Uit De Oude Doos: Jan Pol – Dokter Pol

© Foto: Bol.com

Vandaag een redelijk recente “Uit De Oude Doos. Hij mag nog net mee, want eind 2016 was ik nog geen boekblogger. Dit boek is iets totaal anders dan wat ik eerder besprak. Ik zou liegen als ik niet zeg dat ik het best een uitdaging vind om mijn leeservaring met dit boek neer te pennen.

Gelezen in: 2016

Samenvatting van het boek

De Nederlandse dierenarts Jan Pol is na zijn studie naar Amerika vertrokken om daar een praktijk te openen. Hij is daar nu veearts, maar daarnaast behandelt hij ook kleine dieren. Sinds enkele jaren heeft hij zijn eigen real life programma op National Geographic. In dit boek vertelt Pol over zijn belevenissen als veearts op het Amerikaanse platteland.

Leeservaring

Toen ik begon met het lezen van Dokter Pol, wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten. Natuurlijk wist ik dat het geen spannend verhaal zou worden met plot twists en veel actie. Wat ik echter niet wist, is dat dit boek toch zo vlot weg leest.

Ik heb geen ervaring met dieren. Ik heb niet eens huisdieren. Ik rijd eens per week paard en dat is het. Dokter Pol leert je zo waanzinnig veel over dieren, niet normaal. Over de geboortes van kalveren, veulens, dat stieren levensgevaarlijk zijn en ga zo maar door. Stieren kunnen zelfs dodelijk zijn. Nooit geweten. Er is wel iets waar je rekening mee moet houden tijdens het lezen van Dokter Pol. Ben je snel van streek, of heb je geen sterke maag, dan is dit boek misschien niet zo verstandig voor je. Jan Pol gaat soms heel diep in op de details, wat heel leerzaam is, maar niet zo lekker als je bijvoorbeeld snoept tijdens het lezen. Ik kan prima tegen dit soort dingen, maar soms had ik ook zo mijn “gadver” momentjes. Wil je het boek toch lezen? Ga er dan niet te snel doorheen. Ik zou niet een hoofdstuk per dag lezen, want de hoofdstukken zijn erg lang. Als het je teveel wordt, lees dan steeds een plukje van 20-30 bladzijden en leg het boek dan even weg.

Ondanks dat het boek vlot wegleest en ik er prima tegen kan, ging het lezen toch minder snel dan verwacht. Dit kwam mede door mijn scriptie die ik destijds aan het schrijven was. Daarnaast moest ik Dokter Pol soms toch even wegleggen voor andere dingen omdat, zoals gezegd, het soms wel een beetje heftig werd. Al met al een heel leerzaam boek.

Heb jij Dokter Pol al gelezen?

Uit De Oude Doos: A. F. Th. van der Heijden – Tonio

© Foto: De Bezige Bij

Vandaag bespreek ik een boek waarvan ik hele hoge verwachtingen had, gezien het verfilmd is, maar wat me even vies tegenviel. Een dikke pil met de titel Tonio.

Gelezen in: 2016

Samenvatting van het boek

Als hun zoon Tonio overlijdt na een verkeersongeluk in het centrum van Amsterdam, zijn zijn ouders Adri (A. F. Th. van der Heijden) en zijn vrouw Mirjam kapot van verdriet. Beiden zijn schrijvers en verwerken hun verdriet op een andere manier. Adri besluit een boek over Tonio te schrijven, een requiem roman.

Leeservaring

Ik hoorde voor het eerst over Tonio toen het boek net uit was. Dat was geloof ik 2011 of 2012. Ik las het niet, had er geen behoefte aan. Toen het boek in 2016 verfilmd werd en het boek ook nog eens voor een prikkie te koop was, besloot ik het toch eens op te pakken. Ik verwachtte er zo doorheen te vliegen. Nou, jammer joh, verkeerd gedacht. Ik heb er ruim een maand over gedaan om me door deze dikke pil heen te werken.

