo is er De Noordzeemoorden reeks van Isa Maron. Ik heb na Galgenveld eigenlijk nooit meer het tweede deel opgepakt en misschien moet ik dat toch maar weer eens gaan doen. Ik merk dat veel politie thrillers op elkaar (beginnen te) lijken en dat is zo zonde.

De reden voor dit artikel is een ander soort thriller. De psychologische thriller. Ik heb nu sinds afgelopen zomer drie psychologische thrillers gelezen en heb ze alle drie voortijdig weggelegd. Hoe kan dat? De verhalen pakken me niet en gaan veel te traag. Er is niet direct al een soort van spanning. Het plot maakte me alle keren nieuwsgierig, maar het verhaal valt me tegen.

Achter Gesloten Deuren

Ik heb zojuist Achter Gesloten Deuren van B.A. Paris aan de kant gelegd. Ik doe al drie weken een poging, maar ik ben slechts op twee uur in het luisterboek en eerlijk gezegd kan het verhaal mij niet bekoren. Dit is de derde keer in korte tijd met een psychologische thriller. Echt heel erg jammer. Is dit genre thrillers dan toch niets voor mij?

Nou, dat zeg ik niet al te hard. Oké, de boeken van Paula Hawkins en Sarah Pinborough liggen mij ook niet, maar Toen Het Donker Werd van Simone van der Vlugt heb ik met plezier verslonden. Hetzelfde geldt voor De Kraamhulp en Lieve Mamma van Esther Verhoef en De Eetclub, De Verbouwing, Nieuwe Buren en Debet van Saskia Noort.

Originaliteit kwijt

Wat ik de laatste tijd helaas veel terugzie, in alle soorten thrillers, is dezelfde opbouw. In het eerste hoofdstuk wordt het misdrijf bekend. Dat moet eigenlijk ook wel, dus daar hoor je mij niet over klagen. De melding bij de politie is ook normaal. Vervolgens volgen de thrillers steeds hetzelfde concept: verdachte wordt aangehouden, blijkt het toch niet te zijn, nieuwe verdachte enzovoort. En bijna altijd blijkt er een rechercheur een doelwit te zijn. Dat vind ik wel jammer. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik deze lijn vaker tegenkom in Engelse/Amerikaanse thrillers dan in Scandinavische. Misschien niet helemaal eerlijk om dat te zeggen, gezien ik slechts één Scandinavische thriller heb gelezen. In Nederland zie je dit vooral terug in de boeken van Suzanne Vermeer. Deze boeken volgen ieder boek weer precies dezelfde lijn. Na drie boeken had ik het wel gezien.

Stoppen met het lezen van thrillers?

Het antwoord hierop is NEE. Thrillers zijn gewoon te fijn om te laten liggen. Wel ga ik wat kritischer lezen. Vind ik het niks, dan stop ik met het betreffende boek. Ook ga ik meer politie thrillers lezen en minder psychologische thrillers. Ik heb er nog een aantal op mijn boekenplank staan, deze zal ik wel een eerlijke kans geven. Want laten we eerlijk zijn, de ene psychologische thriller is de andere niet.

Wat is jouw favoriete soort thriller en welke raad je mij aan?