Het thrillergenre en ik: we gaan niet altijd samen

Vandaag eens iets heel anders, een blogje over mijn ervaringen met het lezen van thrillers. Naast het lezen van Young Adult ben ik ook niet vies van een thriller hier een daar. Toch is het niet altijd dikke liefde tussen deze thrillers en mij. Ik heb de laatste tijd veel verschillende ervaringen gehad en ik kan hier wel het één en ander uit concluderen.

Soorten thrillers

Er bestaan verschillende soorten thrillers. Zo zijn er de politie thrillers, waarin iemand van de politie een hoofdrol speelt en waarin eigenlijk altijd wel iemand is vermoord. Dit zie je vooral terug in de volwassen thrillers. In het jeugdgenre zijn er ook genoeg politie thrillers, maar dan zonder moordzaken. Denk aan de boeken van Eva Burgers en Helen Vreeswijk. Ik heb de boeken van Helen Vreeswijk echt verslonden, zeker over rechercheurs Rob van Buren en Heleen Resman.

Daarnaast zijn er de psychologische thrillers. Dit zijn thrillers waarbij de politie niet tot nauwelijks betrokken is en waarin de hoofdpersoon de stuipen op het lijf wordt gejaagd. Denk hierbij aan de thrillers van Sarah Pinborough, Paula Hawkins en Clare Mackintosh. Ook van eigen bodem komen dit soort thrillers, goede voorbeelden hiervan zijn Simone van der Vlugt, Esther Verhoef en Saskia Noort.

Mijn ervaringen

Voordat ik heel veel Young Adult boeken begon te lezen, las ik veel thrillers. Ik heb de boeken van Helen Vreeswijk dus verslonden, maar ook de boeken van Tess Gerritsen gaan erin als zoete koek. Schrijft Tess weer een boek over Jane Rizzoli en Maura Isles? Nou, dan vliegt deze linea recta naar mijn TBR en in de pre-order. Heerlijk zijn dat soort boeken. Lekker veel suspense, dwaalsporen en spanning. Maar eerlijk is eerlijk, ook een beetje ranzig. Wat de moordenaars daar met hun slachtoffers doen, iel.

Zo heb ik recentelijk ook de Helen Grace serie van M. J. Arlidge ontdekt. Het is voor mij geen binge read, maar bevat wel de elementen die een goede thriller moet bevatten. Spanning, suspense, dwaalsporen en ja, ook een ranzig moordritueel. Ten minste, in een aantal van de boeken. Ik ga deze serie snel weer eens oppakken, want ik heb nu een break van drie maanden gehad. Hetzelfde geldt voor Samuel Bjork, ook heerlijke thrillers.

Helaas gaan politie thrillers en ik niet altijd samen. Zo is er De Noordzeemoorden reeks van Isa Maron. Ik heb na Galgenveld eigenlijk nooit meer het tweede deel opgepakt en misschien moet ik dat toch maar weer eens gaan doen. Ik merk dat veel politie thrillers op elkaar (beginnen te) lijken en dat is zo zonde.

De reden voor dit artikel is een ander soort thriller. De psychologische thriller. Ik heb nu sinds afgelopen zomer drie psychologische thrillers gelezen en heb ze alle drie voortijdig weggelegd. Hoe kan dat? De verhalen pakken me niet en gaan veel te traag. Er is niet direct al een soort van spanning. Het plot maakte me alle keren nieuwsgierig, maar het verhaal valt me tegen.

Achter Gesloten Deuren

Ik heb zojuist Achter Gesloten Deuren van B.A. Paris aan de kant gelegd. Ik doe al drie weken een poging, maar ik ben slechts op twee uur in het luisterboek en eerlijk gezegd kan het verhaal mij niet bekoren. Dit is de derde keer in korte tijd met een psychologische thriller. Echt heel erg jammer. Is dit genre thrillers dan toch niets voor mij?

Nou, dat zeg ik niet al te hard. Oké, de boeken van Paula Hawkins en Sarah Pinborough liggen mij ook niet, maar Toen Het Donker Werd van Simone van der Vlugt heb ik met plezier verslonden. Hetzelfde geldt voor De Kraamhulp en Lieve Mamma van Esther Verhoef en De Eetclub, De Verbouwing, Nieuwe Buren en Debet van Saskia Noort.

Originaliteit kwijt

Wat ik de laatste tijd helaas veel terugzie, in alle soorten thrillers, is dezelfde opbouw. In het eerste hoofdstuk wordt het misdrijf bekend. Dat moet eigenlijk ook wel, dus daar hoor je mij niet over klagen. De melding bij de politie is ook normaal. Vervolgens volgen de thrillers steeds hetzelfde concept: verdachte wordt aangehouden, blijkt het toch niet te zijn, nieuwe verdachte enzovoort. En bijna altijd blijkt er een rechercheur een doelwit te zijn. Dat vind ik wel jammer. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik deze lijn vaker tegenkom in Engelse/Amerikaanse thrillers dan in Scandinavische. Misschien niet helemaal eerlijk om dat te zeggen, gezien ik slechts één Scandinavische thriller heb gelezen. In Nederland zie je dit vooral terug in de boeken van Suzanne Vermeer. Deze boeken volgen ieder boek weer precies dezelfde lijn. Na drie boeken had ik het wel gezien.

Stoppen met het lezen van thrillers?

Het antwoord hierop is NEE. Thrillers zijn gewoon te fijn om te laten liggen. Wel ga ik wat kritischer lezen. Vind ik het niks, dan stop ik met het betreffende boek. Ook ga ik meer politie thrillers lezen en minder psychologische thrillers. Ik heb er nog een aantal op mijn boekenplank staan, deze zal ik wel een eerlijke kans geven. Want laten we eerlijk zijn, de ene psychologische thriller is de andere niet.

Wat is jouw favoriete soort thriller en welke raad je mij aan?

Eén gedachte over “Het thrillergenre en ik: we gaan niet altijd samen”

  1. Erg interessant om dit te lezen! Ik lees zelf niet zo heel veel thrillers, want ik merk hetzelfde dat het vaak hetzelfde is. Mijn favoriete 'Thriller genre' zijn toch psychologische thrillers. Alhoewel ik vorig jaar voor het eerst een boek van Tess Gerritsen heb gelezen en nu aan de serie over Jane & Maura wil gaan beginnen (Ik had een boek gekregen die blijkbaar midden in die serie plaatsvond en wilde meteen meer!)

    Ik ben zelf ook begonnen met het lezen van de boeken van Mel Wallis de Vries. Mijn introductie naar haar was het mini boekje 'Kil' die ik binnen een uur helemaal weg gelezen had! (En hij was goedkoop, perfect om kennis te maken!)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.