Het verdriet van de ouders is door het hele boek heen duidelijk te voelen. Het boek begint bij de geboorte van Tonio en bevat daarna nog vele flashbacks. Het grootste gedeelte speelt zich af in het jaar na het overlijden van Tonio. Even los van het emotionele verhaal, de schrijfstijl was zwaar. Te zwaar naar mijn zin. De zinnen zijn vaak lang, er stonden soms moeilijke woorden in en het verhaal was vaak langdradig. Ik snap heel goed dat Van der Heijden zijn diepste gevoelens kwijt wilde door middel van het schrijven van Tonio, en ik snap ook heel goed dat het een aandenken aan hem moet zijn, maar het had zeker honderd bladzijden korter gekund. Mijn favoriete gedeelten van het boek waren de flashbacks en anekdotes, deze waren makkelijk te lezen en prima te behappen. Het idee van een requiem roman is zeker wel goed uit de verf gekomen. Ik weet natuurlijk niets van de verkoopcijfers en of het een breed publiek aanspreekt, maar voor literatuur liefhebbers is Tonio een must om te lezen.

Ik werd uit mijn comfort zone gesleurd, dat zeker. Alleen was het wat mij betreft een beetje mislukt. Ik zou niet snel ander werk van A. F. Th. Van der Heijden oppakken na het lezen van Tonio. Ik ben bang dat het net zo zwaar en literair is. Tonio werd voor mij soms best wel even worstelen en zuchten. Gewoon omdat het vaak zo ongelooflijk langdradig was. Ja maar je hebt toch ook ACOWAR gelezen en die is toch nog dikker? Ja, dat klopt. Maar dat is niet zo’n zware kost als Tonio en zit boordevol actie. Mijn recensie van ACOWAR kun je overigens op 10 november lezen. Heb ik de film gezien? Nee, en dat hoeft voor mij ook niet. Ik heb Tonio toch gewaardeerd met drie sterren, omdat het idee wel goed uit de verf is gekomen. Ook al was het soms een worsteling en viel ik soms in slaap.

Uit De Oude Doos: Saskia Noort – De Eetclub

© Foto: Bol.com

Deze maandag ga ik met jullie terug naar het jaar 2014. In dat jaar las ik onder andere het boek De Eetclub van Saskia Noort. De film had ik jaren eerder al eens in de bioscoop gezien, maar het boek stond nog ongelezen in mijn kast, te verstoffen.

Samenvatting van het boek

Als Karen en haar gezin verhuizen kent ze niemand in de buurt. Op de school van de kinderen ontmoet ze Hanneke, die haar voorstelt aan de meiden van de eetclub. Het lijkt allemaal zo gezellig. Maar opeens gebeuren er vreemde dingen en vallen er doden. Het begint allemaal met een grote brand. Wie zit hier achter en wat was het motief?

Leeservaring

Omdat ik de film eerder zag dan ik het boek las, wist ik al een beetje wat ik kon verwachten. Vaak wijken boekverfilmingen af van het boek, zo ook deze. Gebeurtenissen vinden in een andere volgorde plaats en er zijn dingen uitgeknipt. Toch blijft de essentie van het verhaal behouden.

Er heerst een constante spanning in het boek. Van begin tot eind wil je weten wat er aan de hand is. Het boek begint bij de belangrijkste gebeurtenis, de brand, en met terugwerkende kracht kom je er achter wat er allemaal aan vooraf ging. Hierdoor wordt er een constante spanningsboog gecreëerd, want je blijf je afvragen wat er allemaal is gebeurd en wie toch verantwoordelijk is voor de mysterieuze dingen die gebeuren. Eén ding is wel duidelijk, eens een lid van de eetclub, altijd een lid van de eetclub. Het is ook duidelijk dat het niet zo gezellig is als het op het eerste gezicht lijkt.

Kortom, een fijne thriller van eigen bodem. Heb je hem nog niet gelezen? Dan raad ik je aan om dat te doen. Er is ook een vervolg op De Eetclub: Debet. Dit vervolg is ook zeker een aanrader, want hier komt nog veel meer aan het licht.

Wat is jouw favoriete thriller van Nederlandse/Vlaamse bodem?

Uit De Oude Doos: Stephenie Meyer – Twilight

© Foto: Stephenie Meyer

Deze maandag is het tijd om eens verder terug in de tijd te duiken. Terug naar de tijd waarin ik nog niet zoveel boeken las als nu, en zeker geen Young Adult. Laat staan dat ik toen al van de term YA had gehoord. Ik ga terug in de tijd met een regelrechte YA classic: Twilight.

Gelezen in: 2009

Samenvatting van het boek

Dit boek behoeft denk ik niet heel veel uitleg, maar voor de consistentie van mijn blogposts doe ik het toch even. Wanneer Bella Swan bij haar vader in Forks gaat wonen, verandert haar leven. Op haar nieuwe school loopt de familie Cullen rond, een mysterieuze familie die geen aansluiting zoekt bij de andere mensen op school. Bella wordt hopeloos verliefd op Edward Cullen en komt er achter dat de Cullens vampiers zijn. Als haar jeugdvriend Jacob dan ook nog opduikt, wordt Bella voor een moeilijke keuze gesteld, want Jacob is toch ook wel erg leuk. Kiest Bella voor Edward de knappe vampier of toch voor de mega knappe Jacob?

Leeservaring

Ik weet het, ik was echt gigantisch laat met het lezen van dit boek. Ik had echter geen keuze. In 2009 bestonden er nog geen ebooks, laat staan iPads waarop ik ze kon lezen. De iPhone met VoiceOver was toen ook nog niet geïntroduceerd. Ik was dus volledig afhankelijk van de blindenbibliotheek. Deze had Twilight echter nog nooit in productie genomen, ik was zelfs de eerste die een productieverzoek indiende. Ik had namelijk de film gezien en wilde dolgraag de boeken lezen. Voor zo’n boek eenmaal is omgezet ben je maanden verder. Vandaar dat ik in 2008 naar de bioscoop ging voor de film en het boek pas in 2009 kon lezen. Ik deed toch lang over het boek en dat lag meer aan mij en niet aan het boek. Een leesdip kwam namelijk zeer regelmatig voor in die tijd. Waarschijnlijk ook omdat ik als blinde constant achter de feiten aan liep. Nu is dat gelukkig anders.

Desondanks vond ik het boek fantastisch. Liep ik bij deel 1 nog heel erg achter de feiten aan, bij de rest van de serie had ik de boeken eerder gelezen dan ik de films in de bioscoop had gezien. Voor New Moon was het wel nog even spannend, maar het was gelukt. Toch deed ik lang over het boek. Niet omdat het slecht was, ik pakte het gewoon niet op. Dan las ik weer een stukje, en legde ik het weer een tijdje weg. Ik kan echt niet bedenken waarom ik dat deed. Achteraf bleek dit mijn eerste kennismaking te zijn met een dystopie (ook al bevat Twilight heel veel elementen van contemporary) en al helemaal met YA boeken. Ik vond het jammer dat ik als blinde in die tijd altijd volledig achter de feiten aan liep, want ik heb echt heel veel hypes gemist. Als ik geen productieverzoek had ingediend voor Twilight, viel deze daar ook onder. In 2009 wist ik niet dat dit een dystopie was. Ik was echt een leek op het gebied van dit soort dingen. Terugkijkend denk ik dat ik dystopische boeken toen al leuk vond, ook al vermeed ik ze daarna zoveel mogelijk. Best grappig dat zo’n besef pas jaren later komt. Daarnaast bleek ik toen al heel erg van YA te houden, ook een besef wat nu met terugwerkende kracht komt.

Ik vond de welbekende Young Adult driehoeksverhouding toendertijd spannend. Oh, voor wie zou Bella toch kiezen? En wat had die keuze voor gevolgen? Toen Twilight echt een hype was, waren deze driehoeksverhoudingen ook helemaal hot. Nu irriteer ik me er vaak aan. En ik weet zeker dat meerdere mensen er nu net zo over denken. Tevens vond ik de acties spannend. Wat gaat er nu gebeuren? Zijn er dingen anders in de film? Is de film veel mooier gemaakt dan de acties in het boek worden omschreven? Natuurlijk. Het is immers Hollywood. Er zijn zeker dingen anders, maar wat precies kan ik jullie niet vertellen vanwege spoilers. Mochten er mensen zijn die Twilight nog steeds niet hebben gelezen. Ik weet eigenlijk niet eens meer of ik de film beter vind dan het boek. Sorry. Wel weet ik dat Twilight dus een paar deuren voor me heeft geopend wat lezen betreft, ook al wist ik dat toen niet.

Wat was jouw eerste kennismaking met het dystopische genre?

Uit de oude doos: Malala Yousafzai – Ik Ben Malala/I Am Malala

© Foto: Bol.com
Het is weer maandag, dus weer tijd voor een duik in mijn rijke leesarchief. Kijk je mee?

Vandaag precies vijf jaar geleden, op 9 oktober 2012, kwam er een afschuwelijk verhaal in het nieuws. Een 15-jarig schoolmeisje uit Pakistan werd op weg van school naar huis, in de schoolbus, door haar hoofd geschoten door de Taliban. En alleen maar omdat ze opkwam voor onderwijs voor meisjes. Echt bizar en zo schokkend. Een onschuldig meisje, zomaar aangevallen om iets wat voor ons zo normaal is. Dat meisje, Malala, schreef een boek. En vandaag is het tijd om dit boek eens in de spotlight te zetten, want ik vind dat iedereen het gelezen moet hebben. Ik vermeld ook de Engelse titel omdat ik deze in het Nederlands niet zo mooi vind klinken. Tevens heb ik zowel de Engelse als de Nederlandse versie gelezen.

Gelezen in: 2014 (NL)
Herlezen in: 2016 (EN)

Samenvatting van het boek

Ik ben Malala vertelt het verhaal van Malala Yousafzai, geboren in de Swat valei, Pakistan. Alles lijkt normaal, zoals wij dat ook kennen. Ze gaat naar school, maakt ruzie met haar broertjes en heeft onenigheid met vriendinnen, zoals ieder meisje. Tot in 2007 de Taliban zich langzaam begon te verspreiden in de regio. In 2009 bereikte het regime zijn hoogtepunt en veranderde het hele leven van de familie en van velen met hen. Dit was het punt waarop Malala besloot op te komen voor haar recht op onderwijs als meisje. Dit was het begin van de campagne. Ik Ben malala vertelt het verhaal van haar geboorte tot het schietincident en haar herstel.

Leeservaring

Wie mij een beetje kent en volgt weet dat ik voornamelijk Young Adult boeken lees. Daarnaast lees ik ook andere genres, maar eigenlijk niet veel biografieën. Vaak zijn boeken in dit genre nogal oppervlakkig en langdradig. Soms staat de toon mij niet aan of weet ik niet zo goed wat ik er mee aan moet. Vaak eindigt het lezen van een biografie met een waardering van drie sterren. Deze biografie is anders.
In 2012, toen Malala hier in Nederland op het nieuws kwam vanwege het schietincident, besteedde ik er niet veel aandacht aan. Ik was meer bezig met studie en andere dingen. In 2014 kwam ik haar boek per ongeluk tegen toen ik de boeken ging uitzoeken welke mee zouden gaan op vakantie naar Frankrijk. Er ging wel een belletje rinkelen. Ik heb het boek meteen bij Passend Lezen gestreamd en had het binnen een paar dagen uit. Het verhaal van Malala blijft boeien, van begin tot eind. Het is op een pakkende, fijne manier geschreven. Vlot en jong. Vaak heb ik bij biografieën altijd het gevoel dat er ergens een dieptepunt zit en daar moet je dan doorheen zien te lezen. Dit boek heeft dat niet. Ik las vaak tot midden in de nacht door, want je wilde gewoon doorlezen.
Daarnaast is het boek belangrijk. Het leert je dat hoe jong ook, je het verschil kunt maken in de wereld. Natuurlijk hoef je niet meteen een activist te worden, maar gewoon door ergens voor te staan en je mening op een juiste manier te uiten, kun je al verschil maken, hoe klein ook. Verder zet het je tot nadenken. In Nederland en in andere westerse landen is het heel normaal om naar school te gaan, ook als meisje. Sterker nog, soms zeuren we weleens dat we geen zin hebben in school. Ik geef eerlijk toe dat ik ook zo was op de middelbare school. OK, waarschijnlijk omdat ik dat echt geen fijne tijd vond, maar dat doet er niet toe. Wat gebeurt er als dat wegvalt? Je school, je toekomstdromen? Waar zouden we dan met zijn allen eindigen? Juist, thuis, zonder werk en weet ik allemaal wat nog meer. En dan zouden we al die geweldige boeken die er zijn geschreven allemaal niet kunnen lezen. De helft van onze bevolking zou dan niet mee kunnen doen in de maatschappij. Dat wil je toch niet? Helaas is dat realiteit voor veel meisjes ter wereld. Voor 130 miljoen om precies te zijn. Dat zijn er idioot veel.
Goed, terug naar het boek. Ik ben van mening dat iedereen dit boek zou moeten lezen en dat het verplicht zou moeten worden op school vanwege bovengenoemde aspecten. Ik heb het twee keer gelezen. Ik wilde I Am Malala ook in de originele taal lezen, want dat lukte makkelijk. Deze had ik binnen een dag uit en vond ik prettiger lezen dan de Nederlandse vertaling. De Nederlandse was een luisterboek speciaal geproduceerd voor blinden en slechtzienden door Bibliotheekservice Passend Lezen en ik vond de stem van de voorlezer niet heel fijn. Dat vond ik echt een minpunt aan het boek, maar dat neemt niet weg dat de vertaling niet goed is. Ik vond de Engelse versie gewoon fijner lezen. Dat was overigens een eBook. Ik Ben Malala/I Am Malala heb ik gewaardeerd met vijf sterren.
Wil je dit boek ook lezen? Let dan wel op dat je de versie neemt met Christina Lamb als co-auteur, zie foto bovenaan dit artikel. Er bestaat namelijk ook nog een Young Readers Edition, met een andere co-auteur en andere cover. Dit boek is een stuk dunner en het verhaal is op een andere manier geschreven. Een stuk korter en kinderlijker. De versie die ik in deze blogpost belicht is de volwassen versie, maar is ook zeer geschikt voor Young Adults/YA lezers.
Wil je meer weten over Malala en het werk van de Malala Fund, de organisatie waarvan Malala medeoprichtster is? Klik dan hier.
Vind jij dat Ik Ben malala een boek is dat in het lespakket van de middelbare school zou moeten worden opgenomen en dat er aandacht moet worden besteed aan onderwijs voor meisjes in landen waar dat niet vanzelfsprekend is?

Uit de oude doos: John Green – Paper Towns

Foto: © Bol.com

Op 10 oktober komt het nieuwe book van John Green, Schildpadden Langzaam Naar Beneden, uit. Om alvast even in de stemming te komen, zet ik vandaag een oudje van hem in de spotlights. En dan niet eens dé klassieker van hem, The Fault In Our Stars, maar een ander boek wat zeker ook goed is en ook is verfilmd. Ik heb het natuurlijk over Paper Towns.

Gelezen in: 2015

Samenvatting van het boek

Toen Quintin, Q, en Margo Ruth Spiegelmann klein waren, speelden ze altijd met elkaar. Ze zijn immers buren. Maar op een dag, na een indrukwekkende gebeurtenis, is hun vriendschap voorbij. Tot Margo negen jaar later ineens ‘s nachts op Q’s raam klopt met een wel heel vreemd verzoek. Q besluit er op in te gaan en zo gaan ze samen op avontuur. En dan is Margo opeens verdwenen. Waar is ze toch? Niemand weet het, maar Q is vastbesloten haar te vinden. Gaat het hem lukken?

Leeservaring

Toen ik erachter kwam dat Paper Towns zeer binnenkort in de bioscoop zou draaien, ben ik dit boek meteen gaan lezen. Toeval wilde dat dat in mijn vakantie was. Supergoede timing, want ik had het boek snel uit.

Ik wist niet zo goed wat ik van Paper Towns moest verwachten. Daarvoor had ik Het Grote Misschien gelezen, en die vond ik ietwat vaag en apart. Oké, de titel van dit boek is ook wat vaag, maar wordt wel duidelijk tijdens het lezen. Gelukkig had ik dat aparte en vage gevoel niet bij Paper Towns. In dit boek zit een constante spanning, want waar is Margo Ruth Spiegelmann toch gebleven en waarom is ze in eerste instantie vertrokken? Zoals we van John Green gewend zijn, zit er ook in dit boek weer humor. Heerlijk! En natuurlijk verloopt niet alles vlekkeloos, wat de spanning er lekker in houdt.

Vond ik de film beter dan het boek? Weet ik niet. Ik vond de film prima, maar miste soms wat humor en diepgang. Het einde van de film vond ik sowieso een beetje apart. Vooral de laatste zin. Ik zal hem niet spoileren, maar als je de film kijkt, snap je wat ik bedoel

Al met al is Paper Towns een echt typisch John Green boek waar ik van houd. Ik ben echt heel erg benieuwd naar zijn nieuwe boek en hoop deze ook snel te kunnen lezen.

Wat is jouw favoriete John Green boek als je The Fault In Our Stars niet mag noemen?

Uit de oude doos: Tessa de Loo – De Tweeling

© Foto: Bol.com

Het is weer maandag, dus dat betekent dat het tijd is om weer even het archief in te duiken. Deze keer een boek wat ik moest lezen voor de lijst voor Nederlands. Vlak voor het examen moest ik nog snel even een literair boek lezen. Ik koos voor De Tweeling van Tessa de Loo. Leek me wel een boek om snel uit te hebben. Maar, is dat ook zo?

Gelezen in: 2010

Samenvatting van het boek

In een Belgisch kuuroord komen twee vrouwen elkaar tegen. Op zich niets vreemds. Maar, deze twee vrouwen blijken Anna en Lotte te zijn, een tweeling die elkaar in de Tweede Wereldoorlog uit het oog is verloren en elkaar nu, jaren later, per toeval terug vindt. De Tweeling vertelt de verhalen van de zussen. Van de oorlog tot hun huidige leven. Maar, hebben ze nog genoeg tijd om elkaar alles te vragen en vertellen wat er te vragen en vertellen valt?

Leeservaring

Ik had het mis. Zo ontiegelijk mis. De Tweeling was iets zwaardere kost dan ik had verwacht. Ik begon dapper met het boek in braille. Joh, binnen twee weken is dat wel uit toch? Nee dus. Dat bleek twee maanden te worden. De schrijfstijl vond ik wat moeilijk en het verhaal pakte mij niet zo. Dat had ik niet verwacht. Ik kwam er maar niet in.

Het verhaal had voor mij geen duidelijke opbouw. Vaak is het zo dat een boek ergens begint en dat er naar een bepaald punt toe wordt gewerkt. Tessa de Loo doet dat dus niet in De Tweeling. Tenminste, dat gevoel had ik. Misschien was het boek nog net iets te hoog gegrepen voor iemand van net 18. Het werd een worsteling en ik had vaak gewoon geen zin om te lezen. Heel vervelend met het eindexamen in zicht. Gelukkig bood het luisterboek uitkomst. Toen de tijd begon te dringen heb ik het luisterboek besteld en toen had ik het zo uit. Het boek luisteren werkte voor mij dus een stuk beter dan het zelf lezen in braille. Klein detail: ik las toen liever braille dan audioboeken.

Ik vond het verhaal op zich wel mooi, maar het pakte me toch nog niet helemaal. Anna en Lotte hebben allebei vreselijke dingen meegemaakt in de Tweede Wereldoorlog, dat zeker. Maar ik miste iets. Wat dat iets precies is, dat weet ik niet. In ieder geval zou ik het boek denk ik niet willen herlezen.

Heb jij De Tweeling gelezen en wat vond je ervan?

Uit De Oude Doos: Tess Gerritsen – De Chirurg

© Foto: Hebban

Ik wilde al een tijdje iets nieuws introduceren, maar ik wist niet goed wat. Na lang wikken en wegen bedacht ik me dat het leuk zou zijn om eens andere boeken in de schijnwerpers te zetten. Ik heb al heel veel boeken gelezen, al voor ik begon met bloggen. Het is zonde om deze boeken niet met jullie te delen. Dankzij Hebban en Goodreads werd ik weer fijntjes aan deze boeken herinnert et voila, “uit De Oude Doos” is geboren. Omdat het vaak jaren geleden is dat ik de boeken heb gelezen, schrijf ik geen standaard recensie. Wel vat ik het verhaal kort samen en vertel ik iets over mijn leeservaringen. Ik zal geen eindoordeel geven, simpelweg omdat het lang geleden is. Wekelijks neem ik jullie mee in mijn leesarchief. Deze week: De Chirurg van Tess Gerritsen.

Gelezen in: 2013

Keuze van het boek

Op 14 september 2017 is Ik Weet Een Geheim, het nieuwste boek uit de Rizzoli & Isles serie verschenen. De Chirurg is de allereerste kennismaking met rechercheur Jane Rizzoli en Patholoog anatoom Maura Isles. Een mooi moment om dit boek er eens bij te pakken.

Samenvatting van het boek

Een reeks gruwelijke moorden houdt de gemoederen bezig. ‘s Nachts sluipt de moordenaar de slaapkamers van vrouwen binnen, die rustig liggen te slapen en nog onwetend zijn over hun naderende, gruwelijke dood. De media noemen deze moordenaar al “de chirurg” vanwege zijn werkwijze. De politie heeft slechts één getuige, Catherine Cordell. Zelf chirurg en overlevende van deze beproeving. Zij heeft de moordenaar proberen neer te schieten, maar hij ontkwam. Al snel blijkt dat hij al haar gangen kent, evenals alle details van haar beproeving. Lukt het de politie deze “chirurg” op te pakken of zijn ze te laat?

Leeservaring

De Chirurg was niet mijn eerste kennismaking met Rizzoli & Isles. Dat was Het Stille Meisje. Tijdens het lezen van dat boek kwam ik er al snel achter dat dat niet het eerste deel van de serie was. Kort daarna las ik dus De Chirurg.

In De Chirurg zien we nog niet zoveel van Jane en Maura. Sterker nog, Jane is niet eens de hoofdpersoon. Dat is rechercheur Thomas Moore. Door gebeurtenissen uit het boek verdwijnt hij buiten beeld, maar keert later in de serie wel weer terug als bijpersonage. Ik vond Moore ook een beetje saai. Daarnaast kwam hij wat twijfelachtig en ongefocust over, maar dat kan ook aan zijn gevoelens liggen. Meer kan ik daar niet over zeggen, gezien het wel een rode draad in het verhaal vormt.

Maura werd wat later in het boek geïntroduceerd. Ze is nieuw bij de Boston P.D. en komt zeer afstandelijk over. Gelukkig leren we haar in de verdere delen van de serie beter kennen. Daardoor begrijp je haar afstandelijke houding ook beter. Jane leren we ook beter kennen tijdens de rest van de serie, want zij ontpopt zich langzaam maar zeker tot hoofdpersonage. In De Chirurg was ze nog een bijfiguur, maar naarmate de ontknoping van het verhaal naderde, werd zij steeds belangrijker en was zij naast Thomas moore een hoofdpersoon. In De Leerling, wat het vervolg is op De Chirurg, zijn Jane en Maura de hoofdpersonen in de serie.

Ik wist al heel snel dat ik de rest van de Rizzoli & Isles serie ook wilde lezen en ben dus heel blij met het verschijnen van Ik Weet Een Geheim. Gegarandeerd een spannende pageturner. Ik wil deze dus ook zo snel mogelijk lezen en recenseren. Deze serie is toch wel het beste werk van Tess Gerritsen. Ik heb ook andere boeken van haar gelezen en die vond ik toch beduidend minder dan de boeken over Rizzoli & Isles.

Wat was jouw eerste kennismaking met Jane Rizzoli en Maura Isles?